Börn eiga ekki að bíða meðan kerfið rífst

RÚV greinir frá því að ríkið greiði aðeins fyrir þjónustu við fimm reykvísk börn með fjölþættan vanda, en 57 börn falli utan nýrrar skilgreiningar ríkisins. Þar með sitji Reykjavíkurborg uppi með mikinn kostnað vegna þjónustu sem börnin þurfa á að halda.

En þetta mál snýst ekki fyrst og fremst um það hver „situr uppi með kostnaðinn“.

Það snýst um börn sem þurfa þjónustu. Það snýst um fjölskyldur sem þurfa stuðning. Það snýst um lögbundin réttindi sem eiga ekki að hverfa í ágreiningi ríkis og sveitarfélaga.

Þessi staða var fyrirséð. Við höfum ítrekað varað við því að ef ábyrgðin væri óskýr, fjármögnunin ótrygg og kerfið byggt í kringum stofnanir en ekki börnin sjálf, myndi þetta gerast. Ríki og sveitarfélög myndu vísa hvert á annað og börnin yrðu látin bíða. Það er óboðlegt.

Í stað þess að einfalda kerfið, skýra ábyrgð og tryggja að þjónustan fylgi barninu, er enn einu sinni farið í skilgreiningar, túlkanir og kostnaðardeilur. Á meðan bera börn, ungmenni, fatlað fólk og fjölskyldur þeirra fórnarkostnaðinn.

Fórnarkostnaðurinn er ekki lína í fjárhagsáætlun.

Hann er líf barna. Framtíð ungmenna. Öryggi fjölskyldna. Og traust okkar til samfélagsins.

Ríki og sveitarfélög verða að hætta þessum leik. Börn og fatlað fólk eiga ekki að þurfa að bíða eftir nauðsynlegri þjónustu vegna þess að ríki og sveitarfélög getur ekki ákveðið hjá hvorum reikningurinn á að lenda.

Réttindi barna eru ekki samningsatriði.

Þjónusta við fatlað fólk er ekki greiði.

Og samfélag sem lætur börn með mestar stuðningsþarfir bíða á meðan stjórnsýslan rífst um ábyrgð, það samfélag þarf að fara að horfast í augu við sjálft sig.

Höfundur er formaður Landssamtakanna Þroskahjálpar.