Maður gerir ekki rassgat einn Kristján Freyr Halldórsson skrifar 25. mars 2024 09:30 Sagan að baki tónlistarhátíðarinnar Aldrei fór ég suður á Ísafirði hefur eflaust verið margsögð og margtuggin í þau tuttugu ár sem hátíðin hefur verið til. Það var bjartsýnishugmynd með grínívafi sem flaug um yfir þeim feðgum, Erni Elíasi og Guðmundi föður hans eða þeim Mugison og Mugga pabba hans. „Við feðgar vorum að drekka bjór í útlöndum sumarið 2003 og fórum þá að ímynda okkur stórhátíð á Ísafirði þar sem venjulegt fólk væri stjörnurnar og poppstjörnurnar væru í algeru aukasæti. Okkur fannst svo frábært að sjá fyrir okkur plakat þar sem „Dóri Hermanns syngur shaking the blues away“ væri í stærsta letrinu og svo væru helstu meik-stjörnur landsins í pínkulitlu letri,“ lét Örn Elías hafa eftir sér í einu af viðtölum síðustu ára þegar þessi saga er rifjuð upp. Síðan eru liðin 20 ár! Það eru komin tuttugu ár af þessari annars fáránlegu hugmynd. Að láta sér detta það í hug að draga þverskurðinn af þekktasta tónlistarfólki landsins alla leið vestur á hjara veraldar um hávetrartímann, spila á sviði sem búið er til úr hrúgu af Euro-pallettum, inni í hráu og ísköldu iðnaðarhúsnæði á meðan hríðarkófið lemur á bárujárninu. Og hver ætlar svo að koma og horfa á þetta fólk skjálfa uppi á sviði? Munu Ísfirðingar og nærsveitungar leggja leið sína á tónlistarhátíð niðri á höfn? Í sushi-verksmiðju, brettaskemmu eða geymsluhúsnæði við frysti rækjuverksmiðju? Svarið er svo sem augljóst, því eitthvað hefur drifið okkur skipuleggjendur hátíðarinnar til þess að síendurtaka leikinn, og núna í tuttugasta sinn. Þessi 20 ára gamla hugmynd er svo sem ekki lengur eins fáránleg og alls ekkert fyndin lengur. Galdurinn við hátíðina En hvers vegna hefur þetta gengið svona vel? Hvers vegna er tónlistarfólk enn fáanlegt að koma vestur á páskum? Hvers vegna er enn sama fólkið að standa að undirbúningi hátíðarinnar? Og síðast en ekki síst, hvers vegna er fólk svona duglegt að koma á hátíðina og styðja hana í bak og fyrir? Fyrir það fyrsta þá er Aldrei fór ég suður ekki verkefni fárra handa, þó það sé vissulega mörg sömu andlitin að baki þá eru endalaust margar hendur sem koma að verkefninu. Það er í raun heilt samfélag! Það er nánast hver og einn einasti íbúi Ísafjarðarbæjar sem á snertiflöt við Aldrei fór ég suður. Það sannast ítrekað á páskum hvernig nærsamfélag virkar. Það er magnað að finna samhuginn og samvinnuna hjá heimafólki. Þetta hefur einnig fjöldinn allur af tónlistarfólki fundið. Gestrisnin og góðmennskan, viðtökurnar uppi á sviði. Það nánast skiptir engu máli hvort allsendis óþekktum nöfnum er hent inn á stóra sviðið, öll fá þau óhemjandi fagnaðarlæti og viðtökur. Á meðan svona er, viðtökurnar og þátttakan, þá er það ekki erfið ákvörðun fyrir okkur skipuleggjendur að leggja í hann á hverju ári. Alltaf sama uppskriftin Á þessum tveimur tugum ára hefur auðvitað margt gerst. Það er margt sem stendur upp úr í glæstum atriðum sem boðið hefur verið upp á á stóra sviðinu en um tæplega 500 hljómsveitir og tónlistarfólk hafa endað á plakatinu - auðvitað sum hver sem troðið hafa upp oftar en einu sinni og tvisvar. Og alltaf er sama uppskriftin, landsþekkt tónlistarfólk í bland við stjörnur að heiman. Hátíðin hefur ætíð verið hýst af góðum vinum okkar, nú síðustu ár í húsnæði rækjuverksmiðjunnar Kampa, áður í húsnæði K.N.H. á Grænagarði sem nú hýsir sorpflokkun Terra, brettasmiðja vð Sundahöfn, ótilbúið Edinborgarhúsið og loks í sushi-versksmiðjunni Sindrabergi við smábátahöfnina. Þar var fyrsta hátíðin 2004. Auðvitað byrjuðu Ísfirðingar og nærsveitungar að framleiða sushi, áður en það varð of kúl! Að Aldrei fór ég suður skuli hafa rúllað af stað í 20 ár án þess að eiga húsaskjól, eiga varla höfuðstól eða nokkrar eigur, er í raun rannsóknarefni. Reyndar er þetta ekki endilega staðan í dag, félagið Aldrei fór ég suður ehf. á nefnilega eina bílskúrshurð. Við fengum að gera gat á Kampa-skemmuna og setja upp hurð. Fjölmörg eftirminnileg atriði gæti ég talið upp, Hemmi Gunn, Harmonikkufélagið, Ásthildur Cesil, Villi Valli, Trabant og svo FM Belfast á brimbretti yfir áhorfendaskaranum. Allt frábær augnablik. En svo eru þau mörg sem ekki endilega hafa verið uppi á sviði. Það sem stendur upp úr er bæjarbragurinn á Ísafirði og nærliggjandi bæjarfélögum. Þó það séu mýmörg handtökin sem snúa að því að búa til tveggja daga tónlistarhátíð í hráu iðnaðarhúsnæði þá virðist ekkert óyfirstíganlegt. Ísafjörður er kannski ekki stærsta sveitarfélagið á landinu með hæsta þjónustustigið en þjónustan er öll nær manni. Hún er allt um kring. Ef við þurfum að sækja gám eitthvert, þá nægir okkur að vinka Lauga bílstjóra niðri á höfn og áður en við berum upp erindið þá er hann mættur. Svo þarf að búa um alla popparana í sæng og útbúa morgunmat, hópur ísfirskra góðborgara er mættur áður en við tökum upp símann. Áhafnir nokkurra frystitogara bæjarins eyða páskum í uppsetningu sviðsins. Tjöruhúsfjölskyldan fæðir allt okkar fólk með dýrinds plokkfisk. Dóri og Sigurlaug á Húsinu alltaf til í allt. Foreldrar fótboltakrakkana sinna gæslu á svæðinu og fjölmargar fjölskyldur sameinaðar á páskum, taka að sér að vinna í sjoppunni. Svo mætti endalaust telja. Maður gerir ekki rassgat einn Allur þessi samhugur gerir okkur kleift að halda úti hátíð eins og Aldrei fór ég suður. Hátíð með engri miðasölu, frítt inn fyrir alla og allt unnið í sjálfboðavinnu. Hátíð sem á engan hátt er hagnaðardrifin. Á framlag sjálfboðaliða er alloft litið sem sjálfsagðan hlut og ég held að þau störf séu sjaldnast metin að verðleikum. Fólk leggur sig fram til hins ýtrasta við að ná endum saman og ef ekki væri farið af stað þá myndi eflaust allt samfélagið finna fyrir því. Munum bara að maður gerir ekki rassgat einn! Fyrir mig persónulega, og væntanlega tala ég fyrir okkur allflest sem stöndum að hátíðinni, þá er ávinningur alls erfiðis öll sú gleði sem við sjáum á andlitum fólks í skemmunni þegar fyrstu tónar hverrar hátíðar taka að hljóma. Að sjá bæjarbúa í þvögunni, búin að kaupa kannski húfu og bol, auðsýndur stuðningur við hátíðina sem seint verður fullþakkað. Ég ætla samt að fá að segja eitt stórt TAKK! til allra íbúa Ísafjarðarbæjar, Bolungarvíkur, Súðavíkur og Hnífsdals. Og takk allir sjálfboðaliðar, þetta er hátíðin ykkar. Við erum Aldrei! Þið eruð Aldrei! Að verða svo vitni að einlægri gleði tónlistarfólksins sem við fáum til að stíga á stokk á ári hverju, hvernig þau upplifa samfélagið og fólkið fyrir vestan á jákvæðan máta, ég er viss um að allt þetta fólk komi ítrekað aftur í heimsókn vestur og kannski bara flytja einhver þeirra hingað á endanum. Og núna fer senn af stað tuttugasta hátíðin og djö... sem þetta er nú alltaf gaman. Munum bara að skemmta okkur fallega. Til hamingju með 20 ára afmælið, Aldrei fór ég suður! Höfundur er rokkstjóri Aldrei fór ég suður. Greinin einnig rituð fyrir Vestanpóstinn, blað Ísfirðingafélagsins. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Aldrei fór ég suður Ísafjarðarbær Mest lesið Tímaskekkjan skólaíþróttir Davíð Már Sigurðsson Skoðun Nei, við skulum ekki kaupa handa þeim fleiri vopn Haraldur Ólafsson Skoðun Ég kýs mælskan og mannlegan leiðtoga sem rektor Engilbert Sigurðsson Skoðun Eigandinn smánaður Sigurjón Þórðarson Skoðun VR á krossgötum - félagsmenn verða að hafna sundrungu Harpa Sævarsdóttir Skoðun Bakpokinn sem þyngist þegar á brattann sækir Gunnar Úlfarsson Skoðun Að kenna eða ekki kenna Helga Margrét Marzellíusardóttir Skoðun Hvað er kona? - Þörf kynjakerfisins til að skilgreina og stjórna konum Arna Magnea Danks Skoðun Er þetta satt eða heyrði ég þetta bara nógu oft? Gunnhildur Birna Gunnarsdóttir Skoðun Sólarhringur til stefnu Flosi Eiríksson Skoðun Skoðun Skoðun Lífið gefur engan afslátt Davíð Bergmann skrifar Skoðun Kolbrún Pálsdóttir sem næsti rektor HÍ Árni Guðmundsson skrifar Skoðun Vitskert veröld Einar Helgason skrifar Skoðun Draumurinn um hið fullkomna öryggisnet Signý Jóhannesdóttir skrifar Skoðun Sönnunarbyrði og hagsmunaárekstur Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Sem doktorsnemi styð ég Silju Báru til Rektors Háskóla Íslands Eva Jörgensen skrifar Skoðun Sterk og breið samtök – tími til að styrkja rödd minni fyrirtækja Friðrik Árnason skrifar Skoðun Nýjar ráðleggingar um mataræði María Heimisdóttir skrifar Skoðun Börn með fjölþættan vanda Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Hvalveiðar eru slæmar fyrir ímynd Íslands Clive Stacey skrifar Skoðun Netöryggi á krossgötum: Hvernig tryggjum við íslenska innviði? Heimir Fannar Gunnlaugsson skrifar Skoðun Í heimi sem samþykkir þjóðarmorð er ekkert jafnrétti Najlaa Attaallah skrifar Skoðun Heilinn okkar og klukka lífsins Birna V. Baldursdóttir ,Heiðdís B. Valdimarsdóttir skrifar Skoðun Hvað er kona? - Þörf kynjakerfisins til að skilgreina og stjórna konum Arna Magnea Danks skrifar Skoðun Ég styð Ingibjörgu Gunnarsdóttur í stöðu rektors við Háskóla Íslands Herdís Sveinsdóttir skrifar Skoðun Silja Bára skilur stjórnsýslu HÍ! Elva Ellertsdóttir,Kolbrún Eggertsdóttir skrifar Skoðun Hafðu áhrif til hádegis Bjarni Þór Sigurðsson skrifar Skoðun Stöndum vörð um hlutverk háskóla – Kjósum Kolbrúnu Ástríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Nei, við skulum ekki kaupa handa þeim fleiri vopn Haraldur Ólafsson skrifar Skoðun Tímaskekkjan skólaíþróttir Davíð Már Sigurðsson skrifar Skoðun Þegar fíllinn byltir sér.... Gunnar Pálsson skrifar Skoðun Leyfi til að syrgja Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Kominn tími til að þingmenn axli ábyrgð Björn Ólafsson skrifar Skoðun VR-members, exercise your right to vote! Christopher Eva skrifar Skoðun Stöðvum það sem gott er Íris E. Gísladóttir skrifar Skoðun Kjósum Kolbrúnu – Styrk stjórnun á tímum breytinga Margrét Sigrún Sigurðardóttir skrifar Skoðun Vanfjármögnun Háskóla Íslands verður að breyta Magnús Karl Magnússon skrifar Skoðun Er þetta satt eða heyrði ég þetta bara nógu oft? Gunnhildur Birna Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Stöndum með börnum Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun „Án orku verður ekki hagvöxtur“ Jón Skafti Gestsson skrifar Sjá meira
Sagan að baki tónlistarhátíðarinnar Aldrei fór ég suður á Ísafirði hefur eflaust verið margsögð og margtuggin í þau tuttugu ár sem hátíðin hefur verið til. Það var bjartsýnishugmynd með grínívafi sem flaug um yfir þeim feðgum, Erni Elíasi og Guðmundi föður hans eða þeim Mugison og Mugga pabba hans. „Við feðgar vorum að drekka bjór í útlöndum sumarið 2003 og fórum þá að ímynda okkur stórhátíð á Ísafirði þar sem venjulegt fólk væri stjörnurnar og poppstjörnurnar væru í algeru aukasæti. Okkur fannst svo frábært að sjá fyrir okkur plakat þar sem „Dóri Hermanns syngur shaking the blues away“ væri í stærsta letrinu og svo væru helstu meik-stjörnur landsins í pínkulitlu letri,“ lét Örn Elías hafa eftir sér í einu af viðtölum síðustu ára þegar þessi saga er rifjuð upp. Síðan eru liðin 20 ár! Það eru komin tuttugu ár af þessari annars fáránlegu hugmynd. Að láta sér detta það í hug að draga þverskurðinn af þekktasta tónlistarfólki landsins alla leið vestur á hjara veraldar um hávetrartímann, spila á sviði sem búið er til úr hrúgu af Euro-pallettum, inni í hráu og ísköldu iðnaðarhúsnæði á meðan hríðarkófið lemur á bárujárninu. Og hver ætlar svo að koma og horfa á þetta fólk skjálfa uppi á sviði? Munu Ísfirðingar og nærsveitungar leggja leið sína á tónlistarhátíð niðri á höfn? Í sushi-verksmiðju, brettaskemmu eða geymsluhúsnæði við frysti rækjuverksmiðju? Svarið er svo sem augljóst, því eitthvað hefur drifið okkur skipuleggjendur hátíðarinnar til þess að síendurtaka leikinn, og núna í tuttugasta sinn. Þessi 20 ára gamla hugmynd er svo sem ekki lengur eins fáránleg og alls ekkert fyndin lengur. Galdurinn við hátíðina En hvers vegna hefur þetta gengið svona vel? Hvers vegna er tónlistarfólk enn fáanlegt að koma vestur á páskum? Hvers vegna er enn sama fólkið að standa að undirbúningi hátíðarinnar? Og síðast en ekki síst, hvers vegna er fólk svona duglegt að koma á hátíðina og styðja hana í bak og fyrir? Fyrir það fyrsta þá er Aldrei fór ég suður ekki verkefni fárra handa, þó það sé vissulega mörg sömu andlitin að baki þá eru endalaust margar hendur sem koma að verkefninu. Það er í raun heilt samfélag! Það er nánast hver og einn einasti íbúi Ísafjarðarbæjar sem á snertiflöt við Aldrei fór ég suður. Það sannast ítrekað á páskum hvernig nærsamfélag virkar. Það er magnað að finna samhuginn og samvinnuna hjá heimafólki. Þetta hefur einnig fjöldinn allur af tónlistarfólki fundið. Gestrisnin og góðmennskan, viðtökurnar uppi á sviði. Það nánast skiptir engu máli hvort allsendis óþekktum nöfnum er hent inn á stóra sviðið, öll fá þau óhemjandi fagnaðarlæti og viðtökur. Á meðan svona er, viðtökurnar og þátttakan, þá er það ekki erfið ákvörðun fyrir okkur skipuleggjendur að leggja í hann á hverju ári. Alltaf sama uppskriftin Á þessum tveimur tugum ára hefur auðvitað margt gerst. Það er margt sem stendur upp úr í glæstum atriðum sem boðið hefur verið upp á á stóra sviðinu en um tæplega 500 hljómsveitir og tónlistarfólk hafa endað á plakatinu - auðvitað sum hver sem troðið hafa upp oftar en einu sinni og tvisvar. Og alltaf er sama uppskriftin, landsþekkt tónlistarfólk í bland við stjörnur að heiman. Hátíðin hefur ætíð verið hýst af góðum vinum okkar, nú síðustu ár í húsnæði rækjuverksmiðjunnar Kampa, áður í húsnæði K.N.H. á Grænagarði sem nú hýsir sorpflokkun Terra, brettasmiðja vð Sundahöfn, ótilbúið Edinborgarhúsið og loks í sushi-versksmiðjunni Sindrabergi við smábátahöfnina. Þar var fyrsta hátíðin 2004. Auðvitað byrjuðu Ísfirðingar og nærsveitungar að framleiða sushi, áður en það varð of kúl! Að Aldrei fór ég suður skuli hafa rúllað af stað í 20 ár án þess að eiga húsaskjól, eiga varla höfuðstól eða nokkrar eigur, er í raun rannsóknarefni. Reyndar er þetta ekki endilega staðan í dag, félagið Aldrei fór ég suður ehf. á nefnilega eina bílskúrshurð. Við fengum að gera gat á Kampa-skemmuna og setja upp hurð. Fjölmörg eftirminnileg atriði gæti ég talið upp, Hemmi Gunn, Harmonikkufélagið, Ásthildur Cesil, Villi Valli, Trabant og svo FM Belfast á brimbretti yfir áhorfendaskaranum. Allt frábær augnablik. En svo eru þau mörg sem ekki endilega hafa verið uppi á sviði. Það sem stendur upp úr er bæjarbragurinn á Ísafirði og nærliggjandi bæjarfélögum. Þó það séu mýmörg handtökin sem snúa að því að búa til tveggja daga tónlistarhátíð í hráu iðnaðarhúsnæði þá virðist ekkert óyfirstíganlegt. Ísafjörður er kannski ekki stærsta sveitarfélagið á landinu með hæsta þjónustustigið en þjónustan er öll nær manni. Hún er allt um kring. Ef við þurfum að sækja gám eitthvert, þá nægir okkur að vinka Lauga bílstjóra niðri á höfn og áður en við berum upp erindið þá er hann mættur. Svo þarf að búa um alla popparana í sæng og útbúa morgunmat, hópur ísfirskra góðborgara er mættur áður en við tökum upp símann. Áhafnir nokkurra frystitogara bæjarins eyða páskum í uppsetningu sviðsins. Tjöruhúsfjölskyldan fæðir allt okkar fólk með dýrinds plokkfisk. Dóri og Sigurlaug á Húsinu alltaf til í allt. Foreldrar fótboltakrakkana sinna gæslu á svæðinu og fjölmargar fjölskyldur sameinaðar á páskum, taka að sér að vinna í sjoppunni. Svo mætti endalaust telja. Maður gerir ekki rassgat einn Allur þessi samhugur gerir okkur kleift að halda úti hátíð eins og Aldrei fór ég suður. Hátíð með engri miðasölu, frítt inn fyrir alla og allt unnið í sjálfboðavinnu. Hátíð sem á engan hátt er hagnaðardrifin. Á framlag sjálfboðaliða er alloft litið sem sjálfsagðan hlut og ég held að þau störf séu sjaldnast metin að verðleikum. Fólk leggur sig fram til hins ýtrasta við að ná endum saman og ef ekki væri farið af stað þá myndi eflaust allt samfélagið finna fyrir því. Munum bara að maður gerir ekki rassgat einn! Fyrir mig persónulega, og væntanlega tala ég fyrir okkur allflest sem stöndum að hátíðinni, þá er ávinningur alls erfiðis öll sú gleði sem við sjáum á andlitum fólks í skemmunni þegar fyrstu tónar hverrar hátíðar taka að hljóma. Að sjá bæjarbúa í þvögunni, búin að kaupa kannski húfu og bol, auðsýndur stuðningur við hátíðina sem seint verður fullþakkað. Ég ætla samt að fá að segja eitt stórt TAKK! til allra íbúa Ísafjarðarbæjar, Bolungarvíkur, Súðavíkur og Hnífsdals. Og takk allir sjálfboðaliðar, þetta er hátíðin ykkar. Við erum Aldrei! Þið eruð Aldrei! Að verða svo vitni að einlægri gleði tónlistarfólksins sem við fáum til að stíga á stokk á ári hverju, hvernig þau upplifa samfélagið og fólkið fyrir vestan á jákvæðan máta, ég er viss um að allt þetta fólk komi ítrekað aftur í heimsókn vestur og kannski bara flytja einhver þeirra hingað á endanum. Og núna fer senn af stað tuttugasta hátíðin og djö... sem þetta er nú alltaf gaman. Munum bara að skemmta okkur fallega. Til hamingju með 20 ára afmælið, Aldrei fór ég suður! Höfundur er rokkstjóri Aldrei fór ég suður. Greinin einnig rituð fyrir Vestanpóstinn, blað Ísfirðingafélagsins.
Skoðun Netöryggi á krossgötum: Hvernig tryggjum við íslenska innviði? Heimir Fannar Gunnlaugsson skrifar
Skoðun Hvað er kona? - Þörf kynjakerfisins til að skilgreina og stjórna konum Arna Magnea Danks skrifar
Skoðun Ég styð Ingibjörgu Gunnarsdóttur í stöðu rektors við Háskóla Íslands Herdís Sveinsdóttir skrifar