Hafna ­beiðni manns sem braut kyn­ferðis­lega á stjúp­dóttur

Hæstiréttur telur málið ekki þannig að mikilvægt sé að fá úrlausn í því fyrir Hæstarétti auk þess sem hann sér ekki ástæður sem geti varðað í ómerkingu hans.

Maðurinn sótti um leyfi til áfrýjunar til Hæstaréttar en fram kemur í niðurstöðu dómsins að ákæruvaldið lagðist gegn beiðninni. Landsréttur staðfesti sakfellingu yfir manninum í október. Dómurinn lækkaði þó fangelsisdóminn úr sjö mánuðum í fjóra mánuði, bundna skilorði í tvö ár, með tilliti til þess að málsmeðferðin hafði dregist verulega á langinn. Héraðsdómur dæmdi í málinu í nóvember árið 2024. Brot mannsins áttu sér stað frá árinu 2018 til febrúar eða mars 2021

Fyrir héraðsdómi viðurkenndi maðurinn að hafa nuddað stúlkuna en sagði það hafa verið að hennar beiðni. Vinkona hennar hafi verið viðstödd allan tímann og móðir hennar í dyragættinni og séð hvað væri að fara fram. Hann sagði í héraðsdómi engar athugasemdir hafa komið fram á þeim tíma. Hann hafi ekki nuddað beran rass hennar né innanverð læri. Hann hefði lært nudd og væri því vel að sér í líffærafræði. Hann hafi ekki nuddað hana til að brjóta á henni, heldur af þekkingu.

Í Landsrétti neitaði maðurinn að hafa nuddað svokallaðan maximus-vöðva stúlkunnar þrátt fyrir að hafa fyrir héraðsdómi sagst hafa nuddað þann vöðva. Héraðsdómur hafði bent á að umræddur vöðvi væri stærsti rassvöðvinn og því þótti dómnum vera innbyrðis ósamræmi í framburði mannsins sem bæði sagðist hafa nuddað vöðvann en ekki hafa nuddað rass hennar.

Fyrir héraðsdómi viðurkenndi maðurinn að hann hefði „danglað“ í rass stjúpdóttur sinnar og einnig vinkonu hennar en sagði það vera grín.

Hætti eftir að móðir stúlkunnar bað hann að hætta

Spurður út í rassskellingarnar sakargiftir fyrir Landsrétti sagði hann að háttsemin hefði verið „random“. Maðurinn kvaðst ekki hafa haft ásetning til að brjóta á brotaþola og að hann hefði hætt háttseminni tímabundið eftir að móðir brotaþola bað hann um það.

Fyrir dómi sagði stúlkan að sér hafi alltaf þótt þetta óþægilegt, sérstaklega í eitt skipti þegar hann hafi sagt: „Æj nei djók, þú gætir fílað þetta.“

Niðurstaða héraðsdóms var að maðurinn fengi sjö mánaða skilorðsbundinn fangelsisdóm til tveggja ára en Landsréttur mildaði dóminn í fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi. Litið var til þess að málsmeðferð dróst verulega.

Í umfjöllun Hæstaréttar kemur fram að karlmaðurinn hafi byggt sína beiðni á því að „verulegir aðferðafræðilegir annmarkar hafi verið á sönnunarmati“ dómsins. Lykilgagna hafi ekki verið aflað og Landsréttur lagt til grundvallar „órökstudda sérfræði- eða sálfræðilega tilgátu um „seinkaða skynjun“ brotaþola á háttsemi leyfisbeiðanda“.

Hafi verið skylt að kalla til meðdómsmanns

Þá telur hann að dómurinn hafi vanrækt að meta áhrif „mengunar“ frá móður brotaþola á framburð hennar og vitnis. Móðirin hafi staðið í „hatrammri skilnaðar- og fjárskiptadeilu“ við leyfisbeiðanda. Maðurinn telur að við þessar aðstæður hafi dómstólnum verið skylt að kalla til meðdómsmann með sérkunnáttu. Einnig byggði hann beiðni sína á því að dómur Landsréttar hafi falið í sér ranga lögskýringu á hugtakinu „kynferðisleg áreitni“ og brot gegn lögmætisreglu refsiréttar sem feli í sér að skýra beri refsiheimildir þröngri lögskýringu.

„Leyfisbeiðandi áréttar sérstaklega að beiðnin varði lögskýringu og aðferðafræði við sönnunarmat en feli ekki í sér kröfu á endurmati sönnunargildis munnlegs framburðar og falli því að skilyrðum áfrýjunarleyfis til réttarins,“ segir að lokum um beiðnina.

Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að virtum gögnum máls verði ekki sé að málið lúti atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um. Þá metur hæstiréttur að engir annmarkar séu á aðferð við sönnunarmat hins áfrýjaða dóms sem geti varðað ómerkingu hans. Beiðninni er því hafnað.