Hrannar dæmdur í átta ára fangelsi

Hrannar var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og vopnalagabrot eftir að hann skaut fyrrverandi kærustu sína og mann sem hann lýsti sem „óvini“ sínum með skammbyssu fyrir utan fjölbýlishús við Þórðarsveig í Grafarholti aðfararnótt fimmtudagsins 10 febrúar í fyrra.

Byssukúla hæfði stúlkuna í kviðinn og urðu læknar að fjarlægja hana úr henni í bráðaskurðaðgerð. Læknir sem gaf skýrslu sagði áverka hennar hafa verið lífshættulega. Karlmaðurinn var skotinn í löppina en kúlan fór í gegn.

Á þungan dóm að baki

Árásin átti sér stað þegar Hrannar var á reynslutíma vegna fimm ára fangelsisdóms. Honum var gert að afplána 900 daga eftirstöðvar af þeim dómi eftir skotárásina.

Hrannar ræddi við fréttastofu árið 2017 þegar hann sat inni vegna þess dóms. Hann var þá yngsti fangi landsins.

Hrannar gekkst við verkaðinum en neitaði sök fyrir dómi að í honum hafi falist tilraun til manndráps. Hann játaði einnig á sig vopnalagabrotið.

Fyrir dómi hélt Hrannar því fram að hann hafi aðeins ætlað sér að skjóta hinn manninn í löppina og hann hafi ekki einu sinni vitað af því að hann hefði skotið stúlkuna fyrr en eftir á.

„Ég fylgdist ekkert með hvar hún væri, ég var náttúrulega bara að hugsa um hann,“ sagði Hrannar.

Stormasamt samband

Við aðalmeðferð málsins í febrúar kom fram að Hrannar og stúlkan hefðu átt í stormasömu sambandi í rúmlega tvö ár sem lauk endanlega í desember 2021, um þremur mánuðum fyrir árásina, að sögn stúlkunnar sem er á þrítugsaldri. Hún lýsti því þannig að þau hefðu ítrekað hætt og byrjað saman. Í kringum sambandsslit hafi Hrannar hótað henni, meðal annars lífláti.

Lýsti hún því fyrir dómi að Hrannar hefði meðal annars tekið hana hálstaki og verið með byssu í kringum sig. Hún hafi talið sig hafa ástæðu til þess að óttast að Hrannar gerði alvöru úr hótunum sínum. Þau hefðu þó ekki átt í neinum samskiptum frá því í desember fyrir árásina.

Stúlkan og maðurinn sem varð einnig fyrir byssukúlu eru nú par en þegar árásin átti sér stað sagði hann að þau hefðu rétt verið byrjuð að stinga saman nefjum.

Óumdeilt var að atvik hafi verið þannig að þegar „óvinurinn“ mætti í leigubíl til stúlkunnar um á fjórða tímanum um nóttina hafi Hrannar og félagi hans verið í bíl á plani fyrir utan fjölbýlishúsið. Á myndbandsupptöku, sem sýnd var í dómsal, sást bíll þeirra færa sig inn í stæði svo leigubíllinn kæmist lengra inn botnlangann en svo færa sig aftur út á planið.

„Óvinurinn“ sást stíga út úr bílnum og heyrðist stúlkan tala. Skömmu síðar heyrist byssuhvellur og kvenmannsóp.

„Já, hann skaut mig“

Stúlka sem varð fyrir skotinu sagði Hrannar hafa hótað sér og beitt ofbeldi á meðan á sambandi þeirra stóð. Hún lýsti því fyrir dómi að hafa átt erfitt með svefn og óttast um öryggi sitt og heilsu eftir árásina. Hún og kærasti hennar sögðu aðila tengda Hrannari hafa boðið sér peninga gegn því að breyta framburði sínum fyrir dómi.

Stúlkan, sem var nítján ára þegar árásin átti sér stað, lýsti því fyrir dómi hvernig Hrannar hefði hótað henni, tekið hana hálstaki oft og verið með byssu í kringum hana á meðan á rúmlega tveggja ára stormasömu sambandi þeirra stóð. 

Spurð að því fyrir dómi hvort að hún hafi óttast að Hrannar fylgdi hótunum sínum eftir svaraði hún.

„Já, hann skaut mig.“ 

Deilur næðu mörg ár aftur í tímann

Hrannar lýsti manninum sem hann skaut sem „óvini“ sínum fyrir dómi og að samskipti þeirra gætu aðeins endað með slagsmálun ef þeir hittust. Þær deilur næðu mörg ár aftur í tímann.

Stúlkan sagði að þau Hrannar hafi ítrekað byrjað og hætt saman á meðan á sambandinu stóð. Hrannar hafi verið afar afbýðissamur þegar hún hitti aðra stráka þegar þau voru ekki saman. Hann hafi hótað þeim og hún teldi að hann hefði að minnsta kosti einu sinni fylgt slíkum hótunum eftir.

Engu að síður vildi Hrannar meina að afbrýðissemi hafi ekki ráðið för þegar hann ákvað að leita þau uppi um nóttina umræddu. Maðurinn sem varð fyrir skoti segir að þau stúlkan séu par í dag en þegar árásin átti sér stað hafi þau verið rétt byrjuð að hittast.

Hélt Hrannar því fram að hann að hann hafi talið að stúlkan ætlaði sér að sína óvini sínum hvar hann ætti heima. Hann hafi viljað ræða við manninn til þess að forðast átök á heimili sínu, öryggis kærustu sinnar og móður vegna.

Bæði stúlkan og maðurinn þvertóku fyrir að hún hafi ætlað að sýna honum hvar Hrannar byggi.

Lífshættulegir áverkar

Maðurinn og stúlkan voru við leigubíl fyrir utan heimili hennar þegar Hrannar skaut þau úr bíl sem hann var í með félaga sínum. Hún sagðist hafa heyrt kallað á sig. Maðurinn hafi sagt henni að fara í bílinn en hún hafi hikað við og byrjað að ganga að aðkomubílnum.

„Svo heyri ég eins og flugelda, svo fatta ég að ég var skotin,“ sagði stúlkan.

Læknir bar vitni um að áverkar stúlkunnar hafi verið lífshættulegar. Það hafi fyrst og fremst verið því að þakka hversu hratt hún komist undir læknishendur að ekki hafi farið verr.

Eftir árásina sagði stúlkan að hún gæti ekki einu sinni keyrt götuna sína án þess að vera á varðbergi. Hún yrði hrædd við minnsta hljóð heima hjá sér. Hún eigi erfitt með svefn og óttist sífellt um öryggi sitt.

Líkamlega sagðist stúlkan hafa það ágætt en þó þjást af undarlegum verkjum sem hún vissi ekki hvort tengdust áverkunum. Hún sagðist fyrst og fremst óttast að geta ekki eignast börn í framtíðinni. Læknir bar vitni um að áverkarnir ættu ekki að hafa áhrif á barneignir þótt ekki væri hægt að útiloka það.

Heyrði stúlkuna öskra af sársauka

Hrannar bar vitni um að maðurinn hafi gengið rösklega að bílnum sem hann var í. Honum hafi mögulega sýnst hann hafa eitthvað í hendinni. Því hafi hann ákveðið að skjóta hann í löppina. Hann hafi ekki vitað af því að stúlkan hefði orðið fyrir skoti fyrr en eftir á.

Lýsing mannsins sem varð fyrir skotinu dró upp aðra mynd af atvikum. Þegar hann kom í leigubílnum hafi hann heyrt einhvern kalla á stúlkuna. Honum hafi ekki litist á blikuna og sagt henni að fara inn í leigubílinn en sjálfur gengið að bílnum. Hann hafi ekki verið ógnandi á nokkurn hátt en þó gengið rösklega að bílnum.

Hann hafi ekki séð hver væri í bílnum. Hann hafi fyrst heyrt hljóð sem hann hafi haldið að væri flugeldur. Síðan hafi hann fundið fyrir í lærinu en ekkert blóð hafi komið og þá haldið að hann hefði verið skotinn með loftbyssu.

Þá hafi hann heyrt stúlkuna öskra af sársauka. Leigubílstjóri hafi ekið þeim í átt að bráðamóttöku og sjúkrabíll komið til móts við þau.

Árásin hafi verið mikið áfall. Klukkutímarnir á meðan stúlkan var í bráðaaðgerð hafi verið hræðilegir. Maðurinn hafi ekki óttast sérstaklega um sjálfan sig en afleiðingarnar hefðu vissulega getað verið verri. Aðeins hafi munað nokkrum sentímetrum að kúlan hæfði slagæð og þá hefði honum getað blætt út.

Þorgils Þorgilsson, verjandi Hrannars, segir að dómnum verði áfrýjað til Landsréttar.