Haf­dís stígur fram vegna Kleina

Hafdís skrifar í Facebook- færslu um samband sitt við Kleina, ofbeldið sem hann hafi beitt hana á meðan það stóð yfir og úrræðaleysi kerfisins. Smartland greindi frá því í morgun að Kristján Einar hafi verið einn þeirra sem var handtekinn á Akureyri. 

Hafdís segir margar ástæður fyrir því að hún steig ekki fram og varaði aðra við Kristjáni.

„Ég er enn í áfallavinnu eftir þetta samband og var ekki tilbúin að opna mín blæðandi sár og gera þau að fjölmiðlamat eða kommentakerfis drullu. Ég á líka fimm drengi sem ég hef reynt mitt allra besta að verja fyrir þessum raunveruleika og vildi ekki að þeir þyrftu að sjá eða heyra meira af þessum viðbjóði,“ skrifar hún í færslunni.

Henni hafi í sumar verið ráðlagt að fara í Kvennaathvarfið með syni sína en ákveðið í staðinn að fara í langt sumarfrí með þeim til Spánar.

„Mér fannst rangt að gera minn raunveruleika að þeirra, þar sem ég hafði þegar dregið þá og alla mína fjölskyldu og vini inn í þetta. Ég vildi reyna að skapa aðrar minningar því meira gat ég ekki lagt á strákana mína. En þeir vita miklu meira en ég gerði mér grein fyrir, og meðvirknin mín var minn sjúkleiki. Ég fyrirgaf og afsakaði hluti sem ég hélt að ég myndi aldrei gera,“ skrifar hún.

„En eftir enn eitt atvikið, þegar lögreglan stoppaði mig með brotna rúðu og ég var öskurgrátandi að flýja manninn, fékk ég loksins þann stuðning sem ég þurfti til að undirbúa endalok þessa sambands.“

Hringdi margoft í lögregluna

Ferlið hafi verið ótrúlega erfitt og alls konar brenglaðar tilfinningar fylgt því. Hún hafi hins vegar tekið þá ákvörðun að leggja allt sitt í að vinna úr því svo þetta yrði aldrei aftur hennar raunveruleiki eða raunveruleiki fjölskyldunnar.

„Ég get ekki talið upp hversu oft hann hefur verið handtekinn eða hversu oft mér hefur verið hótað lífláti,“ skrifar Hafdís. „Fólk segir að maður eigi að finna kjarkinn með tímanum, en ég er ekki þar ennþá.“

„Eina ástæðan fyrir því að ég stíg fram núna er sú að ég hef ekki samvisku til að þegja lengur og horfa upp á þann viðbjóð sem hann skapar,“ skrifar hún.

Fólk kunni því að spyrja af hverju hún hafi ekki kært hann, hringt í lögregluna eða sagt frá ofbeldinu. Við því segir hún: „Ég leitaði oft eftir aðstoð. Ég hringdi margoft í lögregluna, en alltaf var honum sleppt daginn eftir og ég sat eftir með enn meiri ótta og afleiðingar.“

„Þegar maður reynir að segja frá ofbeldi eru því miður svo margir sem trúa því ekki, því við virtumst svo hamingjusöm á samfélagsmiðlum. Þá verður maður bara enn ein „klikkuð fyrrverandi“ ekki satt…“ skrifar hún. Þá sé eitt það algengasta sem hún heyri sé að hann gæti aldrei gert þetta, hann sé svo fyndinn og skemmtilegur.

Leið eins og beðið væri eftir dauða hennar

„Ég spurði lögregluna í síðustu skýrslutöku hversu oft þeir ætluðu að handtaka manninn án þess að loka hann inni. Þeir sögðu að þeir væru sjálfir að berja hausnum í vegg yfir þessu blessaða kerfi,“ skrifar Hafdís.

„Á tímabili leið mér eins og þeir væru einfaldlega að bíða eftir dauða mínum eða einhvers annars svo þeir hefðu loksins „ástæðu“ til þess að læsa hann inni. Ég gafst upp á kerfinu eftir að ég stóð fyrir framan útidyrahurðina með hníf í bakinu á meðan verið var að lýsa fyrir mér hvernig ég yrði drepin ef lögreglan kæmi inn um dyrnar,“ skrifar Hafdís.

„En ég ætla ekki að telja upp viðbjóðinn sem ég gekk í gegnum, því ég kenni mér enn um hversu langt og lengi ég leyfði þessu að ganga. Ég er virkilega þakklát fólkinu mínu og áfallateyminu sem ég er hjá, því þangað ætla ég aldrei aftur.“

Loks segir hún hug sinn vera hjá stelpunni sem gangi nú í gegnum þenna ljóta raunveruleika. Hún voni af öllu sínu hjarta að hún fái þann stuðning sem hún þurfi á þessum tíma.