Hvað ætlar þú að gera við tímann sem gervigreindin gefur þér?

Gervigreindin gerir okkur öllum kleift að vinna miklu hraðar. En í stað þess að hvílast finnum við okkur bara fleiri verkefni. Verkefnin klárast aldrei.

Vinnusýkin virðist vera okkur Íslendingum í blóð borin, kannski eru það áhrifin frá Bandaríkjunum, við mælum eigið virði í afköstum. Ég er engin undantekning, vinnan mín hefur alltaf verið áhugamálið mitt.

Núna með komu gervigreindar er tækifæri til að snúa þessu við. Stóra spurningin er hvað við ætlum að gera við tímann sem hún gefur okkur. Ég er með tillögu: gerum minna.

Kæri stjórnandi, hvað með 6 tíma vinnudag?

Ef við ætlum að gera minna, þurfum við að fara að hugsa öðruvísi um vinnutíma okkar. Við höfum nú þegar upplifað þetta á eigin skinni. Þegar styttri vinnuvikan var prófuð hér á árunum 2015 til 2019, hjá yfir 2.500 manns á óbreyttum launum, leið fólki betur og það hafði meiri orku fyrir hreyfingu, vini og áhugamál. Það skilaði sér í afköstunum: framleiðni hélst sú sama eða jókst. Í kjölfarið fékk meirihluti vinnandi fólks á Íslandi styttri vinnuviku og hún er enn veruleiki í dag. Ég hef sjálf gert þessa tilraun sem atvinnurekandi: starfsfólkið mitt vann bara 6 tíma á dag og við sáum engan mun á afköstum, en starfsánægjan jókst.

Þetta gerðum við áður en gervigreindin kom til sögunnar. Núna þegar hún tekur við stórum hluta af rútínuvinnunni er ekkert því til fyrirstöðu að taka næsta skref. Kæri atvinnurekandi, kæri stjórnandi, hvað með 6 tíma vinnudag á sömu launum? Starfsfólkið þitt verður glaðara og hugmyndaríkara og afköstin haldast þau sömu.

Að láta sér leiðast er ofurkraftur

En styttri vinnudagur skilar engu ef við fyllum lausu tímana jafnóðum með fleiri verkefnum og fleiri skyldum. Ég man hvernig það var að vera til fyrir internetið. Það var pláss til að láta sér leiðast og úr því spratt allt mögulegt: leikir, hugmyndir, dagdraumar. Ég finn það sjálf að bestu hugmyndirnar koma þegar ég er ekki að gera neitt, í göngutúr eða í sturtu, þegar hugurinn fær loksins að reika. Hugurinn þarf tómarúm til að skapa.

Í dag fyllum við hverja einustu eyðu með símanum. Í biðröðinni, á umferðarljósunum, í auglýsingahléinu, alltaf fer síminn á loft. Við erum svo upptekin að við höfum ekki einu sinni tíma til að hugsa. Svo leggjumst við á koddann og þá kemur hugsunarskuldin: allt sem við áttum eftir að hugsa yfir daginn heldur fyrir okkur vöku. Hvenær fórstu síðast út úr húsi án símans? Það er eins og það sé búið að græða hann á hendina á okkur.

Þú þarft ekki að afreka neitt

Ég heyrði um daginn setningu sem ég elska: ef þú breytir því hvernig þú horfir á hlutina breytast hlutirnir sem þú horfir á. En horfum við rétt á lífið? Við lifum fyrir hápunktana, skíðaferðina í Alpana eða jógaferðina til Balí, en lífsgæðin búa ekki í staðsetningunni eða viðburðinum heldur í ferðalaginu sjálfu, í því hvernig okkur líður á venjulegum þriðjudegi. Tíminn sem gervigreindin gefur okkur til baka er einmitt svona hversdagstími: meiri tími fyrir sköpun og tengingar, meiri tími til að anda og njóta.

Það skiptir ekki mestu máli hverju þú afrekar heldur að þú fylgir hjartanu þínu. Innsæið þitt spyr ekki hvað þú kláraðir í dag. Það spyr hvort þér líði vel og hvort það sé gleði í því sem þú ert að gera. Þegar vélarnar sjá um afköstin fáum við loksins næði til að hlusta á innsæið.

Næst þegar tæknin sparar þér klukkutíma, ekki fylla hann. Farðu út að ganga, leyfðu þér að láta þér leiðast, skrifaðu niður drauminn sem þú hefur ekki þorað að segja upphátt. Lækkum í hausnum, opnum hjartað.

Höfundur er stofnandi hugbúnaðarfyrirtækisins Revera og heldur Claude námskeið fyrir fyrirtæki og einstaklinga.