GDRN og Jón Jóns­son: Beyoncé-stælar, bítbox og falsetta í Bæjarbíói

Jón Jónsson & GDRN í Bæjarbíó fimmtudaginn 16. júlí 2026.

Þrátt fyrir að GDRN og Jón væru aðalnöfn kvöldsins varð fljótt ljóst að þriðji maðurinn á sviðinu, gítarleikarinn Reynir Snær Magnússon, var raunverulegur burðarás hljóðheimsins. Með aðeins þrjá einstaklinga á sviði hvíldi mikil ábyrgð á honum að sjá til þess að enginn saknaði heillar hljómsveitar.

Hann lék bæði á rafgítar og bassa og bjó til tilraunakenndan hljóðheim þar sem hann hljómaði stundum eins og þrír gítarleikarar. Það var þó aldrei brella brellunnar vegna; effektarnir þjónuðu lögunum. Reynir vissi nákvæmlega hvenær örlítið hljóð í bakgrunni sagði meira en langt og þreytt gítarsóló.

Ofnotuð falsetta

Lagavalið dró fram ólíkar hliðar flytjendanna. Lög á borð við „Tímavél“, „Hugarró“, „Næsta líf“ og „Ef ástin er hrein“ öðluðust líf í látlausum en úthugsuðum útsetningum. Það sem gerði flutninginn þó sérstaklega áhugaverðan var hversu gjörólík raddbeiting þeirra Guðrúnar og Jóns er, með sínum kostum og göllum.

Guðrún Ýr lék smekklega á hljómborð og greip einnig í gítar. Söngur hennar byggir að miklu leyti á nálægð og andardrætti. Í röddinni má greina áhrif frá djassi og R&B þar sem hún reynir ekki að yfirbuga salinn heldur dregur hlustandann til sín. Þessi nálgun naut sín vel í rólegri lögum kvöldsins, en það fór þó ekki fram hjá neinum að raddsvið hennar hefur sín takmörk. 

Til að brúa bilið, þegar tónarnir leituðu ofar en náttúrulegt svið hennar leyfði, reiddi hún sig iðulega á falsettu. Þegar á leið tónleikana varð þessi sífellda falsettunotkun dálítið þreytandi og dró óneitanlega kraftinn úr heildarflutningnum.

Beyoncé-stælar

Jón Jónsson nálgaðist salinn aftur á móti af hinum endanum. Hann spilaði á gítar og dró hlustandann ekki varlega að sér, heldur greip hann hálstaki og skipaði honum að skemmta sér. Hann hafði gott vald á salnum og rödd sem fyllti rýmið áreynslulaust. En þessi takmarkalausa orka kallaði stundum á mun meiri aga og fókus. 

Jón átti það til að týna sér í eigin ákefð, sem kom sennilega verst niður á laginu „Þegar ég sá þig fyrst“. Á plötu er það afskaplega fallegt í látleysi sínu, en hér var það keyrt upp í ofhlaðinn Beyoncé-stíl, stappfullt af raddlegum krúsidúllum sem gerðu útkomuna hreinlega væmna í stað þess að vera hjartnæm.

Uppistand

Tónleikarnir voru engu að síður drepfyndnir. Þau Guðrún og Jón reyttu af sér brandarana á milli laga og andrúmsloftið minnti stundum meira á uppistand tveggja vina sem höfðu fyrir tilviljun tekið með sér hljóðfæri.

Jón var ötull í spjallinu, kastaði fimm boltum upp í loftið í einu, á meðan Guðrún beið róleg eftir rétta augnablikinu til að grípa einn þeirra og henda honum út í sal. Skemmtilegasta uppátækið var líklega þegar Jón tók upp á því að bítboxa. Slíkt er yfirleitt ávísun á óþægilega þögn hjá áheyrendum þegar fullorðinn maður ákveður að herma eftir trommusetti með raddfærunum. Hér gekk það hins vegar furðu vel og braut skemmtilega upp dagskrána.

Reynir var svo sterka þögla týpan sem aðallega lét tónana tala — og hvílíkir tónar — en húmorískur svipurinn hans, að hluta til falinn á bak við dökk gleraugu, skapaði hnyttinn kontrapunkt.

Samsöngur

Á aðgöngumiðanum stóð að allir myndu „fara ögn hamingjusamari út eftir þessa tónleika.“ Það rættist. Listafólkið fékk áhorfendur til að taka undir í völdum lögum og það skilaði sér í líflegri stemningu. Samsöngur áhorfenda getur á stundum hljómað eins og bilað ferðaútvarp, en hér urðu raddir Bæjarbíós að eðlilegum og hlýjum hluta af flutningnum. Sambandið á milli flytjenda og fólks var í rauninni fullkomið, og skiptu þá hnökrar hér og þar litlu máli.

Niðurstaða: 

Ef eitthvað sannaðist í Bæjarbíói þetta kvöld, þá er það að andstæður dragast ekki bara hvor að annarri, heldur geta þær skapað skemmtilega og ferska dýnamík þrátt fyrir bersýnilega galla. Stemningin endurspeglaði þessa spilagleði. Samsöngur áhorfenda virkaði vegna þess að listamennirnir höfðu áunnið sér traust salarins með tilfinningaþrungnum og einlægum tónlistarflutningi, og ekki síst skemmtilegri sviðsframkomu.