Drjúgdjúpt að kafa eftir gullkistunni í Kattarauga

Í kvöldfréttum Sýnar var farið í Vatnsdal. Náttúruvættið er um tólf kílómetra frá hringveginum og er í landi Kornsár. Kattaraugað er örskammt frá veginum um dalinn.

Harpa Birgisdóttir bóndi, sem er fædd og uppalin á Kornsá, segir að heimamönnum þyki Kattaraugað ekki sérlega merkilegt.

„Nei, við svo sem pælum ekkert oft í þessu sko. Þetta er bara hérna,“ segir Harpa og rifjar upp að það hafi verið leikvöllur krakkanna í sveitinni.

„Já, það var alveg svona stemmning í því að hoppa út á stærri eyjuna ef þær voru nálægt landi. Það var bölvað bras að ætla að fara á minni eyjuna, af því að hún gaf svo mikið eftir,“ segir hún hér í sjónvarpsfrétt Sýnar:

Hún tekur fram að þetta sé núna harðbannað, enda Kattaraugað friðlýst vegna fljótandi eyjanna.

„Eyjarnar eru ekki botnfastar þessar tvær, heldur reka þær undan vindi. Ef það er búið að vera stíf norðanátt þá liggja þær þarna megin. Og ef það er stíf sunnanátt þá liggja þær þarna megin,“ segir hún um leið og hún bendir á tjarnarbakkana.

Tjörninni fylgir gömul sögn.

„Það á víst að vera gullkista hérna einhvers staðar á botninum. En ég veit ekki alveg í hvaða holu hún ætti að vera.“

-Þú hefur ekki reynt að skutla þér út í og synda?

„Nei, þetta er nefnilega drjúgdjúpt sko,“ segir Harpa og giskar á að tjörnin sé þriggja til fjögurra metra djúp.

„Og mér hefur verið sagt að í gamla daga, ef það voru vandræði með vatn, þá fraus ekki hér. Þannig að það var hægt að ná í vatn til að brynna skepnum og slíkt í tjörnina.“

-Er mikið um ferðamenn sem koma hingað?

„Nei, það eru ekki oft bílar hérna. Svona annað slagið einhverjir bílar. En kannski oftar íslenskir ferðamenn heldur en erlendir,“ segir Harpa Birgisdóttir, bóndi á Kornsá.