Utan vallar: Skattaskýrslunni skilað

Já og nei. Byrjum á því að draga frá og hleypa sólarljósinu (í mesta gluggaveðri í heimi) inn.

Fyrir það fyrsta erum við með okkar sterkasta lið í fyrsta sinn í háa herrans tíð ef frá eru taldir Birkir Bjarnason, sem hefur lítið spilað að undanförnu, og Albert Guðmundsson sem hefur spilað mikið og vel að undanförnu en á ekki upp á pallborðið hjá Arnari Þór Viðarssyni landsliðsþjálfara. Hvar svo sem hnífurinn stendur í kúnni væri óskandi að hann verði rifinn úr.

Við erum ekki bara með nánast okkar sterkasta lið heldur eru margir í liðinu að spila stórvel um þessar mundir. Arnór Sigurðsson er einn besti leikmaðurinn í Svíþjóð, Alfreð Finnbogason og Sævar Atli Magnússon ætla að bjarga Íslendingaliðinu Lyngby frá falli með mörkum og stoðsendingum, Hákon Arnar Haraldsson heldur áfram að blómsta hjá FC Kaupmannahöfn, Jóhann Berg Guðmundsson er í stóru hlutverki hjá langbesta liði ensku B-deildarinnar, Jón Dagur Þorsteinsson brillerar í Belgíu og svo mætti áfram telja.

Það hefur svo sem ekki alltaf verið samansemmerki á milli þess að spila vel með félagsliði og íslenska landsliðinu. Á gullaldarskeiði þess voru menn oft í misjafnri stöðu hjá sínum félagsliðum en spiluðu alltaf eins og snillingar þegar þeir klæddust landsliðsbúningnum. En það getur ekki sakað að vera heitur með félagsliðinu sínu.

Svo er það riðilinn sem Ísland er í. Hann er galopinn. Portúgal er langsterkasta liðið í riðlinum og vinnur hann með yfirburðum ef allt er eðlilegt. En Liechtenstein getur ekki neitt, Lúxemborg aðeins meira og útkoman úr þessum fjórum leikjum á alltaf að vera tólf stig. Þá snýst þetta um innbyrðis leikina gegn Slóvakíu og Bosníu. Þessi lið eru sterk en langt frá því að vera ósigrandi og möguleikinn á 2. sætinu er raunhæfur.

Drögum þá aðeins fyri og slökkvum ljósin. Brúnin fer nefnilega virkilega að þyngjast þegar árangur síðustu ára er skoðaður. 

Síðan Arnar Þór tók við íslenska landsliðinu hefur það spilað 29 leiki. Ellefu hafa tapast, þrettán endað með jafntefli og aðeins fimm unnist. Sigrarnir komu gegn Liechtenstein, San Marinó, Færeyjum og Venesúela. Fara þarf aftur til haustsins 2020 til að finna sigur hjá íslenska liðinu gegn sæmilega sterkum andstæðingi.

Auðvitað hefur margt gengið á og Arnar hefur sjaldnast getað stillt upp sínu sterkasta liði en árangurinn er samt afleitur og gefur ekki neina ástæðu til bjartsýni.

Arnar á allavega ekki neina innistæðu í ríkisbankanum. Hann þarf að byrja að vinna leiki, fleiri en gegn minnimáttar, og það strax. Tími afsakana er liðinn. Hann hefur fengið mikið traust frá stjórn KSÍ og fullt af leikjum til að móta liðið sitt. Núna er kominn tími til að borga til baka.

Landsmenn sitja nú sveittir við að klára skattaskýrsluna sína og Arnar þarf núna að standa reikningsskil á eigin störfum. Efniviðurinn til að gera betur en síðustu ár er til staðar og möguleikar fyrir hendi í frekar veikum riðli í undankeppninni. Hvort kemur íslenska liðið út í plús eða mínus? Svarið við því fæst á næstu misserum.