Átti að fá smá­aura fyrir sögu­legt smygl

Aðalmeðferð í stærsta ketamínsmyglsmáli Íslandssögunnar hófst í Héraðsdómi Reykjaness í morgun en í því er þremur gefið að sök að hafa staðið að innflutningi á fimmtán kílóum af ketamíni og fimm kílóum af MDMA-kristöllum í september síðastliðnum.

„Þetta er langmesta magn ketamíns sem lagt hefur verið hald á hér á landi. Efnin fundust í bifreið við eftirlit lögreglu og tollgæslu þann 19. september. Þrír voru handteknir vegna málsins, ökumaður og tveir aðrir. Allir þrír hafa sætt gæsluvarðahaldi frá því málið kom upp,“ sagði í fréttatilkynningu lögreglu sem barst fjölmiðlum um miðjan október..

Þeir þrír sem setið hafa í varðhaldi eru þau Sandra Dorothea Becker, 56 ára Þjóðverji, Sokol Dushku, 32 ára, og Valmir Qeleposhi, 38 ára. Karlmennirnir tveir eru báðir frá Albaníu.

Átti erfitt með frásögnina

Aðalmeðferðin hófst með skýrslutöku af Söndru Dorotheu. Hún sætir ákæru fyrir að hafa flutt efnin falin í bifreið milli Hollands og Íslands með Norrænu. Hún hafi ekið bifreiðinni frá Seyðisfirði til Hafnarfjarðar, þar sem hún hafi afhent Sokol efnin og tekið við 290 þúsund krónum í reiðufé.

Sækjandi málsins hóf spurningar sínar á því að spyrja út í hagi Söndru Dorotheu. Hún kvaðst hafa verið í tveimur vinnum fram til júlí, annars vegar á hjúkrunarheimili og hins vegar á bensínstöð. Á bensínstöðinni hefði eiginmaður hennar einnig verið með aukavinnu og lífið hafi almennt gengið vel hjá hjónunum. Þau ættu saman tvö börn.

Þá spurði sækjandi hver tengsl hennar við meðákærðu væru og bað hana um að lýsa aðkomu sinni að málinu. Þegar hér var komið við sögu komst Sandra Dorothea við og átti erfitt með rekja málið.

Sonurinn handtekinn í Frakklandi

Hún sagðist hefðu leiðst út í málið af illri nauðsyn þar sem sonur hennar hefði verið handtekinn í Frakklandi og hún hefði þurft að afla peninga til þess að greiða lögmannskostnað hans.

Hún hefði sett sig í samband við fólk og sótt til þess fjármuni til þess að greiða reikninga. Þá hefði fólkið sagt að hún þyrfti að fara í frí þar sem ljóst væri að henni liði illa. Hún ætti að sækja bifreið til Berlínar og aka henni alla leið til Danmerkur og taka Norrænu til Íslands.

Eftir að hún hefði skráð bifreiðina á eigið nafn hefði fólkið haft samband og tjáð henni að hún væri ekki í raun og veru á leið í frí, hún þyrfti að vinna verkefni fyrir það. Hún hefði alls ekki viljað gera það en fólkið hefði tjáð henni að það gæti fylgst með ferðum hennar. Þá hefði hún óttast fólkið og talið að það gæti skaðað eiginmann hennar eða son hennar í fangelsinu.

Hélt að hún væri sloppin

Þá lýsti konan ferðum sínum um meginland Evrópu í nokkuð miklum smáatriðum. Hún hefði farið til Hollands, þar sem efnunum hefði verið komið fyrir í bifreiðinni. Hún hefði ekki vitað hvers konar efni það hefðu verið en þó grunað að þau væru ólögleg.

Frá Hollandi hefði hún ekið til Þýskalands, þaðan til Danmerkur eftir krókaleiðum og loks um borð í Norrænu.

Ferðin til Íslands hefði tekið þrjá daga og við komu til hafnar á Seyðisfirði hefði hún verið stöðvuð í tollinum. Hún hefði beðið í fjórar og hálfa klukkustund á meðan bíllinn var skoðaður, fyrst með fíkniefnaleitarhundi og svo á einhvers konar verkstæði.

Að lokinni skoðun hefði hún fengið bifreiðina afhenta á ný og verið tjáð að hún væri frjáls ferða sinna. Þá hefði hún talið að hún væri sloppin fyrir horn.

Fólkið hefði ekki nennt að keyra austur

Þá hefði hún innritað sig á gistiheimili á Seyðisfirði og tilkynnt fólkinu að hún væri komin á leiðarenda. Henni hefði verið tjáð að hún gæti nú hafið fríið sem henni hefði verið lofað.

Daginn eftir hefði fólkið aftur á móti haft samband og tjáð henni að það annað hvort nennti ekki eða hefði ekki tíma til þess að aka til Seyðisfjarðar til að sækja efnin. Hún þyrfti því að leggja af stað til Reykjavíkur strax daginn eftir.

Daginn eftir hefði hún lagt af stað til Reykjavíkur og loks fengið gefið upp heimilisfang í Hafnarfirði. 

Lögregla mætti með alvæpni

Á bílastæði á iðnaðarsvæði í Hafnarfirði hefði maður sem hún þekkti ekki veifað til hennar og fylgt henni inn í iðnaðarbil á bifreiðinni.

Maðurinn hefði spurt hana hvort hún teldi að staðsetningarbúnaði hefði verið komið fyrir í bílnum eða að henni hefði verið veitt eftirför. Það hefði hún sagst ekki hafa hugmynd um. Maðurinn hefði þá skipað henni að fjarlægja efnin úr bifreiðinni og setja þau í poka.

Þegar hún hefði tekið um sex eða sjö pakkningar úr bifreiðinni hefði maðurinn fengið símtal og sagt eitthvað á þá leið að lögreglan væri komin og að hún ætti að setja efnin aftur í bílinn. Hann hefði þá rétt henni seðlabúnt rétt áður en lögregla hefði ruðst inn í iðnaðarbilið með vélbyssur og því um líkt.

Fyrir réttinum var spiluð hljóðupptaka frá handtöku þeirra Söndru Dorotheu og Sokols. Þar heyrist hún telja pakkningar upphátt og þegar hún er komin upp í sex eða sjö heyrist sími hringja, karlmaður segja henni að skila efnunum og lögreglu ráðast inn og segja viðstöddum að leggjast niður.