Hrollvekja úr hversdagslífi unglings

Bækur:

Rökkurhæðir 5: Gjöfin

Birgitta Elín Hassell og Marta Hlín Magnadóttir

Bókabeitan



Gjöfin er fimmta og nýjasta bókin í bókaflokknum um krakkana í Rökkurhæðum. Bækurnar eru sjálfstæðar sögur sem tengjast á þann hátt að sögusviðið er borgin Sunnuvík, nánar tiltekið íbúðahverfi sem kallast Rökkurhæðir. Þó bækurnar séu ekki framhaldssögur, þá tengjast þær á einn eða annan hátt og aðalpersónur úr einni bók geta birst sem aukapersónur í annarri og dýpkað skilning lesandans á þessu dularfulla hverfi þar sem skuggalegir atburðir eiga sér stað. Það er þó alls ekki nauðsynlegt að hafa lesið aðrar bækur í bókaflokknum til að hafa gaman af lestrinum. Gjöfin segir frá Þórhalli, myrkfælnum unglingspilti, sem ver mestum frítíma sínum í tölvunni. Hann býr einn í blokkaríbúð með mömmu sinni í Rökkurhæðum, en foreldrar hans skildu stuttu áður en sagan hefst. Nú er komið að fyrstu jólunum einn með mömmu og Þórhallur er hreint ekki spenntur.



Hann gerir sér þó vonir um að foreldrar hans ausi yfir hann dýrum jólagjöfum til þess að bæta upp fyrir ömurleikann sem þau hafa kallað yfir hann. Það reynist þó ekki raunin heldur fær hann alls konar ömurlegar jólagjafir frá þeim, að hans mati. Gjöfin frá mömmu hans leynir þó verulega á sér, bæði á góðan hátt og slæman og sendir hann af stað í hremmingar sem reynast vera upp á líf og dauða.



Aðalpersónan, Þórhallur, er vel sköpuð og trúverðug. Það sama má segja um aðrar persónur í bókinni þó það mæði minna á þeim. Stærstan hluta bókarinnar er Þórhallur einn síns liðs.



Bókin er vönduð og vel skrifuð. Sagan er hrollvekja, ekki síst vegna þess að sögupersónurnar eru saklausar dregnar inn í óhugnanlega atburðarás gegn þeirra vilja, en ekki af því þær voru að ögra örlögunum á nokkurn hátt. Þetta eru ósköp venjulegir íslenskir unglingar sem eiga sér einskis ills von. Hrollvekjur fela gjarnan í sér yfirnáttúruleg fyrirbæri eða óútskýranlega atburði og þessi saga ætti ekki að valda neinum vonbrigðum að því leyti. Fléttan er bæði frumleg og spennandi. Hún er þó dálítið flókin á köflum, svo fullrar athygli er krafist af lesandanum og í sögulok hefur lesandinn ekki fengið svar við öllum spurningum sínum svo hugsanlegt er að það verði gæsahúð á hnakkanum þegar hann lokar loks bókinni. Og kannski væri ekki óvitlaust að hafa kveikt á næturljósinu, bara þessa einu nótt.

Niðurstaða: Vel skrifuð unglingahrollvekja sem heldur lesandanum vel við efnið.