Hræðist ekki fram­haldið en er stressaður: „Mesta höggið kom núna“

Það óraði engum fyrir því krefjandi tíma­bili sem tók við hjá Sævari Atla, leikmanni Brann, eftir að hann meiddist í leik með ís­lenska lands­liðinu gegn Frakk­landi í október á síðasta ári. Vissu­lega var óvænt að sjá Breiðhyltinginn, sem kallar ekki allt ömmu sína, leggjast niður í grasið og á sama tíma sagði það okkur að eitt­hvað mikið var að.

Liðþófi í hné hafði rifnað frá beini og ljóst að margra vikna tíma­bil í átt að bata væri fram­undan það tíma­bil hefur þó verið mun lengra en vonir stóðu til. Sævar gekkst undir sína fjórðu að­gerð á föstu­daginn síðastliðinn, hann hefur ítrekað verið sleginn niður og einnig þjáðst um hríð af al­var­legri blóðsýkingu.

„Ég var orðinn smá hræddur á einum tíma­punkti. Maður hugsaði margt. Ég óttaðist ekki um líf mitt, hugsaði aldrei það langt en hugsaði alveg að þetta gæti haft mikil áhrif á minn feril,“ segir Sævar Atli í ítar­legu viðtali við íþrótta­deild Sýnar um tíma þurfti hann að vera með sýkla­lyf í æð í sex vikur til að vinna á blóðsýkingunni og léttist um sex kíló.

Ekki klætt sig í takkaskó í sex mánuði

„Mesta höggið var núna. Að fara í þessa fjórðu að­gerð. Fyrir hana hafði ég verið kominn aftur út til Noregs, farinn að byggja vöðvann upp aftur og vonast eftir því að fara geta byrjað að hlaupa aftur. Jákvæðnin var loksins komin aftur en þá fer ég aftur í mynda­töku og fæ annað högg. Þarf að fara aftur í að­gerð. Núna fannst mér ég virki­lega vera sleginn niður á jörðina.“

Vika er liðin frá þeirri að­gerð og líður Sævari Atla þokka­lega núna að eigin sögn. Hann stefnir á endur­komu eftir HM í sumar.

„Það er virki­lega erfitt að vera svona lengi frá. Ég var ekki einu sinni nálægt því að komast aftur inn á völlinn. Fór aldrei í takka­skó. Ég hef ekki klætt mig í takka­skó í sex mánuði. Maður hefur oft séð viðtöl við menn sem hafa lent í erfiðum meiðslum og gat ekki ímyndað mér hvernig væri að ganga í gegnum svo­leiðis. Núna veit maður hvernig þetta er. Ég skil núna alla þá sem hafa lent í ein­hverju og tala um að þeir hafi breyst aðeins, farið að hugsa öðru­vísi. Þetta er mjög erfitt. Það er svo margt verra sem getur gerst í lífinu en þetta það sem manni hefur dreymt um að gera er að vera at­vinnu­maður í fót­bolta og spila leiki. Svo er því kippt frá manni og maður hefur ekki neitt.“

Sævar hefur fundið fyrir miklum stuðningi frá Brann og þjálfara sínum Frey Alexanders­syni sem og þeim sem standa að ís­lenska lands­liðinu. Meiðslin komu á þeim tíma­punkti þar sem hann var að spila sinn besta fót­bolta á ferlinum, lykilmaður í Brann og kominn í byrjunar­liðið hjá Ís­landi á móti Frökkum.

„Það er aldrei góður tími til þess að meiðast. Þetta var senni­lega versti tíminn.“

Stressaður fyrir endurkomunni

Þessi lífs­reynsla opnaði augu Sævars sem hafði sloppið við al­var­leg meiðsli fram að þessu. Hann er staðráðinn í að snúa aftur tvíefldur á völlinn.

Er ótti í þér, hræðsla varðandi fram­haldið?

„Ekki ótti. Ég er stressaður fyrir því að koma til baka og sjá hvernig ég verð. Því ég veit það mun taka sinn tíma að fá til­finninguna aftur og ná upp fót­bolta­legu getunni sem og leik­forminu. Ég er ekkert hræddur um að meiðast aftur. Alls ekki. Ég veit að þegar ég kem til baka þá mun ég hlaupa, pressa og henda mér í ein­hverjar heimsku­legar tæklingar. Þannig er ég bara og hef alltaf verið. Ég er smá stressaður fyrir því hversu langan tíma það mun taka mig að ná mér aftur góðum. Ég er ekki að segja að ég verði sami leik­maðurinn og áður. En ég er á því að ég geti orðið betri en ég var.

Ég tel mig vera orðinn klárari leik­mann en ég var. Asna­legt að segja það. En maður hefur fylgst mikið með og reynt að læra. Ég veit það mun taka sinn tíma að koma mér aftur í gang. Ég sætti mig við það en mun leggja hart að mér líka.“