Sögu­legur á­fangi Örnu eftir „stranga og langa“ veg­ferð

Arna verður fyrsta ís­lenska konan sem keppir í skíðagöngu á vetrarólympíumóti fatlaðra og um leið verður hún þá fyrst ís­lenskra kvenna til að hafa bæði tekið þátt í sumar og vetrar út­gáfu mótsins en árið 2021 keppti hún í handa­hjól­reiðum í Tókýó. 

Arna var nær búin að gefa upp vonina um boðsæti á mótinu þegar að það varð ljóst að hún færi til Ítalíu seint á mánu­daginn síðastliðinn

„Við sóttum um boðsæti á mótið, ég tryggði mig sem sagt ekki inn á það þar sem ég er frekar nýbyrjuð í skíðagöngu. Ég vissi að svarið kæmi á mánu­daginn, átti von á því að því að það kæmi kannski í um morguninn eða um há­degisbilið og var því orðin smá svartsýn þegar að svarið kom loksins klukkan hálf fimm seinna um daginn.“

Léttir og gleði gerðu vart um sig.

„Ég var alveg ótrú­lega glöð með þetta og ekki alveg að trúa þessu. Fer svo bara í að hringja í alla heima og segja þeim frá þessu. Það var alveg ótrú­lega gaman að taka þau símtöl. Ég er mjög glöð yfir því að fá þetta tækifæri. Ég átti kannski ekkert endi­lega von á því að fá það.“

Ströng og löng vegferð

Fyrir um nítján árum síðan, þegar að Arna Sigríður var sex­tán ára gömul, lenti hún í al­var­legu slysi í skíða­búðum í Noregi þar sem að hún datt, lenti á tré og hlaut mænu­skaða og er nú lömuð fyrir neðan brjóst. Hún fann sinn far­veg í íþróttum eftir það í handa­hjól­reiðum en skipti nýverið yfir í skíðagöngu.

„Þetta hefur náttúru­lega verið ströng og löng veg­ferð fyrir mig alveg síðan að ég slasaðist. Ég að reyna finna mína íþrótt og líf mitt síðustu árin hefur svolítið verið bara í íþróttum, ég lærði íþrótta­fræði og hef alltaf verið að skoða eitt­hvað nýtt, finna ný tækifæri.“

„Ég finn mig í handa­hjól­reiðunum eftir að ég hlýt mænu­skaða en fyrir slysið æfði ég og keppti í alpa­greinum á skíðum. Allir sem eru í því að hjóla á Ís­landi vita af þessum löngu vetrar­mánuðum þar sem maður er inni að æfa á æfinga­hjóli sem er ekkert sér­stak­lega skemmti­legt. 

Ég fann skíðagönguna svona út frá því sem mögu­legt úti­vistartæki til þess að komast aðeins út yfir veturinn, því þegar það er snjór á Ís­landi þá er erfitt að komast um í hjólastól. Þá er það bara fyrst og fremst geggjað frelsi sem fylgir því að komast út og ferðast um á göngu­skíðum.“

Og síðastliðið ár hefur Arna helgað sig skíðagöngunni.

„Ég hef verið að læra á tæknina á bak­við þetta því eftir smá bras í hjól­reiðunum fann ég að ég vildi skipta um umhverfi og hafa skíðagönguna sem aðal íþróttina. Þar tel ég mig hafa grætt mikið á því að hafa verið mikið á skíðum sem barn. Mér finnst ótrú­lega gaman og gott að geta verið úti í snjónum og náttúrunni. Ég held það eigi alveg frekar vel við mig og er því ótrú­lega glöð að hafa fundið göngu­skíðin.“

Allur krafturinn í höndunum

Í skíðagöngunni eru átökin mikil fyrir Örnu sem treystir alfarið á styrkinn í höndunum til þess að koma sér áfram.

„Ég er með lamaða kviðvöðva og því ekki með neina miðju til þess að hjálpa til við að ýta mér áfram og geng því hundrað pró­sent á höndunum. Brekkur eru mjög erfiðar, bæði upp og niður. Ég hef ekki kviðvöðvana til að hjálpa mér í beygjum og það tók mig langan tíma að læra tæknina en svo er allt annað á höndum. Þetta er virki­lega krefjandi sport, alveg mjög erfitt. Svo eru fleiri sem eru sitjandi í skíðagöngu sem hafa kannski misst útlimi, til að mynda fót­leggi og þá nota þeir kviðvöðvana mikið sem og allar mjaðmirnar til að koma sér áfram.“

„Líkam­legt hreysti hjálpar rosa­lega mikið í minni stöðu. Það reynir mikið á hendurnar sama hvað ég tek mér fyrir hendur í hvers­deginum. Hvort sem það er að fara í sturtu, keyra með höndunum eða taka hjólastólinn, fara upp og niður kanta og rampa. Að vera í góðri þjálfun hjálpar til og upp á and­legu hliðina að gera eru áhrifin ekkert síðri. Að fá útrás, geta hreyft sig, setja sér mark­mið, reyna að ná þeim markmiðum og allt það. Svo þetta félags­lega. 

Það skemmti­lega við þetta keppnis­um­hverfi er, því nú hef ég verið að keppa í gegnum tíðina og farið á mörg mót, að það er svo gaman að hitta fólk sem er í sömu stöðu og í sömu íþróttum og maður sjálfur. Maður lærir svo mikið af þeim. Það er mjög mikill plús.“

Gefur allt í þetta

Á Paralympics eru þrír flokkar í skíðagöngu: blindir og sjónskertir, standandi og svo sitjandi. Innan hvers flokks fyrir sig eru svo nokkrir fötlunar­flokkar.

Á komandi móti mun Arna keppa í sprett göngu sem og tíu kíló­metra göngu. Hún er nú í æfinga­búðum í Noregi og heldur þaðan beint yfir til Ítalíu.

„Ég er núna úti í Beit­ostølen í Noregi, var komin út áður en ég vissi að ég kæmist inn á vetrar Paralympics. Ég næ því alveg tæpum þremur vikum hérna í æfinga­búðum sem er alveg frábært. Svo í byrjun mars fer ég yfir til Ítalíu og næ góðum æfingum þar. Það er svolítið mikill munur á hita­stigi og snjó milli þessara staða. Hér í Beit­ostølen eru mínus fimmtán gráðu frost á meðan að það verður hlýtt á Ítalíu í mars. Það verður því fínt að eiga nokkra æfinga­daga þar líka.

Væntingarnar eru hóf­legar. Ég er búin að vera skíða í ár og er að fara keppa á móti stelpum sem eru búnar að vera skíða í tugi ára, það eru mjög góðir íþrótta­menn í þessari keppni og stór nöfn. Mitt mark­mið er bara að ná að klára mig alveg, ná að undir­búa mig vel og gefa allt í þetta.“