Sakna íslensku hlýjunnar Jón Sigurður Eyjólfsson skrifar 15. desember 2010 06:00 Fólk sem hefur nóg að gera þarf ekki að vera að hugsa um gang mála í fjarlægum löndum enda er búið er að hólfa heiminn niður svo allir geti nú nælt sér fyrirhafnarlítið í viðtekna heimsmynd til að hafa í kollinum. Þar er búið að flokka löndin í fátæk og rík lönd, þróuð og vanþróuð, heit og köld, opin og lokuð og svo fram eftir götunum. En stundum er upplifun manna algjörlega á skjön við þessa niðurhólfuðu veröld. Andalúsía hefur verið sett í hólf með heitum löndum. Það er ekkert athugavert við það nema að það er alveg á skjön við upplifun mína. Þannig er mál með vexti að húsin hér virðast flest hafa verið reist á sjóðheitum sumardegi þegar veturinn var svo fjarri að það gleymdist að gera ráð fyrir honum. Þess vegna er allsstaðar kalt á veturna nema kannski úti á götu um miðjan dag ef sól skín í heiði. Meðan ég skelf undir heilli teppahrúgu eða þegar ég slysast til að tippla berfættur á ísköldu marmaragólfinu leitar hugurinn heim til Íslands. Manni verður nefnilega aldrei kalt á íslenskri grundu nema ef vera skyldi að maður sé kvenmannslaus og ófullur á útihátíð. Í þessum andalúsíska kulda hugsa ég því oft um þann lúxus að vakna í funhita á ísköldum vetrarmorgni og með gluggan opinn upp á gátt. Ég hugsa líka með söknuði um alla heitu pottana, gufuböðin, hlýju líkamsræktarstöðina og íþróttahúsin þar sem ég lék knattspyrnu. Hér er meira að segja kalt í ræktinni og gufubaðið er rétt eins og hlýtt votviðri. Maður venst því svo sem ágætlega að vera alltaf hálf napurt. Ég á hinsvegar erfiðar með að venjast því að fólk stendur almennt í þeirri trú að ég megi nú aldeilis prísa mig sælan yfir því að vera hérna í "hlýja" landinu en ekki í heimalandi mínu á norðurhjara núna um hávetur. Og oftast er ég segi hvaðan ég kem gellur í fólki "ó, hvílíkur kuldi" rétt eins og því verði kalt við að heyra Ísland nefnt á nafn. Áður sagði ég oft frá íslensku hlýjunni en flestir urðu fyrir vonbrigðum líkt og þeir hefðu verið að bíða eftir ísbjarnasögu. Það er kannski ekkert sniðugt að vera að skemma þessa klipptu og skornu heimsmynd? Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Bakþankar Jón Sigurður Eyjólfsson Skoðanir Mest lesið Smá pæling frá einni sem ætlar að taka þátt í uppbyggingu Grindavíkur Dagmar Valsdóttir Skoðun Díhýdrómónóxíð Helgi Hrafn Gunnarsson Skoðun Þetta er ekki ástand – þetta er þjóðarglæpur Vilhelm Jónsson Skoðun Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun Lest í stað Borgarlínu? Runólfur Ágústsson,Orri Björnsson,Kjartan Már Kjartansson Skoðun Fjármögnun framhaldsskóla Róbert Örvar Ferdinandsson Skoðun Reykjavík situr föst – og biðin er orðin stefna Gunnar Einarsson Skoðun Við getum ekki slökkt elda að eilífu Silja Sóley Birgisdóttir Skoðun Samkeppnismat - aukin samkeppnishæfni íslensks atvinnulífs og virkari samkeppni Margrét Einarsdóttir,Páll Gunnar Pálsson Skoðun Loftslagssvindlið Lárus Bl. Sigurðsson Skoðun
Fólk sem hefur nóg að gera þarf ekki að vera að hugsa um gang mála í fjarlægum löndum enda er búið er að hólfa heiminn niður svo allir geti nú nælt sér fyrirhafnarlítið í viðtekna heimsmynd til að hafa í kollinum. Þar er búið að flokka löndin í fátæk og rík lönd, þróuð og vanþróuð, heit og köld, opin og lokuð og svo fram eftir götunum. En stundum er upplifun manna algjörlega á skjön við þessa niðurhólfuðu veröld. Andalúsía hefur verið sett í hólf með heitum löndum. Það er ekkert athugavert við það nema að það er alveg á skjön við upplifun mína. Þannig er mál með vexti að húsin hér virðast flest hafa verið reist á sjóðheitum sumardegi þegar veturinn var svo fjarri að það gleymdist að gera ráð fyrir honum. Þess vegna er allsstaðar kalt á veturna nema kannski úti á götu um miðjan dag ef sól skín í heiði. Meðan ég skelf undir heilli teppahrúgu eða þegar ég slysast til að tippla berfættur á ísköldu marmaragólfinu leitar hugurinn heim til Íslands. Manni verður nefnilega aldrei kalt á íslenskri grundu nema ef vera skyldi að maður sé kvenmannslaus og ófullur á útihátíð. Í þessum andalúsíska kulda hugsa ég því oft um þann lúxus að vakna í funhita á ísköldum vetrarmorgni og með gluggan opinn upp á gátt. Ég hugsa líka með söknuði um alla heitu pottana, gufuböðin, hlýju líkamsræktarstöðina og íþróttahúsin þar sem ég lék knattspyrnu. Hér er meira að segja kalt í ræktinni og gufubaðið er rétt eins og hlýtt votviðri. Maður venst því svo sem ágætlega að vera alltaf hálf napurt. Ég á hinsvegar erfiðar með að venjast því að fólk stendur almennt í þeirri trú að ég megi nú aldeilis prísa mig sælan yfir því að vera hérna í "hlýja" landinu en ekki í heimalandi mínu á norðurhjara núna um hávetur. Og oftast er ég segi hvaðan ég kem gellur í fólki "ó, hvílíkur kuldi" rétt eins og því verði kalt við að heyra Ísland nefnt á nafn. Áður sagði ég oft frá íslensku hlýjunni en flestir urðu fyrir vonbrigðum líkt og þeir hefðu verið að bíða eftir ísbjarnasögu. Það er kannski ekkert sniðugt að vera að skemma þessa klipptu og skornu heimsmynd?
Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun
Samkeppnismat - aukin samkeppnishæfni íslensks atvinnulífs og virkari samkeppni Margrét Einarsdóttir,Páll Gunnar Pálsson Skoðun
Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun
Samkeppnismat - aukin samkeppnishæfni íslensks atvinnulífs og virkari samkeppni Margrét Einarsdóttir,Páll Gunnar Pálsson Skoðun