Atli Fannar Bjarkason: Útsvar, velferð og kjaftæði 22. maí 2010 06:00 Mér finnst ótrúlega leiðinlegt að vera ekki með skráð lögheimili í Reykjavík. Ekki vegna þess að mig langar til að borga hærri tryggingagjöld af bílnum mínum heldur langar mig til að greiða atkvæði í borgastjórnarkosningunum í enda maí. Ég er með ofnæmi fyrir pólitíkusum, sem er leiðinlegt vegna þess að þeir stjórna lífi mínu á ákveðinn hátt. Þetta er eins og að vera með ofnæmi fyrir bílnum sem ég keyri á hverjum degi. Nei, þetta er reyndar ekkert eins og það, en mér verður illt þegar ég heyri pólitíkusa tala og ég hef stundum fengið á tilfinninguna að þeir telji sig vera betri en við hin. Sem er fjarri lagi, því í pólitík, eins og alls staðar annars staðar, er rosalega mikið af ógeðslegu fólki. Að fylgjast með framgöngu Besta flokksins hefur verið hrein unun. Jóni Gnarr og félögum hefur tekist að umbylta heimsmynd fólks sem bjóst við að geta karpað, malað, rifist og skammast út í hvort annað án þess að rauðhærður sprelligosi myndi þvælast fyrir. Og hvernig hefur þetta fólk tekið því? Ótrúlega furðulega. Kosningabaráttan hefur hreinlega snúist um Jón Gnarr og ringlaðir flokkapólitíkusar geta ekki lofað neinu án þess að segja eitthvað á borð við: „Tja, ég er ekki eins fyndinn og Jón Gnarr, en við viljum útsvar börn leikskólar velferð bla bla bla ..." furðulegir hluti gerðust eftir að Besti flokkurinn fór að skora hátt í skoðanakönnunum. Flokksbundnir bloggarar vinstri- og miðjuflokkanna réðust á Jón, grófu undan honum og bendluðu hann við hægriöflin. Einn taldi meira að segja að Vaktarseríurnar væru ekkert annað en hægri-áróður í dulargervi (!). Ég get ekki og hef ekki hugmynd um hvort ég myndi kjósa Besta flokkinn og hef aldrei verið í flokki (nema þegar Samfylkingin skráði mig án minnar vitundar) en þessi viðbrögð eru ógeðslega fyndin. Og sorgleg. Samt meira fyndin. Furðulegast var að Sjálfstæðisflokkurinn kaus að stinga höfðinu upp í rassgatið á sér. Flokkurinn sem virðist hafa menn í vinnu við að grafa undan andstæðingum sínum hafði skyndilega ekkert slæmt að segja um mann sem gæti hrifsað af þeim borgina í lok maí. Hvað er að gerast? Enginn hefur bent á að Jón sagði í upphafi að tilgangur flokksins væri að koma honum og vinum hans í þægileg störf og að spillingin yrði uppi á borðum. Annað takmarkið er komið langleiðina, en hinum flokkunum virðist vera sama um þetta spillingarmjálm í grínistanum. Hver svo sem ástæðan fyrir því er. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Atli Fannar Bjarkason Mest lesið Referendum: Gratitude and Outlook from the Swiss Substitute Carl Baudenbacher Skoðun Hóparnir þrír sem segja JÁ Rúnar Vilhjálmsson Skoðun Ástkæra, ylhýra, orðljóta málið… mitt Íris Erlingsdóttir Skoðun Óviss um ESB? Segðu nei Jón Ívar Einarsson Skoðun Eru 532 milljarðar minni tala en 245 milljarðar? Egill Almar Ágústsson Skoðun Segðu bara nei við sölumanninn Egill Gautason Skoðun Sagan endurtekur sig Daði Már Kristófersson Skoðun Lágir vextir og lágt vöruverð? Reynir Zoëga Skoðun Hræðsluáróður og staðreyndir um orkuauðlindir Jóhann Páll Jóhannsson Skoðun Hvaða ákvæði læknasamningsins voru mistök? Steinunn Þórðardóttir Skoðun
Mér finnst ótrúlega leiðinlegt að vera ekki með skráð lögheimili í Reykjavík. Ekki vegna þess að mig langar til að borga hærri tryggingagjöld af bílnum mínum heldur langar mig til að greiða atkvæði í borgastjórnarkosningunum í enda maí. Ég er með ofnæmi fyrir pólitíkusum, sem er leiðinlegt vegna þess að þeir stjórna lífi mínu á ákveðinn hátt. Þetta er eins og að vera með ofnæmi fyrir bílnum sem ég keyri á hverjum degi. Nei, þetta er reyndar ekkert eins og það, en mér verður illt þegar ég heyri pólitíkusa tala og ég hef stundum fengið á tilfinninguna að þeir telji sig vera betri en við hin. Sem er fjarri lagi, því í pólitík, eins og alls staðar annars staðar, er rosalega mikið af ógeðslegu fólki. Að fylgjast með framgöngu Besta flokksins hefur verið hrein unun. Jóni Gnarr og félögum hefur tekist að umbylta heimsmynd fólks sem bjóst við að geta karpað, malað, rifist og skammast út í hvort annað án þess að rauðhærður sprelligosi myndi þvælast fyrir. Og hvernig hefur þetta fólk tekið því? Ótrúlega furðulega. Kosningabaráttan hefur hreinlega snúist um Jón Gnarr og ringlaðir flokkapólitíkusar geta ekki lofað neinu án þess að segja eitthvað á borð við: „Tja, ég er ekki eins fyndinn og Jón Gnarr, en við viljum útsvar börn leikskólar velferð bla bla bla ..." furðulegir hluti gerðust eftir að Besti flokkurinn fór að skora hátt í skoðanakönnunum. Flokksbundnir bloggarar vinstri- og miðjuflokkanna réðust á Jón, grófu undan honum og bendluðu hann við hægriöflin. Einn taldi meira að segja að Vaktarseríurnar væru ekkert annað en hægri-áróður í dulargervi (!). Ég get ekki og hef ekki hugmynd um hvort ég myndi kjósa Besta flokkinn og hef aldrei verið í flokki (nema þegar Samfylkingin skráði mig án minnar vitundar) en þessi viðbrögð eru ógeðslega fyndin. Og sorgleg. Samt meira fyndin. Furðulegast var að Sjálfstæðisflokkurinn kaus að stinga höfðinu upp í rassgatið á sér. Flokkurinn sem virðist hafa menn í vinnu við að grafa undan andstæðingum sínum hafði skyndilega ekkert slæmt að segja um mann sem gæti hrifsað af þeim borgina í lok maí. Hvað er að gerast? Enginn hefur bent á að Jón sagði í upphafi að tilgangur flokksins væri að koma honum og vinum hans í þægileg störf og að spillingin yrði uppi á borðum. Annað takmarkið er komið langleiðina, en hinum flokkunum virðist vera sama um þetta spillingarmjálm í grínistanum. Hver svo sem ástæðan fyrir því er.