Af hverju ekki neitt?

Í síðustu viku voru liðin sex ár frá því að Geir Haarde bað Guð að blessa Ísland. Óhætt er að segja að á þeim sex árum sem síðan komu hafi ýmislegt gerst. Ríkisstjórn­ir hafa komið og farið, Ísland er land í höftum og iPadar og snjallúr eru nú, eða verða brátt, í almenningseign.

Breytingar eru þó ekki örar á öllum sviðum, en erlent eignasafn gamla Kaupþings hefur breyst hægar en menn hefðu ef til vill spáð á haustdögum 2008. Ef eignir félagsins í Bretlandi eru skoðaðar er erfitt að draga aðra ályktun en að setja megi slitastjórnina í hóp langtímafjárfesta. Það verður að teljast nokkuð kyndugt í tilviki banka í slitameðferð, þar sem markmiðið ætti að vera að hámarka eignir búsins og ljúka skiptum á tilhlýðilegum tíma.

Nokkuð erfitt er að nálgast heildstæðar upplýsingar um eignir gamla Kaupþings. Stjórnarmaðurinn getur þó talið eftir minni; tískuverslanakeðjurnar Karen Millen, Coast, Oasis og Warehouse, Asquith-leikskólana, tapaskeðjuna La Tasca, Stonegate-pöbbakeðjuna og Stanhope-fasteignafélagið. Allar þessar eignir og fleiri hafa verið a.m.k. að hluta í eigu gamla Kaupþings frá hruni.

Stjórnarmanninn rekur ekki minni til þess að Kaupþing hafi selt margar eignir sem telja má verulegar, frá sölunni á All Saints vorið 2011. Vera kann að smærri einingum hafi verið komið í verð síðan, og vissulega var bankinn neyddur til að losa sig við danska FIH-bankann. Að öðru leyti hefur verið nokkuð tíðindalaust úr herbúðum gamla Kaupþings.

Nokkuð aðra sögu er að segja af hinum stóru bönkunum tveimur. Þannig hafa þeir í samfloti selt tvær af sínum verðmætustu eignum – matvælakeðjuna Iceland og House of Fraser-verslanirnar.

Erfitt er að staðhæfa af hverju þessi sölutregða Kaupþings stafar. Ljóst er að það er ekki vegna áhugaleysis á þeim eignum sem að ofan eru taldar, en stjórnarmaðurinn þekkir til a.m.k. nokkurra tilvika þar sem viljugir kaupendur hafa verið fyrir hendi. Við þetta má bæta þeirri staðreynd að ytri aðstæður eru nú hagstæðar í bresku hagkerfi, og virðast ætla að vera áfram.

Í kringum skipti á íslensku bönkunum hefur orðið til einhvers konar iðnaður sem margir sækja lífsviðurværi sitt í. Sala á þessum erlendu eignum myndi þýða að margir þessara aðila, bæði innlendir og erlendir, töpuðu tilgangi sínum.

Er það nema von að tregða sé innbyggð í störf manna sem að endingu hafa það að markmiði að gera sjálfa sig óþarfa?

Tweets by @stjornarmadur