Tekist á um hvort fram­lag í sér­eign sé launagreiðsla

Í ákvörðun Hæstaréttar um áfrýjunarleyfi segir að ágreiningur Varðar og mannsins hafi einkum lotið að því hvort telja skyldi mótframlag vinnuveitanda mannsins í séreignasjóð til árslauna í skilningi skaðabótalaga við uppgjör á skaðabótum til gagnaðila vegna varanlegrar örorku í kjölfar umferðarslyss eða hvort ákvæðið gildi aðeins um skyldubundið mótframlag vinnuveitanda. 

Með dómi Landsréttar hafi héraðsdómur verið staðfestur um að fallast á kröfur mannsins. Landsréttur hafi talið að fyrra uppgjör aðila hefði ekki falið í sér fullnaðaruppgjör og maðurinn því getað haft uppi viðbótarkröfu þá sem ágreiningur málsins tók til. 

Með dómi héraðsdóms var Vörður dæmdur til að greiða manninum 302 þúsund krónur til þess að tjón hans teldist að fullu bætt.

Engin rök talin halda

Í ákvörðuninni segir að Landsréttur hafi ekki fallist á að lagarök stæðu til þess að mótframlag vinnuveitanda í séreignarsjóð skyldi ekki telja til atvinnutekna tjónþola og þar með árslauna í skilningi skaðabótalaga. Ekki hafi verið fallist á að þýðingu hefði að launþegi gæti einhliða ákveðið að hætta greiðslum í séreignarsjóð enda lægi fyrir að hann hefði notið slíkra greiðsla á viðmiðunartímabili samkvæmt ákvæðinu. 

Þá hafi engu verið talið breyta þótt fyrir lægi að heimilt væri að gera samning um greiðslur í séreignarsjóð við aðra en lífeyrissjóði en mótframlag vinnuveitanda mannsins hefði verið innt af hendi til lífeyrissjóða. Loks hafi ekki verið fallist á að ólíkar reglur um úttektir úr séreignarsjóði gætu haft þýðingu.

Mun hafa áhrif á alla sem selja tryggingar

Í ákvörðuninni segir að Vörður hafi byggt á því að úrslit málsins hefðu verulegt almennt gildi enda hafi ekki áður verið dæmt um það álitaefni sem ágreiningur þess lýtur að. Niðurstaða málsins myndi hafa áhrif á uppgjör sambærilegra bótakrafna hjá öllum vátryggingarfélögum á Íslandi og hefði því fordæmisgildi á sviði skaðabótaréttar og vátryggingaréttar. Vörður hafi jafnframt byggt á því að úrslit málsins vörðuðu sérstaklega mikilvæga hagsmuni sína. Loks hafi verið á því byggt að dómur Landsréttar væri bersýnilega rangur.

Niðurstaða Hæstaréttar var sú að að virtum gögnum málsins yrði litið svo á að dómur Hæstaréttar gæti haft verulegt almennt gildi á sviði vátrygginga- og skaðabótaréttar. Beiðni um áfrýjunarleyfi væri því samþykkt.