Segist vita hver vó Geirfinn

Þetta segir Jón Ármann Steinsson, útgefandi bókarinnar Leitin að Geirfinni, í samtali við Reykjavík síðdegis. Leitin að Geirfinni var gefin út í dag en dagurinn markar 50 ár frá því að Geirfinnur Einarsson, gekk út af heimili sínu og hvarf í Keflavík þann 19. nóvember 1974. 

Guðmundar- og Geirfinnsmálin eru flestum Íslendingum kunnug enda verið til umfjöllunar hér á landi í marga áratugi. Um tvö ár eru síðan að íslenska ríkið greiddi Erlu Bolladóttur 32 milljónir króna í miskabætur vegna 232 daga gæsluvarðhalds sem hún sætti í tengslum við hvarf þeirra. Málin tvö eru enn óleyst.

Kápan á bókinni sjálfri hefur vakið mikla athygli en hún virðist sýna mann sem hefur fest höfuð sitt í endaþarmi. Spurður hvernig eigi að lýsa þessari mynd segir Jón:

„Ein mynd segir meira en þúsund skýrslur, myndi ég segja þarna. Þetta er ekki mynd af einhverjum sem stundar yoga og er með höfuðið á sér upp í endaþarmi en þetta er táknrænt fyrir það hvernig lögreglan hefur séð um þetta mál. Við tókum þessa mynd og völdum hana út af því að hún er í raun táknræn fyrir rannsóknina.“

Málsskjölin hinn mesti skáldskapur

Jón Ármann telur sig hafa leyst málið varðandi Geirfinn og tekur fram að lausnin sé í bókinni. Hann segist hafa rætt við vitni og endurskoðað málið frá grunni. Spurður hvort hann hafi sett sig í samband við þann sem vó Geirfinn fyrir 50 árum svarar hann því neitandi og segist ekki vilja spilla fyrir rannsókn lögreglu.

„Hún er einfaldlega til komin því að við rannsökuðum málið. Lögreglan hefur aldrei gert það, þau hafa barist gegn því að rannsaka málið síðan það var afhent sakadómi mánaðargamalt frá Keflavíkurrannsókninni og þar fór það í tóma þvælu.“

Framgangur málsins hjá lögreglu og fyrir dómstólum hér á landi sé fáránlegur frá upphafi til enda. 

„Flestir sem vinna að þessu máli halda að málsskjölin séu heimild, þau eru það ekki. málsskjölin er mesti skáldskapur sem hefur verið gerður síðan að Íslendingasögurnar voru gerðar.“

Tíu ára drengur hafi verið vitni

Hann segir vinnu sína hafa verið stopp í þó nokkur ár en þegar að hann náði tali af manni sem hann taldi vera látinn opnaðist málið upp á nýtt. Rannsókn lögreglu hafi verið bundin ýmsum vanköntum.

„Nágrannar Geirfinns voru aldrei spurðir. Við töluðum við þá, það opnaði dyrnar upp á gátt. Það er vitni að þessu líka, tíu ára strákur sem sá þetta gerast. Allir nágrannarnir heyrðu þetta gerast og töluðu við lögregluna en lögreglan yppti öxlum og vildu ekkert gera.“

Hann tekur fram að vitnið sé enn á lífi í dag og að vitnið hafi séð Geirfinn veginn í gegnum gluggann. Hann segist ekki efast um að maðurinn segi satt frá, hann hafi gefist upp á því að reyna hafa samband við lögreglu.

Enginn áhugi á að leysa málið

Jón segist teikna upp nokkuð góða atburðarás í bókinni. Hann sé þó ekki með rannsóknarheimild og segir það brýnt að lögreglan taki við málinu.

„En hvað heldurðu að komi þá ljós? Þeir þurfa að fjalla um sjálfa sig. Sína eigin starfsbræður sem hafa klúðrað þessu máli og fangaverði sem píndu sakborninga til að játa á sig það sem var tóm vitleysa og fræið af þessu var skáldskapurinn, það var aldrei neitt spíramál eða mannshvarf, það var morð.“

Hann segist nú vera að vinna að því að koma upplýsingunum til lögreglunnar eða dómsmálaráðuneytisins. Vandamálið sé að það sé enginn áhugi á að leysa málið. 

„Ég hef talað við mjög marga í kerfinu og ég fæ alls staðar sama svarið: Æ æ, miðað við kerfið getum við ekki tekið við þessu hjá þér. Þetta er allt frá lögreglu yfir í saksóknara, ráðuneytisfólk. Allir sem ég tala við, fullur skilningur og full samúð en hvaða feril á þetta að fara í? Þetta er lokað sakamál.“