Lætur Parkinson ekki lengur stöðva sig

Þrátt fyrir að vera alnafni söngvarans þá er ljósmyndarinn Geir Ólafsson ekki mjög þekkt nafn. Hann státar þó af um þriggja áratuga ljósmyndaferli þar sem hann hefur tekið myndir af öllu milli himins og jarðar: fólki, stöðum og hlutum.

„Ég hef látið lítið fyrir mér fara,“ segir Geir og bætir við: „Ég vann hjá Heimi útgáfu, sem var með Frjálsa verslun, í tuttugu og eitthvað ár.“

Ljósmyndaferill Geirs hófst hjá Ljósmyndaskóla Reykjavíkur en hann lauk námi þaðan árið 1995.

„Við vorum mikið að mynda úr lofti og ég var rosalega mikið í iðnaðarljósmyndum, myndaði ráðhúsið fyrir Ístak alveg frá því þeir byrjuðu á því og þangað til þeir kláruðu það. Ég byrjaði síðan að vinna hjá Frjálsri versun 1996 sem verktaki og á tímabili var ég líka verktaki hjá Mogganum í sporti,“ segir Geir.

Geir vann hjá Frjálsri verslun í 27 ár og fékk því að fylgjast með þróun íslensks efnahags frá því fyrir aldamót gegnum góðæristímann, efnahagshrunið og árin eftir hrun. Fyrsta ljósmynd Geirs sem prýddi forsíðu Frjálsrar verslunar var af útgerðarmanninum Aðalsteini Jónssyni, Alla ríka eins og hann var kallaður, þegar hann var valinn maður ársins árið 1996.

„Síðan var ég að vinna fyrir fyrirtæki sem komu í gegnum Frjálsa verslun og þá var það allt dót sem enginn sá, innanhúsefni mikið til. Ég hef ekki verið mikið í sviðsljósinu,“ segir Geir.

Lagði myndavélinni, seldi mótorhjólið og tók myndavélina upp aftur

Árið 2018 urðu hvörf í lífi Geirs þegar hann greindist með taugahrörnunarsjúkdóminn Parkinson. Hann hafði þó fundið fyrir einkennunum í um fjögur ár fyrir greininguna.

„Greiningin kemur endanlega 2018 en ég held ég hafi veikst í gosinu í Holuhrauni árið 2014. Ég var að mynda það, fór inn á svæði sem var lokað vegna mengunar og vissi ekki af því að það væri lokað. Mín kenning er að það hafi verið upphafið að þessu, ég fékk þá lungnaskemmdir og byrjaði að finna fyrir einkennum,“ segir Geir.

Skjálftarnir ágerðust og árið 2020 þurfti Geir að taka erfiða ákvörðun.

„Myndirnar voru alltaf aðeins hreyfðar og ég átti erfiðara með þetta. Þegar ég hætti að geta myndað lagði ég myndavélinni og fór að vinna sem öryggisvörður og að sjá um húseignir,“ segir Geir.

„Maður versnar smám saman. Ég var mikill mótorhjólakall, ferðaðist mikið á mótorhjóli en svo þegar ég fann að það var orðið erfitt þá seldi ég það. Maður vill ekki taka sénsinn.“

Einar dyr lokuðust en Geir opnaði aðrar.

„Þá tók ég myndavélina upp aftur og fór að láta skjálftann stjórna myndunum. Það var svolítið gaman, maður vissi ekkert hvað maður fékk. Ég fór með myndavélina, hélt á henni og beið í smá stund, síðan byrjaði ég að skjálfa og smellti af. Það var svolítið gaman,“ segir hann.

„Það eru rosalega margir sem greinast með eitthvað svona og hætta öllu, setjast bara niður í sófann. Ég jók alla hreyfingu eftir greininguna því Parkinson því þú ert bestur ef þú hreyfir þig. Maður hefur oft sagt að það sé betra að vera með Parkinson en marga aðra sjúkdóma því þá þarftu að hreyfa þig. Það er verra að vera með sjúkdóm þar sem þú getur ekki hreyft þig.“

„Hvað á ég að gera við þetta?“

„Það er nákvæmlega ár síðan ég ákvað að gera eitthvað með þetta. Ég átti sextugsafmæli og ákvað að gera eitthvað skemmtilegt úr þessu,“ segir Geir sem ætlar að sýna afrakstur síðasta árs með ljósmyndasýningunni Skjálfta og samnefndri ljósmyndabók. 

„Ég var byrjaður að mynda og hugsaði: „Hvað á ég að gera við þetta?“ Fyrst gerði ég þetta af því ég hafði gaman af þessu en svo hugsaði ég að sýningin væri góð leið til að sýna að það er hægt að gera ýmislegt þó maður sé með Parkinson. Þá ákvað ég að henda í sýningu og spratt bókin upp úr því,“ segir Geir.

Sýningin stendur þó bara yfir í einn dag, á morgun frá klukkan 13 til 16 í húsnæði Parkinsonsamtakanna í Lífsgæðasetri St. Jósefsspítala. 

„Ég ákvað að fara í þetta húsnæði og hafa þetta bara í einn dag. Það er dálítið týpískt ég, klára verkefni og þá er það bara búið,“ segir Geir.

Á sýningunni má sjá hreyfðar myndir af ýmsu tagi.

„Ég hef reynt að mynda allt sem mér dettur í hug, kannski minnst af fólki því það er erfiðara. En ég fór samt að mynda maraþonhlaup og þá er það allt hreyft. Svo hef ég ferðast mikið um landið, maður var á sínum tíma að taka fallegar náttúrumyndir fyrir vinnuna, en núna sér maður ekkert hvar maður er á myndunum, þetta eru litir og „kontrast“ sem maður er að elta,“ segir Geir.

Þó sýningin standi bara yfir í einn dag er Geir ekki hættur.

„Ég er að spá í að þróa þetta áfram og er kominn með alls konar pælingar sem ég er ekki búinn að fullmóta. Það er hægt að gera þetta endalaust þessar hreyfimyndir. Ég er allavega ekki hættur meðan ég get myndað, maður fer út úr húsi og gerir eitthvað,“ segir Geir að lokum.

Hreyfðar myndir Geirs prýða greinina en hér að neðan má sjá nokkrar til viðbótar: