Við búum yfir auðlindunum, þekkingunni og markaðsaðganginum. Fyrirtækin í greininni, hluthafar þeirra og aðrir fjárfestar hafa þegar sýnt vilja og getu til að ráðast í umfangsmiklar fjárfestingar. Nú þurfa stjórnvöld að fylgja eftir eigin stefnu og tryggja að lagaumhverfið verði ekki dragbítur á vöxt og uppbyggingu í greininni.
Starfa sinna vegna búa stjórnmálamenn stundum yfir viðkvæmum upplýsingum sem geta snert skráð félög. Til dæmis upplýsingum um áformaðar skattahækkanir, svo nærtækt dæmi sé tekið í íslensku samhengi.
Frá og með 1. janúar 2028 verður samningsaðilum Sjúkratrygginga Íslands þar á meðal sjálfstætt starfandi sérgreinalæknum, almennt skylt að afhenda stofnuninni ársreikninga sína, óháð því í hvaða félagaformi starfsemin er rekin. Umrædd breyting felur í sér auknar skyldur fyrir þá samningsaðila sem hingað til hafa ekki verið skyldugir til að gera ársreikning.
Pútín er reiðubúinn að halda þessu stríði áfram árum saman. Það er ekki vegna þess að ráðgjafar hans lofi honum skjótum sigri, þótt vel megi vera að þeir geri það. Stríðið er orðið innbyggt í pútínismann, rétt eins og pútínisminn er orðinn innbyggður í stríðið. Stjórnkerfi hans veitir honum frelsi til að gera það sem hann vill og arfleifð hans verður ekki lengur skilin frá stríðinu. Bæði Pútín og Rússland hafa búið sig undir langvinnt stríð.
Hallalaus fjárlög eru mikilvægt markmið. Skattkerfið þarf hins vegar að gera meira en að afla tekna. Það þarf einnig að vera fyrirsjáanlegt, sanngjarnt og samkeppnishæft. Breytingar á því þurfa að taka mið af raunverulegum áhrifum á fyrirtæki og heimili. Óskýrt er hvers vegna ekki eru farnar almennari leiðir til að hækka skatta ef það er markmiðið.
Óháð því hver verður kjörinn arftaki Emmanuels Macron í forsetakosningunum á næsta ári þarf Frakkland að ráðast í heildarendurskoðun á ríkisfjármálunum. Að öðrum kosti er hætta á að landið sogist inn í vítahring sífellt hærri vaxtakostnaðar og minni hagvaxtar.
Hlutfall virðis á móti hagsveifluleiðréttum hagnaði fyrir Úrvalsvísitölu Kauphallar Íslands var um 20,8 í lok ágúst og hélst nær óbreytt frá júní. Verðlagning er áfram við miðgildi hlutfallsins frá árinu 2005.
ESB hefur með of mikilli reglugerðarvæðingu heft nýsköpun og aukið viðskiptakostnað verulega og þannig dregið úr verðmætasköpun og efnahagslegum lífsgæðum íbúa.
Frelsið er fjöregg þjóðarinnar sem okkur ber að varðveita. Þjóð sem hefur lotið erlendu yfirvaldi ætti að þekkja mikilvægi eigin ákvörðunarvalds. Lítil þjóð á ekki að berjast við sjálfa sig þegar grundvallarhagsmunir hennar eru í húfi. Hún á að standa saman um heilög mál eins og réttinn til að stjórna sjálf nýtingu auðlinda sinna til sjós og lands.
Ljóst er að með inngöngu Íslands í ESB og upptöku evru verður viðbótar framsal okkar svo umfangsmikið að telja verði að Ísland hafi þar með afsalað sér peningalegu fullveldi sínu. Það verður dýru verði keypt og um það verður ekki samið.
Um samningsmarkmið í hugsanlegum aðildarviðræðum við ESB verður að tala opið og skýrt um sjávarútvegsmálin. Dæmi um skort á þessu er að finna í meirihlutaáliti utanríkismálanefndar - það er fulltrúa ríkisstjórnarflokkanna - á tillögu utanríkisráðherra um að haldið verði þjóðaratkvæði um aðildarviðræður við ESB.
Það er ákveðin mótsögn í umræðunni um gervigreind sem hefur ekki fengið mikla athygli. Við tölum mikið um að tæknin eigi að gera okkur afkastameiri, hjálpa nýju starfsfólki að komast hraðar inn í verkefnin og gera sérfræðiþekkingu aðgengilega öllum. Það er allt saman rétt. En sérfræðingar verða ekki til við það eitt að hafa aðgang að sérfræðiþekkingu. Þeir verða til með því að vinna sig í gegnum verkefni, gera mistök, fá leiðréttingar og byggja þannig smám saman upp reynslu og dómgreind.
Evrópusambandið er að stórum hluta hringekja millifærslna þar sem aðildarríkin borga fjármuni inn miðað við landsframleiðslu og fá svo styrki til afmarkaðra verkefna, eftir að hluti af peningunum hefur horfið í stjórnsýslukostnað.
Ef vilji stuðningsmanna aðildar stæði til þess að gefa rétta mynd af skiptingu valdheimilda Sambandsins og aðildarríkjanna væri þeim rétt og skylt að lýsa fyrst þeim ákvæðum þar sem ESB fer með endanlegt löggjafarvald, ræða síðan sameiginlegar valdheimildir og loks hvar aðildarríkin ein fara með valdið til lagasetningar.
Af hverju er íslenskt samfélag í fremstu röð meðal ríkja heims - svo stöndugt sem raun ber vitni? Svarið felst þegar allt kemur til alls í auðlindum þjóðarinnar til lands og sjávar - og sérstakri og eftirsóttri náttúrufegurð þess. Vegna þessara grunnatriða er Ísland í lagi og Íslendingar ofan á í tilverunni og gott betur.
Kostnaðarsamur misskilningur lifir á efstu hæðum fyrirtækja um þessar mundir: Að kaupa aðgang að gervigreind sé það sama og að auka framleiðni.
Þótt besta leiðin til að takast á við slíkt ójafnvægi sé að laga undirliggjandi veikleika í innlendri efnahagsstefnu þýðir það ekki að mat á of- eða vanmati gjaldmiðla hafi ekki mikilvægt upplýsingagildi. Það verður ekki nægilega undirstrikað að renminbi er gjaldmiðill sem kínversk stjórnvöld stýra með mjög virkum hætti.
Sú staðreynd að hugmyndin um NATO 3.0 er nú sett fram ætti að vera Evrópubúum skýr vísbending um að hagsmunir Bandaríkjanna af öryggi Evrópu hafi tekið verulegum breytingum.
Áður en þjóðin veitir ríkisstjórninni umboð til að hefja aðildarviðræður hlýtur hún því að eiga rétt á skýru svari við einfaldri spurningu: Hvaða markmið hyggst ríkisstjórnin leggja fram fyrir hönd Íslands í mögulegum viðræðum við Evrópusambandið?
Það er mjög vinsælt að stofna til „ódýrra“ fjárfestinga/viðhalds sem líta vel út á pappírnum einstakt ár, en kosta margfalt meira til lengri tíma í meiri rekstrarkostnaði eða ítrekuðu viðhaldi.
Með linnulausum drónaárásum Úkraínumanna, ört vaxandi verðbólgu og eldsneytisskorti greiðir Rússland sífellt hærra verð fyrir stríðið sem Vladimír Pútín kaus að hefja. Stríðið er hins vegar orðið sjálfur kjarninn í stjórnkerfi Pútíns. Því verður engin leið að varanlegum friði nema með róttækum pólitískum breytingum í Rússlandi.
Þær hindranir sem standa í vegi fyrir erlendri fjárfestingu eru þegar víðtækari hér á landi en í öðrum OECD-ríkjum og á Norðurlöndum. Þótt færa megi rök fyrir því að ný löggjöf um rýni á erlendri fjárfestingu sé réttlætanleg og nauðsynleg í þágu þjóðaröryggis þá skiptir öllu máli hvernig lögunum verður beitt.
Hefðbundið hlutfall virðis á móti hagnaði (VH-hlutfall), sem byggir á tólf mánaða sögulegum raunhagnaði, mælist tæplega 13,2 í júní og hefur hlutfallið ekki verið jafn lágt síðan í júní 2023.
Eitt af því sem haldið er fram þessa dagana er að gangi Ísland í Evrópusambandið og taki í kjölfarið upp evru í stað krónu þá muni kostnaður við að eignast íbúðarhúsnæði lækka.
Fyrirtæki þurfa ekki fleiri gervigreindartilraunir sem enda í kynningum, vinnustofum og hálfkláruðum sýnidæmum. Þau þurfa að velja fá mikilvæg erindi í rekstrinum og breyta þeim.
Efnahagsumhverfið sem við glímum við um þessar mundir – litað af sívaxandi óvissu hvort sem er í íslenska hagkerfinu eða heimshagkerfinu – hefur neytt fjárfesta til þess að nálgast stórar ákvarðanir um fjárfestingar með öðrum hætti en vanalega. Birtingarmyndirnar eru ýmsar. Sem dæmi um eina slíka er ríkari tilhneiging í fyrirtækjakaupum til þess að láta kaupverð ráðast að hluta af árangurstengdum þáttum í rekstri félaga.
Þó svo að skilmálarnir kveði á um að það eigi að vera hægt að ganga úr ESB þá sýnir reynsla Bretlands að það er næstum því ómögulegt að gera slíkt og ESB mun gera allt til þess að hegna þeim sem vilja út.
Líkt og sundmaður í lífsháska gæti Vladimír Pútín Rússlandsforseti gripið til örvæntingarfullra aðgerða til að halda sér á floti.
Sérstakar aðstæður í rekstri banka á Íslandi – há opinber gjöld – lækka ekki einungis arðsemi þeirra, heldur einnig útlánagetu til heimila og fyrirtækja og viðnámsþrótt. Þetta þurfa stjórnvöld að hafa í huga við ákvarðanir um gjaldtöku á innlendum fjármálafyrirtækjum.
Stöðugt, fyrirsjáanlegt og einfalt efnahags- og rekstrar umhverfi er ein mikilvægasta forsenda þess að lítil og meðalstór fyrirtæki geti fjárfest, ráðið fólk og vaxið. Það ætti að ríma vel við nýsamþykkta atvinnustefnu stjórnvalda sem leggur sérstaka áherslu á aukna framleiðni, samkeppnishæfni og nýsköpun.
Þar sem hvert aðildarríki hefur neitunarvald gæti eitt ríki – til dæmis Spánn, sem lýsti andstöðu við verulegar undanþágur – stöðvað samning sem innihéldi slíkar frávikslausnir. Það útilokar í reynd alla möguleika á varanlegum sérlausnum utan kerfisins. Óvissan snýst því aðeins um útfærslu innan kerfisins en ekki um grundvallaratriðin sjálf. Ef samningur næðist yrði hann óhjákvæmilega á forsendum ESB en ekki Íslands.
