Getnaður hjá vinum hleypur á tug­þúsundum

Getnaður hjá vinum og ættingjum er almennt mikið gleðiefni en hann getur verið nokkuð kostnaðarsamur fyrir þá sem eru í lífi foreldranna vegna, að því er virðist, endalausra veisluhalda til að fagna komu barnsins. Um er að ræða fjögurra fasa fyrirkomulag hjá þeim sem taka þátt í öllu ferlinu.

Í myndbandsfréttinni má sjá grafíska yfirferð á kostnaði vegna getnaðar hjá vinum.

Tugþúsunda gjafaútgjöld

Fyrst er það kynjaveisla: Blaðra er sprengd, kynið afhjúpað og gjöf gefin. Sirka þremur mánuðum síðar fær maður boð í Baby Shower: Pálínuboð þar sem vinir giska á hæð og þyngd ófædda barnsins og gjöf auðvitað gefin. 

Barnið fæðist um mánuði síðar og nokkrum vikum eftir þau tímamót er komið að sængurgjöfinni en hana gefur maður þegar maður hittir barnið í fyrsta sinn. Svo má auðvitað ekki gleyma skírnargjöfinni, fjórðu gjöfinni á sirka sex til sjö mánaða tímabili. 

Heildarkostnaður í dæminu sem farið er yfir í sjónvarpsfréttinni: 31.659 krónur. Og svo ef maður er á barneignaraldri má gera ráð fyrir að kannski þrjár til fjórar vinkonur fjölgi sér á ári - sem gera um 126.636 krónur.

Erlendar hefðir

Þetta gjafaflóð sem tengist komu barns byggir á erlendum hefðum sem við höfum tileinkað okkur. Sængurgjöfin er frekar rótgróin hér á landi en hér áður fyrr tíðkaðist einnig að gefa barninu tanngjöf þegar fyrsta tönnin kom upp.

„Það var ekki tannálfurinn heldur voru það afar og ömmur sem gáfu barninu örlítinn pening. Það er eitthvað sem hefur horfið en sængurgjöfina höfum við haldið í. Þessi seinni bylgja af svona veislum, sérstaklega fyrir fæðingu, er nýtt. Við höfum lengi verið með gjafir og hefðir sem koma eftir að barnið er komið í heiminn,“ sagði Eva Þórdís Ebenezersdóttir, þjóðfræðingur.

Gömul hjátrú á undanhaldi

Hér áður fyrr var það nefnilega talið boða ógæfu að gefa barni gjöf áður en það fæddist.

„Og ég held að það tengist gömlum hugmyndum um að það sé ógæfa til dæmis að búa upp vögguna áður en að barnið kemur eða vera búin að undirbúa of mikið áður en barnið kemur í heiminn.“

Þessi gamla hjátrú sé byggð á ótta um heilsu móður og barns. 

„Svo má ekki gleyma því að okkur finnst hjátrú stundum vera eitthvað sem er bara svona liggur við kjánalegt eða skondið. En hvort sem það eru íþróttamennirnir sem vilja ekki skipta um sokka fyrir leik eða mæðurnar sem vilja ekki drekka úr skorðóttum bolla eða búa upp vögguna þá er þetta alltaf spurning um að stjórna því sem við höfum ekki stjórn á og þegar við höfum ekki stjórn þá er stutt í óttann. Þannig hjátrú er yfirleitt mjög alvarlegt mál og fúlasta alvara.“