„Svo­lítið eins og að vera á annarri plánetu“

Seinast þegar fréttastofa sló á þráðinn til Konráðs Hólmgeirssonar og félaga höfðu þeir lent í slysi á flugbraut í höfuðborginni Bishkek þegar burðarhjól undir farþegaþotu gaf sig rétt fyrir flugtak, með þeim afleiðingum að stél og hreyfill vélarinnar duttu af og vinstri vængur hennar lá kylliflatur á flugbrautinni.

Engan sakaði alvarlega en meira má lesa um slysið hér.

Ferðalangar Konráðs voru þeir Hákon Hilmir Arnarsson, Kári Brynjólfsson  og Logi Hrafn Egilsson, en sá síðarstnefndi er reyndasti reiðmaðurinn í hópnum.

Margir kunna að spyrja sig hvaða erindi fjórir tvítugir drengir að norðan eiga til Kyrgistan.

Þannig var málið vaxið að Logi hafði rekist á myndskeið á Instagram þar sem sýnt var frá reiðferð um Pamir-Alaí-fjöllin í nágrenni við Ozs í Kirgistan. Hann varð fljótt hugfanginn af þessu og deildi myndkeiðinu með félögum sínum.

Það tók ekki langan tíma fyrir Loga að sannfæra félaga sína, sem þó eru engir sérstakir áhugamenn um hestareiðar, um að fara með sér í slíka ferð.

„Það þurfti ekki einu sinni mikið til, það bara fór beint úr Reels yfir í fjöllin,“ segir Konráð í samtali við blaðamann.

Og strákarnir sjá svo sannarlega ekki eftir ævintýrinu.

Fallið reyndist faraheill

En aftur þaðan sem frá var horfið:

Strákarnir höfðu lent í slysi á flugbraut í Bishkek og þurft að rýma vélina.

Þótt þeir óttuðust þá að þeir myndu missa af hestaferðinni sem þeir áttu bókaða næsta dag, dóu þeir ekki ráðalausir.

Þeir tóku tólf tíma leigubílaferð frá átta að kvöldi til morguns suður til Osz, með nánast engum pásum – nema í eitt skipti þar sem leigubílstjórinn þurfti að taka sér hlé til að biðja.

Strákarnir náðu ekki að sofa mikið í bílnum vegna óþægilegs aksturslags bílstjórans. „Ökumaðurinn sem var að keyra keyrði svo ógeðslega óþægilega. Hann var að keyra ógeðslega hratt og þetta voru ógeðslega mjóir vegir sums staðar,“ bætir Konráð við og hlær.

Á endanum komust þeir að ferðaskrifstofunni Visit Alay, en ekki nema um hálftíma áður en hestaferðin hófst.

Þeir voru skiljanlega þreyttir eftir langt ferðalag en þeim gafst enginn tími til að hvíla sig, heldur þurftu þeir í raun að stökkva beint á bak.

Konráð segir að þegar þeir mættu á staðinn hafi fleiri ferðamenn verið mættir, sem gáfu þessum seinu, ungu mönnum illt augnaráð enda ómeðvitaðir um flugslysið sem hafði tafið ferðir þeirra.

Og þá hófst reiðferðin.

„Það fallegasta sem ég hef séð“

Ferðin var fimm dagar og fjórar nætur, og hópurinn reið hægt samtals um 50 til 60 kílómetra. Á ferðinni áttu þeir eftir að stoppa við í þorpum víða um fjöllin þar sem þeir snæddu og skemmtu sér með heimamönnum.

„Þetta var svo gaman. Þetta var geggjað,“ segir Konráð, sem mælir eindregið með slíku ferðalagi.

„Við bara mælum svo ógeðslega mikið með þessu. Það er eiginlega ekkert þessu líkt á jörðinni. Þetta er svolítið eins og að vera á annarri plánetu.“

Fyrsta daginn hafi þeir riðið um fjöllin í tvo tíma og svo fengið sér hádegismat úti í náttúrunni. Síðan þegar komið var á fyrsta stoppið ætlaði Konráð ekki að trúa sínum eigin augum.

„Það er bara... þetta er eitt það fallegasta sem ég hef séð,“ segir hann er hann lýsir meðal því er hann horfði upp á hátt í fimm þúsund metra há fjöll á svæðinu.

„En að horfa í kringum sig var bara eins og að vera í einhverri grænni paradís. Það voru tré, það var gras, það voru lækir og ár í kringum okkur – sem við þurftum að nýta okkur í ferðinni til þess að fara í sturtu, af því að það voru engar heitar sturtur neins staðar í þessum bæjum.“

Heimamenn gestrisnir

Þeir sváfu í svokölluðum jurtum, sem er ákveðin tegund af tjöldum, og fjölskyldurnar á svæðinu elduðu ofan í hópinn. „Það er alltaf kjöt í öll mál, nema kannski í morgunmat þegar við fengum grjónagraut eða eitthvað þannig. En þessi matur var mjög góður; það var mikið grænmeti og mikið kjöt.“

Gestrisni heimamanna hafi verið mikil og íbúar í þorpunum þar sem þeir fengu að dvelja hafi tekið vel á móti hópnum.

„En þau voru ógeðslega næs alltaf og þegar þau komu inn til að gefa okkur mat eða eitthvað í þessum jurtum þá voru þau alltaf með bros á vör,“ segir hann.

„Meira að segja á einum staðnum, sem var ógeðslega gaman, þá fórum við í leiki. Við fórum í reiptog – og meira að segja reiptog þar sem reiptogið er í kringum hálsinn á manni – og við fórum líka í skotbolta í einum bænum og dönsuðum með þeim.“

Vorum að skíta á sig

Hann segir að veðrið í fjöllunum hafi að mestu verið gott, nema á fjórða deginum þegar rigndi. Á einum tímapunkti urðu þeir verulega smeykir.

„Þá var líka aðeins byrjað að rigna. Þá vorum ég, Hákon og Kári – ekki reyndir hestamenn – að fara niður alveg frekar brattan spöl. Þetta var kannski 20 mínútur eða eitthvað. Og við hliðina á okkur var eiginlega níutíu gráðu „dropp“ eða halli bara niður,“ segir hann.

En Logi, reyndasti reiðmaðurinn í hópnum, lét þetta ekkert á sig fá.

„Þá vorum við þrír að skíta á okkur. Við vorum dauðhræddir. Við spurðum síðan Loga þegar hann kom niður þann slóða og spurðum: „Logi, hvernig fannst þér?“ Honum fannst þetta bara fínt. Bara gaman.“

Gott að fá frí frá netheimum

Þeir voru að mestu án síma- og internetsambands í ferðinni, nema á einum stað þar sem þeir fengu netsamband í stutta stund.

Logi gekk svo langt að skilja símann sinn eftir á ferðaskrifstofunni áður en hann lagði af stað í reiðtúrinn.

„Þetta fór svo bara ótrúlega vel að vera í rauninni símalaus allan tímann,“ segir Konráð.

„Ótrúlegasta ferðalag sem ég hef farið í“

Hann segir að ferðalagið hafi verið í dýrari kantinum, einkum flugið til Kirgista, en á vefsíðu ferðaskrifstofunar má sjá að reiðtúrin kosti um 750 bandaríkjadali á haus, eða um 92 þúsund krónur.

Konráð segir að ferðalagið sé þó peninganna virði.

„Ég myndi lýsa þessu sem bara ótrúlegasta ferðalagi sem ég hef farið í. Og besta. Hundrað prósent.“