Sig­mundur Davíð segir kirkjuna hafa gengið of langt með Trans-Jesú

Í pistli sínum fer Sigmundur yfir stöðu kirkjunnar í nútímasamfélagi og nefnir stöðu Þjóðkirkjunnar í því samhengi, sem hann segir alvarlega. Hlutfall þeirra sem skráðir eru í Þjóðkirkjuna fari minnkandi milli ára en að hans mati þurfi kirkjan að láta í sér heyra og sækja fram á við.

„Hér, líkt og í öðrum vestrænum samfélögum, hefur boðskapur kristindómsins skipt sköpum í mótun samfélagsins. Þrátt fyrir það minnist kirkjan ekkert á það oft á tíðum. Meira að segja mistekst henni oft að verja grunnstoðir kristinnar trúar og vestrænna gilda,“ skrifar Sigmundur.

Þannig telur hann trúlausa fá svigrúm til þess að tjá sig um stefnu kirkjunnar. Því sé óhjákvæmilegt að þróunin sé í þá átt að fleiri fari frá kirkjunni en hann telur viðbrögðin við því ekki vænleg til árangurs. Leiðtogar kirkjunnar reyni að vera „vakandi“ (e. woke), sem oft er notað í sambandi við pólitískan rétttrúnað.

„Það hefur oft leitt til þess að kirkjan komi fram stefnumálum til þess að keppast við róttækustu anga sósíaliskra eða grænna hreyfinga. Þetta er dæmt til þess að mistakast og einangrar dyggustu stuðningsmenn kirkjunnar.“

Trans-Jesú og Greta Thunberg 

Sigmundur nefnir nokkur dæmi um verk Þjóðkirkjunnar síðastliðið ár. Meðal þess er áramótamessa síðasta ár þar sem minnst var á aðgerðasinnann Gretu Thunberg, sem var mikið í sviðsljósinu það árið og kom af stað stórri hreyfingu ungs fólks sem krafðist aðgerða í loftslagsmálum.

Þótti Sigmundi eftirtektarvert hversu mikið pláss hún fékk í ræðu prestsins samanborið við Jesú Krist sjálfan.

„Presturinn minntist á Jesú átta sinnum en helsta umfjöllunarefni helgihaldsins, Greta Thunberg, var nefnd níu sinnum. Ári áður, á nýársdag, var jafn oft minnst á Gretu og Jesú (tvisvar).“

Greta Thunberg er ekki það eina sem Sigmundur minnist á í pistlinum, en þar nefnir hann einnig herferð kirkjunnar í ár þar sem Jesú var trans. Herferðin var auglýsing fyrir sunnudagaskólann og átti fyrst og fremst að vera vitnisburður um það að öll væru velkomin í starfið.

„Íslendingar eru nánast allir frjálslyndir hvað varðar kynhneigð og kyn en þetta var skrefi of langt. Kirkjan tapaði stuðningi; harðduglegir meðlimir og prestar voru brjálaðir. Þeim til varnar setti fyrsti kvenkynsbiskup landsins fótinn í jörðina og stöðvaði herferðina áður en skaðinn varð of mikill,“ skrifar Sigmundur.

„Af hverju getur kirkjan ekki gert það sama og Jordan Peterson?“

Að mati Sigmundar þarf kirkjan að „hætta að afsaka tilvist sína“ og fagna eigin mikilvægi og afrekum. Kristin trú hafi verið í fararbroddi við að innleiða vestræna menningu og telur merkustu samfélög samtímans vera byggð upp af kristnu fólki.

„Kirkjan byggði upp velferðarkerfi löngu áður en ríkisstjórnir tóku það að sér; og hún innleiddi hugmyndir jafnréttis þegar slíkar hugmyndir virtust óeðlilegar,“ skrifar Sigmundur.

Nefnir hann stuðningsmenn fótboltaliða, sem verja lið sitt í samræðum við andstæðinga á jákvæðum nótum. Hann skilji ekki hvers vegna kirkjan geti ekki gert slíkt hið sama. „Við höfum færst ansi langt frá „Ég er sannleikurinn og lífið“,“ bætir hann við.

Hann segir kristna trú hafa staðist tímans tönn en hún þurfi að standa með gildum sínum. Með kristinni trú væri hægt að minna fólk á mikilvægi fyrirgefningarinnar og hafnað „útilokunarkúltúr“ í samfélaginu.

„Ef Jordan Peterson getur fyllt stóra sali með skilaboðum sínum um mikilvægi þess að axla ábyrgð – og byggt sjónarmið sín að miklu leyti á ritningu – hvers vegna getur kirkjan ekki gert slíkt hið sama?“