Beið af sér einveruna í felum vopnuð eldhúshníf

Vafasöm verðlaun í lestrakeppni

Í þættinum opnar Þórdís sig meðal annars um ástina, missi og söknuð en einnig segir hún frá skemmtilegum og ævintýralegum æskuminningum. Bernskubrek þar sem sögurnar eru hver annarri kostulegri.

Gestir Einkalífsins eru beðnir um að koma með hlut sem tengist einhverri sterkri minningu eða sögu og kom Þórdís með barnabókina Markús Árelíus. Bókina fékk hún að gjöf frá skólanum þegar hún hampaði titlinum Lestrarhestur 4. bekkjar Ölduselsskóla.

„Já, ég sigraði í mínum árgangi,“ segir Þórdís sposk á svip.

En þetta var víst ekki alveg verðskuldaður sigur!

Viðtalið við Þórdísi í heild sinni er hægt að nálgast í spilaranum hér fyrir neðan.

Sannfærði vinkonu sína um að svindla minna

Líkt og í hefðbundnum lestrarkeppnum í grunnskóla á þessum tíma áttu nemendur að lesa heima og skila svo inn blaði með blaðsíðufjölda.

„Ég svindlaði bara alveg út í eitt,“ segir Þórdís og hlær og viðurkennir að hún hafi verið efins með það hvort að hún ætti að opinbera þetta stóra svindl núna komin á fullorðinsaldur. Þegar hún líti til baka hafi hún verið með furðulega lítið samviskubit þegar hún afhenti hnarreist lestrargögnin. Í dag sé þó samviskubitið eitthvað farið að láta á sér kræla.

„Núna þegar ég hugsa til þess að einhver hafi farið og látið skrautskrifa bókina og að ég hafi fengið þetta afhent við hátíðlega athöfn í skólanum.“

Versta var að ég lét eina vinkonu mína svindla líka en ég passaði það samt mjög vel að hún myndi svindla minna en ég svo að ég myndi örugglega sigra.

Í klípu vegna kossaflens

Skólastjóri Ölduselsskóla á þessum tíma var sá sem afhenti henni viðurkenninguna en honum fékk Þórdís að kynnast strax í upphafi skólagöngunnar og var það hrifnæmni hennar sem kom henni í bobba. 

„Ég var send til skólastjórans strax í fyrsta bekk því að ég mætti með varalit í skólann og var alltaf að kyssa strákana í frímínútum, þannig að þetta byrjaði snemma,“ segir Þórdís og hlær.

Frek eða ákveðin? 

Þórdís sleit barnsskónum í Breiðholtinu þar sem hún upplifði ævintýri æskuáranna. Ásamt hrifnæmninni hafi hún einnig búið yfir öðrum sterkum persónueiginleikum sem einkenndu háttalag hennar og uppátæki.

Ég var mikið kölluð frekja og það hentaði því kannski ágætlega vel að ég er með frekjuskarð. Fólk vildi þá meina að það væri skýringin.

Strax á leikskólaaldri fékk móðir hennar veður af meintri ákveðni dóttur sinnar en í fyrsta foreldraviðtalinu fékk hún að heyra hversu sérlega útsjónarsöm sú stutta var.

„Ég gat fengið fólk til að vinna fyrir mig,“ segir hún og hlær og vitnar til atviks þegar hún var handleggsbrotin.

„Ég var þá með einn dreng í því að smyrja brauðið mitt á meðan hinn brytjaði niður kartöflurnar.“

Vopnaðist gegn myrkrinu

Þó að það líti kannski út fyrir að ekkert hafi verið ungu dömunni óyfirstíganlegt segist Þórdís hafa snemma þjáðst af mikilli myrkfælni.

„Þetta eru svona órökréttar hugsanir að eitthvað slæmt muni gerast. Ég gat eiginlega ekki verið ein.“

Ef hún var komin heim á undan öðrum fjölskyldumeðlimum hafi hún fundið sér stað þar sem hún hafi komið sér í skjól og já, hreinlega vopnast.

Það var þarna eitt skot í skrifstofunni þar sem hægt var að fela sig og ég settist bara í það horn og hélt oftast á hníf. Þarna sat ég bara og beið af mér einveruna.

Hræðslan við að eitthvað hættulegt væri að finna í myrkrinu fylgdi henni yfir á unglingsárin þegar hún tók að flakka á milli hverfa í Breiðholtinu. Sem fyrr var Þórdís þó með ráð undir rifi hverju og lét myrkfælnina ekki stoppa sig í ævintýraferðum í hverfinu.

„Ég brá þá á það ráð sem unglingur að vera alltaf með heimagerðan hamar í töskunni. Hamar sem systir mín hafði búið til í smíðatíma og mér fannst það bara mjög góð hugmynd að vera með hann.“

Viðtalið við Þórdísi í heild sinni er hægt að finna í spilaranum hér ofar í greininni.