Leyfið börnunum að koma til mín

Nú fyrr í vikunni greindi félagið Vantrú frá ákvörðun sinni um að allir landsmenn skyldu frá og með næstu mánaðamótum verða skráðir sjálfkrafa í félagið, nema að þeir bæðust sérstaklega undan því. Sama dag og tilkynningin var send út stigu fram á ritvöll samfélagsmiðlanna margar af skærustu þjóðfélagsperlum landsins og létu ljós sitt skína í kommentakerfum.

Sómakæru fólki var misboðið. Hin kristna þjóð sýndi úr hverju hún er gerð og varðist fimlega með kærleika og samstöðu að vopni. Fólk sameinaðist um að finna hryðjuverkasamtökunum Vantrú allt til foráttu enda þótti aðgerð þeirra bæði svívirðileg og óforskömmuð. Að skrá grunlaust fólk í félagatal trúar- eða lífskoðunarfélags að því forspurðu er auðvitað fyrir neðan allar hellur. Stríðir gegn góðu siðferði og allsherjarreglu.

Svo kom á daginn að þetta var allt saman ein stór ádeila. Vantrú sagði tilganginn með gríninu vera að gagnrýna núverandi fyrirkomulag á trúfélagsskráningum sem virkar í reynd þannig að mikill meirihluti allra nýfæddra barna er í dag og hefur alltaf verið skráður í ríkiskirkjuna án þess að börnin séu nokkurn tímann spurð hvort þau hafi minnsta áhuga á því. Var þetta allt þá bara lélegt grín eða fær þetta mögulega einhverja til þess að opna augun og átta sig á því að núverandi kerfi er algerlega galið rugl sem hefði aldrei átt að vera liðið á annað borð? Þeir sem trylltust og froðufelldu yfir því að félagið Vantrú ætlaði að skrá einhvern í félagið án þess að spyrja viðkomandi leyfis ættu að hafa það hugfast að einmitt með sama hætti er verið að brjóta á flestum börnum og foreldrum landsins á hverjum degi sem líður í núverandi kerfi. Meðlimir Vantrúar, sem öll reiðin beindist að, hafa flestallir þurft að skrá sig úr trúfélagi sem þeir höfðu aldrei skráð sig sjálfir í. Já, ímyndið ykkur það.

Sú sjálfkrafa skráning nýbura sem nú er við lýði er einungis til vegna hagsmuna trúfélaga, og þá sérstaklega ríkiskirkjunnar, því ríkið greiðir trúfélögum árlega peningaupphæð fyrir hvern skráðan einstakling. Fjárhagslegir hagsmunir trúfélaga eru þannig settir ofar réttindum barna og foreldra. Kristilegt, ekki satt?