Lifi Sparisjóður Dalvíkur 31. ágúst 2007 00:01 Þetta gæti verið upphaf á gömlu lagi með Megasi: Það eru allir svo brjálaðir út í bankana. Svo gætu erindin tuttugu og sjö öll hafist á svipuðum nótum. Það eru allir svo bitrir út í bankana, það blæs ekki byrlega fyrir bönkunum... Ég held allavega að það sé eðlilegt að verða pirraður við að horfa upp á eitthvað bákn sem á svo mikið af peningum að enginn veit hvað á að gera til að grynnka á þeim og að lokum sitjum við uppi með Elton John að syngja Sorry Seems to be the Hardest Word í einhverri frystigeymslu og enginn man hvernig það flipp byrjaði. Það er mótsagnakennt að heyra örvæntingarfulla kennara hamra á mikilvægi þess að kenna krökkum að fara með peninga þegar sýnilegustu fjármálastofnanir samfélagsins finna sér það helst til dundurs að flytja inn afdankaða poppara, skipta um nafn í sífellu með tilheyrandi auglýsingaherferðum og rafvæða Stuðmenn öllum til ama. Að maður tali nú ekki um jólagjafirnar til viðskiptavina, sem bréfberar landsins standa sveittir við að troða inn um ósamvinnuþýðar dyralúgur - enda ekki gerðar fyrir flísteppi, tertuspaða og brauðkörfur. Allt merkt viðkomandi banka í bak og fyrir og orðið ennþá hallærislegra þegar hann skiptir um nafn tveimur mánuðum síðar. (Og þó, kannski væri gaman að eiga tertuspaða merktan Útvegsbankanum.) Það er alltaf óþolandi að horfa upp á fólk sem á meiri pening en maður sjálfur eyða honum í eitthvað sem manni finnst sjálfum vera vitleysa: Oj, ekki myndi ég kaupa þennan asnalega húsbíl. En það er virkilega óþolandi þegar ekki er um að ræða fólk með vilja og langanir heldur fyrirtæki þar sem nægir að einum plebba detti í hug að tíu þúsund bestu viðskiptavinum bankans gæti þótt huggulegt að kúra sig undir flísteppi. Eins og tíu þúsund bestu viðskiptavinir bankans hafi ekki efni á að kaupa sér kasmírsjal með engu lógói. Bankarnir eru verstu mögulegu fyrirmyndir þegar kemur að fjárhagslegu aðhaldi. Þeir eiga okkur ekki skilið. Ég ætla að flytja öll mín viðskipti yfir í Sparisjóð Dalvíkur, sem aldrei hringir í mig á óguðlegum tíma til að þröngva upp á mig viðbótarlífeyrissparnaði, rétt skriðna yfir tvítugt, eða sigar á mig jakkafataklæddum útsendurum í Bóksölu stúdenta. Ég ráðlegg öllum að gera slíkt hið sama. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Kristín Svava Tómasdóttir Mest lesið Hinseginfræðsla á ekki heima í leik- og grunnskólum Hlynur Áskelson,Baldur Borgþórsson,Sigfús Aðalsteinsson Skoðun Stríðandi viðhorf Sjálfstæðismanna til tjáningarfrelsis Ágúst Elí Ásgeirsson Skoðun Málfrelsi, meiðyrði og mútugreiðslur Hjörvar Sigurðsson Skoðun Offramboð af raforku, ekki orkuskortur Guðmundur Hörður Guðmundsson Skoðun Klíkur, kunningsskapur og brostið traust á Nesinu Páll Kári Pálsson Skoðun Gestalisti elítunnar Óðinn Freyr Baldursson Skoðun Baðlónabullið - stjórnvöld hlaupast undan ábyrgð Pétur Óskarsson Skoðun Á Landskjörstjórn að gera athugasemdir við spurninguna? Erna Bjarnadóttir Skoðun Hér er fúsk, um fúsk, frá fúski til fúsks Benedikta Guðrún Svavarsdóttir Skoðun Traust fæst ekki með orðum einum saman – Verkalýðsfélög eru fyrirmyndir Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun
Þetta gæti verið upphaf á gömlu lagi með Megasi: Það eru allir svo brjálaðir út í bankana. Svo gætu erindin tuttugu og sjö öll hafist á svipuðum nótum. Það eru allir svo bitrir út í bankana, það blæs ekki byrlega fyrir bönkunum... Ég held allavega að það sé eðlilegt að verða pirraður við að horfa upp á eitthvað bákn sem á svo mikið af peningum að enginn veit hvað á að gera til að grynnka á þeim og að lokum sitjum við uppi með Elton John að syngja Sorry Seems to be the Hardest Word í einhverri frystigeymslu og enginn man hvernig það flipp byrjaði. Það er mótsagnakennt að heyra örvæntingarfulla kennara hamra á mikilvægi þess að kenna krökkum að fara með peninga þegar sýnilegustu fjármálastofnanir samfélagsins finna sér það helst til dundurs að flytja inn afdankaða poppara, skipta um nafn í sífellu með tilheyrandi auglýsingaherferðum og rafvæða Stuðmenn öllum til ama. Að maður tali nú ekki um jólagjafirnar til viðskiptavina, sem bréfberar landsins standa sveittir við að troða inn um ósamvinnuþýðar dyralúgur - enda ekki gerðar fyrir flísteppi, tertuspaða og brauðkörfur. Allt merkt viðkomandi banka í bak og fyrir og orðið ennþá hallærislegra þegar hann skiptir um nafn tveimur mánuðum síðar. (Og þó, kannski væri gaman að eiga tertuspaða merktan Útvegsbankanum.) Það er alltaf óþolandi að horfa upp á fólk sem á meiri pening en maður sjálfur eyða honum í eitthvað sem manni finnst sjálfum vera vitleysa: Oj, ekki myndi ég kaupa þennan asnalega húsbíl. En það er virkilega óþolandi þegar ekki er um að ræða fólk með vilja og langanir heldur fyrirtæki þar sem nægir að einum plebba detti í hug að tíu þúsund bestu viðskiptavinum bankans gæti þótt huggulegt að kúra sig undir flísteppi. Eins og tíu þúsund bestu viðskiptavinir bankans hafi ekki efni á að kaupa sér kasmírsjal með engu lógói. Bankarnir eru verstu mögulegu fyrirmyndir þegar kemur að fjárhagslegu aðhaldi. Þeir eiga okkur ekki skilið. Ég ætla að flytja öll mín viðskipti yfir í Sparisjóð Dalvíkur, sem aldrei hringir í mig á óguðlegum tíma til að þröngva upp á mig viðbótarlífeyrissparnaði, rétt skriðna yfir tvítugt, eða sigar á mig jakkafataklæddum útsendurum í Bóksölu stúdenta. Ég ráðlegg öllum að gera slíkt hið sama.
Hinseginfræðsla á ekki heima í leik- og grunnskólum Hlynur Áskelson,Baldur Borgþórsson,Sigfús Aðalsteinsson Skoðun
Traust fæst ekki með orðum einum saman – Verkalýðsfélög eru fyrirmyndir Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun
Hinseginfræðsla á ekki heima í leik- og grunnskólum Hlynur Áskelson,Baldur Borgþórsson,Sigfús Aðalsteinsson Skoðun
Traust fæst ekki með orðum einum saman – Verkalýðsfélög eru fyrirmyndir Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun