Komust í hann krappan í svartaþoku: „Við bara settumst niður og héldum í hestana“

„Helgi Björnsson leikari og tónlistarmaður er enginn venjulegur karakter, fer sínar eigin leiðir og virðist eiga mörg líf eins og kötturinn,“ segir Telma Lucinda Tómasson. Helgi var gestur hennar í nýjasta þætti af mannlífsþáttunum Hestalífið.

„Helgi er óhefðbundinn, einstakur sviðsmaður og segir margt hafa mótað sig og tónlistarstefnu sína í gegnum tíðina. Áhrifavaldar koma úr ýmsum áttum og hestar eru þar á meðal.“

Flestar hestaferðir Helga, fjölskyldu og vina eru fylltar fallegri náttúru, góðum félagsskap, söng og gleði. En hann á líka sögur af ævintýraferðum og sagði í þættinum frá eftirminnilegri steggjaferð upp á hálendi sem farin var fyrir margt löngu.

10 dagar með trúss. 20 hestar, fjórir knapar. Kosturinn: harðfiskur og eitthvað í flösku. Menn komust svo í hann krappan í svartaþoku, sem Helgi lýsir með sínum einstaka hætti. 

Þáttinn í heild sinni má finna í spilaranum hér fyrir neðan. 

Allt varð svart

,,Við vorum tveir fyrir framan og tveir fyrir aftan og við fyrir framan, ég og annar, og við sáum ekki neitt. Svo heyrðum við bara að hestarnir voru að fara framhjá okkur og þá stukkum við af baki og vísuðum þeim upp í smá hlíð sem var þarna og svo þegar við erum í hlíðinni þá skríður hlíðin bara, þá er þetta bara smágrjót mjög skrítið, bara eins og fjörugrýti, þarna rétt fyrir ofan Arnarvatnsheiðina. Hestarnir fóru allir upp í hlíðina og þegar þeir fundu grjótið skríða þá bara stoppuðu allir. Bara stoppuðu. Og það var bara allt svart. Svartaþoka.“

Á þessum tímapunkti var hópurinn búinn að vera lengi á ferðinni og allir orðnir svolítið þreyttir.

„Við bara settumst niður og héldum í hestana okkar og svo var bara allir hinir stopp. Svo áður en við vissum af voru bara allir farnir að hrjóta. Það var bara allt kyrrt, fór enginn af stað því bara grjótið skreið. Svo bara birti til og við bara vöknuðum, stálhressir og bara á bak og áfram... Og svo sungum við saman: styttur bæjarins sem enginn nennir að horfa á... lalalallalala... grey stytturnar ... lalalala ... á stöplunum ...lalallaa...“

Helgi þurfti í miðri ferð að bregða sér á Þjóðhátíð til að spila og för hans til byggða er ævintýraleg og riðið í loftköstum. Í Húsafelli var komið á flugvél að sækja hann.

,,Svo bara lenti hún þarna á túninu og ég upp í vél og þurfti að fara heim til þess að ná í poppgalla - fara úr hestagallanum í poppgallann og aftur upp. Og þegar við erum að fljúga yfir Hellisheiðina skellur á þoka og við þurftum að fljúga með veginum rétt fyrir ofan bílana, fylgja þeim þangað til við vorum komin yfir Kambana og þá bara opnaðist allt. Og ég bara: „Okei, ég er að ná þessu.“ Hringi í strákana og segi þið farið bara á svið. Þá var klukkan alveg að verða ball. Ég kem bara skömmu síðar. Og svo læt ég bíl koma, keyra meðfram flugvélinni og ég hoppa yfir. Nei, sagan er betri svona. Beint niður í íþróttahús þar sem Húkkaraballið var. Strákarnir eru byrjaðir, rótarinn bíður eftir mér með einn viskí og á svið: ERU EKKI ALLIR SEXÝ!!!“

Í þættinum ræðir Helgi meðal annars um tónlistina, brunann í Valhöll, hlutverkið í Nonna og Manna og margt fleira skemmtilegt.