EM dagbók: Spræt er ekki sprít og fjörutíu er ekki fjórtán

Að eiga fjölskyldu í Frakklandi og kunna varla staf í frönsku er hálf vandræðalegt. Sérstaklega í ljósi þess þegar börn frænku þinnar tala reiprennandi íslensku þrátt fyrir að vera Frakkar. Og Frakkar hata að tala önnur tungumál en frönsku, og hvað þá íslensku!

Þrátt fyrir að kunna bara í raun ensku og vera slarkfær í dönsku (aðallega eftir tvo til þrjá) er ég mikill framburðarmaður og ber fram þau fáu frönsku orð sem ég kann af mikilli snilld. Eða svo hélt ég allavega.

Ég kom til Annecy í gær eftir flug í gegnum Genf en til Frakklands kom ég síðast árið 1998 og gisti þá í mánuð hjá frænku minni. Ekki einu sinni þann mánuðinn tókst mér að pikka upp orð og orð af einhverju viti. En framburðurinn er alltaf sterkur.

Á Bastilludegi þeirra Frakka 14. júlí 1998 fór ég með frænkum mínum á þann merka veitingarstað McDonalds sem Íslendingar virðast bara ekki ætla að opna aftur. Af hverju er enginn búinn að nýta tækifærið fyrst Davíð Oddsson er í framboði til forseta og til í flest að opna McDonalds aftur heima og fá Davíð til að taka fyrsta bitann eins og hann gerði á sínum tíma? Það er önnur spurning.

Á McDonalds þennan daginn ætlaði ég heldur betur að slá um mig og kaupa mér eina stóra Sprite til að taka með eftir matinn og rölta með um götur Parísar á sjóðheitum sumardegi. Ég hlóð í minn besta franska framburð, þrettán ára gamall, og bað hátt og snjallt um eina stóra "sprít". Það hélt ég að væri franski framburðurinn.

Eftir mikið jappl, jaml og fuður fattaði greyið afgreiðslustelpan loksins hvað ég var að reyna að segja og spurði mig einfaldlega hvort mig langaði í spræt. Bara alveg eins og það er sagt heima á klakanum. Ég var þó fljótur að snúa þessu upp á hana og pantaði mér fanta.

Eftir strembinn vinnudag í gær, sem hófst nánast á sömu sekúndu og seinni hópur fjölmiðlamanna kom til Annecy, fórum við allir saman á veitingastað niður í miðbæ borgarinnar þar sem við fengum okkur að borða, nokkra drykki og horfðum á England vera England á stórmóti.

Þegar við tókum svo leigubíl heim fór ég í fyrsta bíl enda orðinn ansi lúinn eftir að hafa sofið aðeins tvo tíma í flugvélinni frá tíu morgninum áður. Við stóðum þarna allur hópurinn en aðeins fjórir komust í fyrsta bíl. Leigubílstjórinn var áhugasamur um hvort hann fengi að fara aðra ferð og vinna sér inn nokkrar evrur til viðbótar þannig hann spurði hvað við værum margir.

Að þessu sinni klikkaði framburðurinn ekkert heldur getan að telja á frönsku sem ég taldi mig einnig vera með á hreinu. Ég svaraði hátt og snjallt: "quarante."

Leigubílstjóranum brá í brún og spurði aftur og aftur svaraði ég: "quarante." Leigubílstjórinn var enn þá furðu lostinn og hélt að Annecy-borg, sem virðist vera með ömurlegasta leigubílakerfi í Evrópu, þyrfti að kalla út allt tiltækt lið til að koma okkur heim.

Þegar ég hélt að framburðurinn minn væri að klikka sagði ég bara á ensku: "Fourteen." Þá róaðist minn maður töluvert. Þegar við renndum svo í hlað fattaði ég hvað málið var. Quarante er fjörutíu en ekki fjórtán. Quatorze er fjórtán. Þið vitið það allvega núna ef þið lendið í því að vera fjórtán að taka leigubíl í miðbæ Annecy.

Ég held mig bara við enskuna hér eftir og geri eins og allir góðir túrisar gera þegar Frakkar skilja ekki, eða kjósa ekki að skilja, ensku: Endurtek mig og tala bara hærra!

Ekki missa af neinu sem gerist á EM í Frakklandi. Vísir er með hóp fjölmiðlamanna á mótinu sem færa ykkur allar nýjustu fréttirnar af strákunum okkar. Fylgdu okkur á Facebook, Twitter og Snapchat (sport365).