Mandarínönd heillar við Hamar­kotslæk

Þótt mandarín­endur séu ef til vill ekki jafn sjaldséðar og hvítir hrafnar hér á landi varð nokkurt fjaðra­fok við Hamar­kotslæk í Hafnarfirði í gær þar sem mandarínandars­teggur skartaði sínu fegursta á læknum og gerir víst enn.

„Ég frétti af honum þarna í morgun,“ segir Sveinn sem beið ekki boðanna þegar hann frétti af steggnum á sunnu­daginn. „Ég stoppaði í ein­hverjar 20 mínútur og lét það nægja. Það voru ekki margir komnir þá en svo bættist alltaf í hópinn,“ segir Sveinn.

Lista­verk náttúrunnar

Óhætt er að segja að fuglinn hafi vakið at­hygli og ein­hverjir sem fóru til fundar við hann töluðu um „ör­tröð“ við lækinn þar sem ófáir sjón­aukar, aðdráttar­linsur og símar voru á lofti.

„Maður er svo sem búinn að sjá þetta áður, það er ekki það. En alltaf gaman að sjá þetta aftur og aftur. Þetta er svo fal­legt,“ segir Sveinn um það sem hann telur eina fegurstu önd í heimi. „Alveg mögnuð sköpun, hreint lista­verk náttúrunnar.

Sveinn hafði spurnir af steggnum í smá­for­ritinu Flækinga­vaktin þar sem fugla­skoðarar deila fregnum af áhuga­verðu fiðurfé. „Og ég skaust bara til að kíkja og var bara heppinn og komst í svona þokka­legt návígi við öndina,“ segir Sveinn sem tókst að fanga fegurð fuglsins á mynd.

Reglu­legur aufúsu­gestur

Hann segir mandarín­endur „dúkka upp“ reglu­lega og margir hafi séð þær hér á landi. „Það er annar svona fugl austur á fjörðum líka. Þetta sést yfir­leitt ein­hvers staðar hérna á hverju vori. Það var par á Vatns­víkinni í Þing­valla­vatni í fyrra en það var miklu styggara og erfitt að nálgast.

Ég hef reyndar séð mandarín­endur tvisvar á höfuð­borgar­svæðinu áður, einu sinni á Breiða­ból­staðar­tjörn á Álfta­nesi þar sem ég sá hana í fyrsta sinn,“ segir Sveinn sem eftir gær­daginn hefur séð slíkar endur fimm sinnum.

Aðflutt augna­yndi

„Þær koma örugg­lega með öndum sem eru í vetrar­stöðvum úti í Evrópu. Ís­lenskar endur, eins og álftir og gæsir, eru oft á Bret­lands­eyjum á veturna og svo þegar þær leggja af stað til Ís­lands eru kannski ein­hverjar mandarín­endur búnar að vera með þeim og taka sig þá bara upp og fara með til Ís­lands. Það er svona lík­legasta skýringin,“ segir Sveinn.

„Þetta eru mjög al­gengir fuglar úti í Evrópu og þar sérð þú þá oft á tjörnum en eins og þú veist kannski þá er þetta ekki evrópskur fugl að upp­runa. Þetta er Kín­verji eða Austur-Asíu­fugl sem var fluttur til skrauts í görðum í Evrópu í gamla daga,“ segir Sveinn um öndina sem haslaði sér völl í álfunni sem augna­yndi fyrir aðals­fólk og sinnir því hlut­verki enn með sóma og er háum sem lágum til yndis­auka. Meðal annars í Hafnarfirði.