Ást mín á í­þróttum og silfurleysið í Peking

Ein fyrsta minningin mín er þegar ég var um það bil meter á hæð út á skólalóð Seljaskóla að reyna hitta ofan í körfu sem á þeim tíma virtist vera að minnsta kosti tíu metra há. Ég hef líklega ekki verið deginum eldri en fimm ára. Í minningunni tók þetta ætlunarverk mitt hálfan daginn sem var mögulega markmið foreldra minna þegar þau stungu upp á þessu krefjandi verkefni. Að lokum náði ég að kasta boltanum með nægjanlegum krafti og í svo háan boga að boltinn sveif beint ofan í körfuna og ég sveif á bleiku skýi heim.

Einhverja hluta vegna þá hef ég alltaf elskað íþróttir. Sem krakki þá prófaði ég allar íþróttir sem hægt var að stunda í Breiðholtinu. Ef ég var ekki á skipulögðum æfingum þá voru mestar líkur að ég væri einhvers staðar að leika mér í þeim. Núna nokkrum áratugum síðar hefur ástríðan mín fyrir íþróttum ekkert dvínað þrátt fyrir að líkaminn eigi kannski aðeins erfiðara með að fylgja hjartanu.

15. maðurinn í Peking

Ég á íþróttunum ótrúlega margt að þakka. Í gegnum þær hef ég eignast vini fyrir lífstíð, kynnst eiginkonu minni, styrkt fjölskylduböndin og upplifað margar af mínum bestu stundum. En þrátt fyrir að íþróttir geti verið uppspretta gleði og tengsla, geta þær líka verið ansi grimmar á köflum. Ég hef svo sannarlega fengið minn skerf af mótlæti, þekktasta dæmið er líklega að fá ekki silfurverðlaun á Ólympíuleikunum í Peking. En sem 15. maður liðsins á leikunum rann vegabréfsáritunin mín út fyrir 8 liða úrslitin og ég varð að fara heim. En ég er ekki síður þakklátur þessum erfiðu tímum. Því þeir hafa kennt mér svo mikið og í raun gert mig af þeim manni sem ég er í dag. Því hvar lærir maður að standa uppréttur í og eftir mótlæti ef ekki í íþróttum? Þar erum við í öruggu umhverfi í aðstæðum sem reyna á okkur.

Eftir að hafa verið meira og minna í kringum íþróttir í fjóra áratugi þá hef ég séð frá fyrstu hendi öll þau jákvæðu áhrif sem íþróttirnar hafa á samfélagið okkar. Íþróttafélögin hafa líklega aldrei verið jafn mikilvæg fyrir okkur og einmitt í dag. Því íþróttirnar gefa krökkunum okkar frí frá skjánum, kenna þeim að vera í liði, takast á við erfiðleika, ýta undir heilsusamlegan lífsstíl, takast á við kvíðvænlegar aðstæður og hjálpa þeim sem eru með erlendan bakgrunn að komast betur inn í samfélagið svo eitthvað sé nefnt.

En umfram allt þá eru íþróttir skemmtilegar og hvetja krakka til að gera það sem þau eiga að vera að gera. Sem er bara að leika sér og hafa gaman.

Kraftaverk á hverjum degi

Það skiptir sköpum að stuðningur og framkoma Reykjavíkurborgar gangi í takt við það mikilvæga og fórnfúsa starf sem íþróttafélögin eru að vinna vítt og breitt um borgina. Reykjavíkurborg þarf að verða öflugur liðsfélagi félaganna í borginni. Borgin þarf að vera heiðarleg, standa við gerða samninga og sýna stuðning í verki - ekki bara í orði rétt fyrir kosningar. Borgin þarf að bera virðingu fyrir tíma og vinnu starfsfólks og sjálfboðaliða og passa að eiga í góðum samskiptum við þau. Í raun á borgin að gera allt sem hún getur til þess að hjálpa félögunum að blómstra og halda áfram að vinna þetta kraftaverkastarf sem þau framkvæma hvern einasta dag.

Höfundur skipar áttunda sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík.