Vill ekki sjá álver á Skagaströnd: „Þeim er ekki sjálfrátt, vesalings aumingjunum“

„Þeim er ekki sjálfrátt, vesalings aumingjunum,“ segir Guðríður B. Helgadóttir íbúi á Sauðárkróki. Er henni heitt í hamsi vegna fyrirhugaðra áætlana að reisa álver á Skagaströnd. Fram hefur komið í fréttum að til standi að byggja 120 þúsund tonna álver á fyrirhuguðu iðnaðarsvæði við Hafursstaði í Skagabyggð.

Gert er ráð fyrir um 240 varanlegum störfum í álveri Klappa og allt að 800 tímabundnum störfum á byggingartíma. Hafursstaðir eru skammt sunnan Skagastrandar og verða bæði Sauðárkrókur og Blönduós innan atvinnusvæðisins að því er kom fram í fréttatilkynningu.

Guðríði líst ekkert á að fá álver á svæðið. Hún segir í pistli á Feyki ekki hafa trúað því að Blönduósingar væru fylgjandi þessari hugmynd þegar hún heyrði af fyrirhuguðu álveri á Skagaströnd. Þetta gæti ekki verið satt.

Svikin loforð og glópagull

„En svo fylltist hugur minn sorg og ég hugsaði, „Gjör eigi þann óvinafagnað.“ Hafandi upplifað deilurnar og mannorðs morðin í þeirri orrahríð, sem stóð hér um sveitir í aðdraganda að Blönduvirkjun. Væntingarnar, svikin loforð, glópagullið, sokkið land og svívirta heimabyggð.“

Blönduvirkjun var tekin í notkun árið 1991 en fyrstu hugmyndir um hana komu upp árið 1950. Um er að ræða vatnsaflsvirkjun í jökulánni Blöndu.

Sjá einnig:Vilja álver vegna jákvæðra áhrifa á Grundartanga

Lýsir Guðríður fyrirhuguðu álveri sem gjöf til álrisa úti í heimi og meðgjöf í formi ívilnana á kostnað landsmanna. Þá reiknar hún með stigahækkandi rafmagnskostnaði á landsbyggðinni.

„Hvað varð um rafmagnið sem sumir væntu þá að fá ókeypis fyrir línulögn um landareignir og þægð? Hvar eru framfarirnar, sem fylgja áttu í kjölfar Blönduvirkjunar á þeim tíma uppgangs og atvinnu? Og nú ætlar þetta sama lið að bjarga sér út úr kröggum með því að BIÐJA KÍNVERJA um þá ölmusu að koma nú með álver og setja það niður á Hafurstöðum á Skagaströnd, þar sem það gæti þjónað bæði Skagfirðingum og Húnvetningum. Því Bægifætur norðan Þverárfjalls hafa heitið stuðningi sínum og virkjunarkostum við túnfótinn sinn í Héraðsvötnum og dölum fram.“

Önnur Sturlungaöld

Virðist Guðríður eiga von á ósætti sem líkja megi við aðra Sturlungaöld innan héraðsins. Minnir hún á erlenda listamenn sem sótt hafi svæðið heim en muni nú væntanlega finna sér annan samastað til skrifta og innblásturs.

„Hvað um það þó útlendu listamennirnir sem koma til að dvelja tíma og tíma í kyrrðinni á Skagaströnd, komi nú fýluferð og flýi annað. Þeir gátu víst skilið eftir einhverjar vel þegnar krónur og farið út með góða landkynningu, en hvað um það. Og á Blönduósi kæra menn sig víst ekkert um listamenn. A.m.k. hröktu þeir í burtu útskurðarlistamanninn sem gert hafði áður garðinn frægan með listaverkum í húsakinnum þjónustuvera við Geysi og víðar. Þó gömlu brunarústirnar hér nyrðra, sem hann gerði upp og að safni handgerðra listaverka á hurðum og innréttingum, þá horfðu menn lokuðum huga fram hjá því, en sáu ofsjónum yfir lóðarskika sem lögum samkvæmt fylgdi þó þessu húsi og listamanninn langaði til að reisa á sína skúlptúra, en fékk ekki. Svo úr urðu níðstangir, reistar staðnum til hneisu. Og nú ætla þeir að reisa sjálfum sér níðstöng við Hafurstaði!“

Segir hún greinilegt að þetta sama „landslið“ ætli að að fórna friði og framtíð fyrir álverið, á altari Mammons. Ekki sé hægt að afsaka þá eða fyrirgefa því þeir viti vel hvað þeir séu að gera. Hins vegar hafi þeir verið kjörnir af fólkinu fyrir að vera í forsvari fyrir sínar heimabyggðir og bera ábyrgð gagnvart því.

Vaknið svefnpurrkur!

„Ætlar fólkið að fljóta svo sofandi að feigðarósi að það láti slíkt yfir sig ganga án þess að rumska. Hvað um ört vaxandi ferðaþjónustu í Skagafirði, ónotaða möguleika í stóriðjuylrækt við heitar uppsprettur víða á þessu svæði, ónotan flugvöll, sem liggur best við til lendingar af öllum stöðum á landinu vegna legu og veðurskilyrða. Sem millilandaflugvöllur gæti hann best þjónað þegar á reynir og einnig tekið við beinum útflutningi á ferskum afurðum landbúnaðar og ylræktar, sem þessi héruð Húnavatns og Skagafjarðar eru kjörin til framleiðslu á. Fegurð þeirra, menningin, skólarnir, landið og miðin, allt lagt upp í hendurnar á fólki sem opin bók. Og það sér ekkert nema álver?!“

Segist Guðríður ekki ætla að trúa því að svo verði fyrr en hún taki á því. Svo marga þekki hún sem láti slíkt ekki yfir sig ganga. Vonar hún að hugur hennar verði aldrei svo vankaður að hann samþykki slíkt glapræði sem hér sé á ferð.

„Enn á ég eftir nóga orku til að hrópa og hrópa hátt: VAKNIÐ SVEFNPURKUR! VAKNIÐ OG SJÁIÐ SÓLINA SKÍNA!“

Pistilinn í heild má lesa á Feyki.