Davíð taldi það lýsa pólitísku hugrekki að semja í þorskastríðinu

Davíð Oddsson forsetaframbjóðandi hrósaði Ólafi Jóhannessyni fyrir að hafa samið við Breta um lausn í þorskastríðinu. Hann taldi Ólaf hafa sýnt pólitískt hugrekki í því meðan þjóðin var í stórveldisham. Þá fór Davíð háðuglegum orðum um baunabyssur landhelgisgæslunnar og taldi hana ekki hafa skipt miklu í málinu.

Hinn fávísi lýður

Þetta kemur fram í grein Davíðs sem birtist árið 1977 í Vísi undir yfirskriftinni Pólitískt hugrekki. Ragnar Þór Pétursson kennari vekur athygli á þessu á Facebook-síðu sinni og er ekki frítt við að hann telji sig þarna greina verulega mótsögn í málflutningi Davíðs og öllu æði stuðningsmanna hans. Hann hefur það í flimtingum að þarna hljóti að vera um einhvern allt annan Davíð að ræða.

Og, óneitanlega koma þessar „nýju upplýsingar“ nokkuð á óvart í ljósi þess að í frægum sjónvarpsþætti gagnrýndi hann hann mótframbjóðanda sinn, Guðna Th. Jóhannesson, um að tala um falskar minningar þjóðarinnar í tengslum við lyktir landhelgisdeilunnar, að almennt sé talið að niðurstaða hafi fengist með því að sýna Bretum í tvo heimana og gefa hvergi eftir. Davíð hélt því fram í kjölfarið að Guðni teldi Íslendinga fávísan lýð og að hann væri á hlaupum frá orðum sínum.

Þjóðin í stórveldisham

Guðni hefur reyndar sagt að þarna séu orð sín slitin algerlega úr samhengi. Árið 1977 var Davíð hins vegar eindregið þeirrar skoðunar að óbylgirni hefði litlu skilað:

„Ekki fer á milli mála, að á dögum síðasta landhelgisstríðs vildi stærsti hluti þjóðarinnar að forystan sýndi skeleggari afstöðu, steytti hnefann og sýndi Bretum i tvo heimana. Ég held að nokkurt pólitískt hugrekki hafi þurft til að fara að með gát við rekstur málsins og fylgja þeirri heilbrigðu skynsemi sem sagði, að tíminn væri sterkasta vopn þjóðarinnar, en ekki þær baunabyssur varðskipanna, sem svikist hefur verið um að setja á sjóminjasafnið i Hafnarfirði.“

Þetta er sem sagt þegar landhelgin var færð út í 50 mílur. Samingur við Breta þess efnis var samþykktur á alþingi 13. nóvember 1977.

Pólitískt hugrekki Ólafs Jóhannessonar

Seinna víkur Davíð orðum sínum um hug þjóðarinnar, að hún hafi verið í „stórveldisham“ og Ólafur hafi þurft að sýna mikið hugrekki þegar hann fór til London og samdi um málið í stað þess að keyra það eftir sem áður í hart.

„Vinstri stjórnin síðari rak landhelgismál sitt. á margan hátt klaufalega. Einkum kom þar til framferði þáverandi blaðafulltrúa, sem kunni sér ekki hóf í störfum sinum. En hinu er ekki að neita, að Ólafur Jóhannesson sýndi pólitískt hugrekki er hann brá sér til Lundúna og samdi við Heath um lausn málsins. Um það leyti var þjóðin i stórveldisham og kommúnistar sem áttu aðild að ríkisstjórn nutu þess að geta notað málið til að sverta Atlantshafsbandalagið i augum þjóðarinnar. Samningur þeirra Ólafs og Heaths var rothögg í andlit þeirra, eða öllu heldur versta óæti og óþverri sem þeir höfðu augum litið, — en þeir átu það þó allt, og það i beinni útsendingu sjónvarpsins frá Alþingi.“