Jólafríið fyrir jól Ragnheiður Tryggvadóttir skrifar 6. desember 2010 04:00 Jólin koma eftir átján daga. Aðfangadag ber upp á föstudag þetta árið svo þau verða stutt, ekki nema rétt helgin. Einhverjir hafa haft orð á því að allt umstangið í aðdraganda jólanna fari hálfpartinn fyrir lítið, þetta verði ekki neitt neitt. Við verðum komin í vinnuna áður en við vitum af og hversdagurinn hellist yfir á ný. Jólastress er ástand sem við þekkjum öll á aðventunni. Hreingerningar, bakstur og hlaup eftir gjöfum búð úr búð yfirtaka líf okkar svo okkur duga ekki klukkutímarnir í sólahringnum til. Blóðþrýstingurinn er í hámarki alveg fram á síðustu mínútur áður en klukkan slær sex og jólin klingja inn. Þetta er auðvitað ekkert vit og á hverju ári hrisstum við hausinn yfir hamaganginum og ætlum okkur að taka því rólegar næst. Munum svo ekkert eftir því þegar við æðum milli sömu búða með öndina í hálsinum á næstu aðventu. Það sem hefur þó bjargað okkur frá því að fá hreinlega taugaáfall eftir lætin er að á slaginu sex dettur allt í dúnalogn. Helgi jólanna læðist inn í hjörtu okkar, við setjumst til borðs með fjölskyldu og vinum og slökum á. Næstu dagar á eftir hafa farið í lestur bóka, smákökuát og rólegheit. Einhverjir sofa fram yfir hádegi og tíminn stendur kyrr. Við eigum ekkert erindi út, nema kannski í stöku jólaheimsókn. Við erum í jólafríi. Þessi jólin verður því þó ekki að heilsa. Það er varla að við munum ná blóðþrýstingnum niður fyrir hættumörk áður en mánudagurinn skellur á og við mætum aftur í vinnustressið. Þá eru fjórir og hálfur vinnudagur til áramótanna sem eru jafnstutt í annan endann. Að ég tali nú ekki um þá fjölmörgu sem þurfa að vinna á jólum og áramótum. Auðvitað gætum við tekið okkur á orðinu frá því í fyrra og tekið því rólega þessa aðventuna. Reynt að njóta eftirmiðdaganna heima í faðmi fjölskyldunnar við jólaföndur og kertaljós í stað þess að æða um loft og veggi með þvegil fram á nótt. Það er þó hægara sagt en gert, eins og við höfum rekið okkur á. Kannski ættum við þó að reyna enn betur þessa aðventuna, einmitt vegna þess hversu jóafríið verður stutt. Jólin koma jú hvort sem þvegillinn hefur verið á ferðinni eða ekki. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Bakþankar Ragnheiður Tryggvadóttir Skoðanir Mest lesið Ég kann að skipta um bleyju og ætti því að fá starfsleyfi sem leikskólakennari Rakel Linda Kristjánsdóttir Skoðun Ofbeldislýður í sauðagæru Huginn Þór Grétarsson Skoðun ASÍ er látið niðurgreiða laun formanns VR Sólveig Anna Jónsdóttir Skoðun Íslenska sem annað mál í Ísafjarðarbæ – spurningar til allra frambjóðanda til sveitastjórnarkosninga vorið 2026 Ólafur Guðsteinn Kristjánsson Skoðun Aðför að einkabílnum hættir? Guðmundur Ingi Þóroddsson Skoðun Ég er ekki torfkofamatur Rakel Hinriksdóttir Skoðun Hvert stefnir Bláskógabyggð? Valdís María Smáradóttir Skoðun Blár, rauður, gulur og C+ Jón Pétur Zimsen Skoðun Brothætta karlmennskan sem óttast regnbogafána Unnar Þór Sæmundsson Skoðun Aukum nærþjónustu í Urriðaholti Vilmar Pétursson Skoðun
Jólin koma eftir átján daga. Aðfangadag ber upp á föstudag þetta árið svo þau verða stutt, ekki nema rétt helgin. Einhverjir hafa haft orð á því að allt umstangið í aðdraganda jólanna fari hálfpartinn fyrir lítið, þetta verði ekki neitt neitt. Við verðum komin í vinnuna áður en við vitum af og hversdagurinn hellist yfir á ný. Jólastress er ástand sem við þekkjum öll á aðventunni. Hreingerningar, bakstur og hlaup eftir gjöfum búð úr búð yfirtaka líf okkar svo okkur duga ekki klukkutímarnir í sólahringnum til. Blóðþrýstingurinn er í hámarki alveg fram á síðustu mínútur áður en klukkan slær sex og jólin klingja inn. Þetta er auðvitað ekkert vit og á hverju ári hrisstum við hausinn yfir hamaganginum og ætlum okkur að taka því rólegar næst. Munum svo ekkert eftir því þegar við æðum milli sömu búða með öndina í hálsinum á næstu aðventu. Það sem hefur þó bjargað okkur frá því að fá hreinlega taugaáfall eftir lætin er að á slaginu sex dettur allt í dúnalogn. Helgi jólanna læðist inn í hjörtu okkar, við setjumst til borðs með fjölskyldu og vinum og slökum á. Næstu dagar á eftir hafa farið í lestur bóka, smákökuát og rólegheit. Einhverjir sofa fram yfir hádegi og tíminn stendur kyrr. Við eigum ekkert erindi út, nema kannski í stöku jólaheimsókn. Við erum í jólafríi. Þessi jólin verður því þó ekki að heilsa. Það er varla að við munum ná blóðþrýstingnum niður fyrir hættumörk áður en mánudagurinn skellur á og við mætum aftur í vinnustressið. Þá eru fjórir og hálfur vinnudagur til áramótanna sem eru jafnstutt í annan endann. Að ég tali nú ekki um þá fjölmörgu sem þurfa að vinna á jólum og áramótum. Auðvitað gætum við tekið okkur á orðinu frá því í fyrra og tekið því rólega þessa aðventuna. Reynt að njóta eftirmiðdaganna heima í faðmi fjölskyldunnar við jólaföndur og kertaljós í stað þess að æða um loft og veggi með þvegil fram á nótt. Það er þó hægara sagt en gert, eins og við höfum rekið okkur á. Kannski ættum við þó að reyna enn betur þessa aðventuna, einmitt vegna þess hversu jóafríið verður stutt. Jólin koma jú hvort sem þvegillinn hefur verið á ferðinni eða ekki.
Ég kann að skipta um bleyju og ætti því að fá starfsleyfi sem leikskólakennari Rakel Linda Kristjánsdóttir Skoðun
Íslenska sem annað mál í Ísafjarðarbæ – spurningar til allra frambjóðanda til sveitastjórnarkosninga vorið 2026 Ólafur Guðsteinn Kristjánsson Skoðun
Ég kann að skipta um bleyju og ætti því að fá starfsleyfi sem leikskólakennari Rakel Linda Kristjánsdóttir Skoðun
Íslenska sem annað mál í Ísafjarðarbæ – spurningar til allra frambjóðanda til sveitastjórnarkosninga vorið 2026 Ólafur Guðsteinn Kristjánsson Skoðun