Ó­sátt við að vera sett í starfshæfismat af leik­húsinu

„Ég er svo lánsöm að vera ríkisstarfsmaður fastráðin við þjóðleikhúsið (hóf störf þar 6 ára en vitanlega þá samningslaus á barnalaunum) en af því að ég er ríkisstarfsmaður gat ég því farið í veikindaleyfi þegar skrokkurinn á mér gafst upp fyrir einu og hálfu ári síðan. Forréttindi!!!!“ skrifaði Steinunn Ólína í færslu fyrr í dag.

„Þar komu til meiðsli við vinnu í Þjóðleikhúsinu og áratuga líkamlegt vinnuálag (leikarar, dansara íþróttafólk) plús 4 börn, öll á brjósti lengur en sex mánuði Alma Möller!!! fársjúkur eiginmaður og ummönnun aldraðs föður. Æ bara svona konuvæl.“

Hún sé öll að hressast, veikindaleyfinu hafi lokið í lok apríl og hún hlakkað til að lesa glænýtt leikrit eftir mesta leikskáld þjóðarinnar. „Leikrit sem hefur legið allt of lengi í skúffu Þjóðleikhússtjóra! Sem er skandall!“ skrifar hún.

„En þá er mér gert af Þjóðleikhúsi Íslendinga, fyrst leikara, að fara í starfshæfimat hjá einkafyrirtæki Auðnast ehf! hjá læknum sem ég hef aldrei hitt og hafa ekkert haft af mér að segja! Ekki veit ég hvernig það fólk á að leggja mat á nokkurn skapaðan hlut og mér finnst það harla skrýtið að hvorki ég sjálf sé talin heppileg heimild og ekki minn læknir, sem hefur fylgt mér í veikindaleyfi,“ skrifar hún.

„Þjóðleikhúsið vill kannski ekki að ég svona pólitískt toxísk miðaldra kona fái að stíga á svið en allavega. Kannski er best fyrir Þjóðleikhúsið að losa sig við þessa skessu.“

Steinunn spyr aðra ríkisstarfsmenn hvernig svona mat fari fram. Verði þrekpróf? Þurfi hún að gefa blóðsýni? Þarf að syngja lag eða fara með einræðu eftir leikskáld?

„Ekki er öll vitleysan eins!“

Telja leikhúsið fara eftir lögum og reglum

Steinunn Ólína hefur farið mikinn í skrifum á Facebook undanfarin misseri og vekja skrif hennar jafnan eftirtekt. Ekki stendur á svörum. Meðal þeirra sem svara henni er Ólafía Hrönn Jónsdóttir, kollegi hennar við Þjóðleikhúsið.

„Ég var í veikindaleyfi síðasta vor og það var líka farið fram á þetta þegar ég byrjaði að vinna aftur. Þetta er gert fyrir þig svo það sé öruggt að þú sért ekki pínd í vinnuna og ekki tilbúin,“ skrifar Ólafía í ummælum við færsluna.

Steinunn Ólína kaupir ekki þessi svör leiksystur sinnar og svarar: „Fyrir mig? Nei þetta er gert fyrir leikhúsið vegna þess að það er ódýrara fyrir Þjóðleikhúsið að hafa leikara í veikindaleyfi því þá borgar BHM brúsann.“

Magnea Marinósdóttir, alþjóðastjórnmálafræðingur og sérfræðingur í jafnréttismálum, svarar Steinunni Ólínu og segir þessi viðbrögð leikhússins samkvæmt lögum og reglum hins opinbera.

„Gildir jafnt um alla, þ.e. öll sem hafa farið í veikindaleyfi þurfa að fá veikindavottorð frá lækni og öll sem koma aftur til vinnu að fá starfshæfnivottorð,“ skrifar Magnea.

Guðríður Eldey Arnardóttir, framkvæmdastjóri Samáls, tekur undir þau skrif og segir enga ástæðu fyrir Steinunni að taka þessu illa.

„Þjóðleikhúsið fylgir leiðbeiningum mannauðsdeildar þaðan koma skýr skilaboð til forstöðufólks að óska eftir starfshæfnivottorði við endurkomu úr veikindaleyfi. Þetta er meðal annars ákvæði í sameiginlegum réttindakafla ríkisstarfsmanna. Þetta er nú ekki flóknara en svo að trúnaðarlæknir stofnunar fer yfir heilsufar og sögu með spurningum. Ástæða þess að það hefur verið lögð meiri áhersla á þetta undanfarin ár er að starfsfólk sem er með 18 ára starfsaldur hjá hinu opinbera á rétt á 360 veikindadögum á ári. Einstaklingur getur komið til baka að loknu leyfi og unnið í 5 virka daga og þá endurnýjast rétturinn í aðra 360 daga. Svona gæti þetta gengið endalaust nema .. .. forstöðumaður stofnunar getur sagt starfsmanni upp hafi hann verið meira veikur en ekki á 5 ára tímabili.. En það er nú frekar ömurleg staða að setja veikum einstaklingi upp störfum .... Skelltu þér bara til Dr. Trúnó og farðu að hlakka til þess að gleðja okkur landsmenn með þínum frábæru sviðstöktum.“