Beljan og Bertolli

Ég hef dálæti á því þegar málefni líðandi stundar gefa mér tækifæri til að höggva á meinsemdir í íslensku samfélagi.

Landspítalinn hefur ákveðið að taka hið holla Bertolli viðbit í notkun í stað hins rándýra Smjörva. Er það vel vegna þess að Bertolli viðbit er mjög hagstætt í verði og meinhollt.

En það er ekki umræðuefni dagsins heldur almennt viðhorf Íslendinga til meðferðar íslensku mjólkurinnar. Notkun hennar felur í sér eitthvert viðbjóðslegasta dýraníð sem á sér stað á Íslandi. Ég kem því mjólkurkúnni og afkvæmum hennar til varnar í þessum pistli.

Íslendingar eru, skeytingarlausir á velferð kúa, beljunnar okkar, fíklar á allar mjólkurafurðir.

Kýr eru sæddar ár eftir ár til að verða ófrískar svo þær geti alið kálfa. Tilgangurinn er einn og aðeins einn, að stela mjólkinni sem þær framleiða fyrir kálfinn. Nýfæddur kálfurinn er dregin frá móður sinni stuttu eftir fæðingu og sér hana aldrei framar. Þessu klappa Íslendingar fyrir þegar þeir mæra hinn handónýta ost sem framleiddur er hérlendis og standa í röðum eftir allskonar ís og sulla í sig það sem er kallað Nýmjólk.

Siðvitund Íslendinga er svo grunn að þeir vilja ekki heyra um þetta. Græðgi þeirra í hina gagnslausu mjólk handa mannslíkamanum skal ganga framar.

Meira að segja heimilislæknar, sem kallaðir eru frægir, hvetja til þessa dulda dýraníðs með því að segja í heimskulegum auglýsingum: meira smjör, meira meira smjör á pönnuna.

Líkleg er mjólkurframleiðslan eitt mesta dýraníð sem á sér stað á Íslandi. Mjólkurkýr deyja langt áður en meðalaldri er náð útbrunnar á líkama, sendar í sláturhús hvar þær enda eflaust sem gæludýrafóður.

Þetta finnst Íslendingum smart. Þetta er siðvitund Íslendinga, að kvelja búfé. Já Íslendingar sýna mikla grimmd í að kvelja búfé í mjólkuriðnaði, sauðfjárbúskap, alifuglarækt o.fl. eldi.

Framfylgd íslenskrar löggjafar í dýravernd er handónýt þegar kemur að búfé og öfgakennd þegar kemur að gæludýrum.

Niðurstaðan er einföld. Löggjafinn er ófær um að rita lög sem verndar dýr með sönnu og því er öll framkvæmd dýraverndar að lögum af hendi framkvæmdavaldsins í algeru skralli hjá hinni handónýtu Matvælastofnun en síðast en ekki síst hjá Viðreisnarráðherranum Hönnu Katrínu sem engan áhuga hefur á dýravernd.

Höfundur er dýraverndarlögfræðingur.