Tengda­sonur ársins kemur til bjargar

„Það er tengdamóðir mín sem býr hérna og ég er að hjálpa henni að ná í dótið sitt,“ segir Ásmundur og er hinn glaðlegasti þrátt fyrir þá vá sem nú steðjar að. Hann er búsettur í Reykjavík og horfir á þetta úr fjarlægð eins og við flest.

„Það hefur gengið mjög vel að ferja dótið. Ég er búinn að vera hér í korter og við náum kannski fimm mínútum í viðbót. Svo er að drífa sig í bæinn aftur.“

Tendamamma er hörkukerling

Ásmundur segir tengdamóður sína vera uppi að pakka.

„Ég kom með hana með mér, hvað, 81 árs að verða, á miðvikudaginn. Hún var mjög þakklát fyrir að fá að koma heim aðeins í smástund og ná í helstu verðmæti. Og þetta persónulega, myndir, flakkara, minniskubba … eitthvað svona dót.

Sér hún fram á að koma aftur?

„Ekkert endilega. Nema þá tímabundið,“ segir Ásmundur og gefur til kynna með látbragði að það sé algjör óvissa ríkjandi.

„Það er ekki farið að ræða það ennþá. Fólk er ennþá að átta sig á stöðunni. Hvernig þetta verður.“

Varst þú hérna á föstudaginn?

„Nei, ég var mjög nálægt. Hún kom beint til mín, það lokaðist vegurinn á rassgatið á henni. Hún er hörku kerling og ástandið á henni er gott.“

Ásmundur fylgdi þá fréttamanni og tökufólki inn í íbúð tengdamóður sinnar sem heitir Kristín Thorstensen.

„Ég er að taka fötin mín og þau verðmæti sem ég get farið með. Tilfinningin er … tjahh, stress. Núna meðan ég er að þessu. En auðvitað er þetta sorglegt, að sjá hvernig þetta er að fara allt hérna í Grindavík. Ég vorkenni fólki með börn. Ég er náttúrlega bara ein hérna, léttara hjá mér en mörgum öðrum.“

Laumaði golfsettinu í bílinn

Þó óvissan sé mikið eru þau tengdasonur og tengdamóðir einstaklega glaðleg. Og hlæja að þessu öllu saman. en hvernig var þetta fyrir helgi?

„Þetta var hrikalegt. Ég ætlaði nú bara að fara að elda mér fisk hérna á föstudagskvöldið. Og svo sá ég að þetta var ekkert vit og hljót út með litla tösku sem ég var búin að setja í. Ég er mjög þakklát fyrir að fá að koma hér og með bílinn.“

Mér skilst að golfsettið fái að koma með?

„Er búið að setja það í bílinn?“ segir Kristín og hlær. „Ég er ánægð með það. Það er toppurinn. Ég var hin rólegasta. Ég var að þrífa golfsettið þegar sem mest gekk á. Um fimmleytið, hér niðri. Þannig að ég er tilbúin, að fara að gera eitthvað, skemmtilegt.“

Sérðu fyrir þér að snúa aftur hingað?

„Ég get ekki ákveðið það. En, ég veit það ekki. Það er aldrei að vita. Þetta eru ekki miklar skemmdir að sjá á húsinu en hvað verður, það er aldrei að vita. Ég bý hér ein og er með ættingjana annars staðar, Njarðvík, Hafnarfirði og Reykjavík,“ segir Guðrún. Og víst að það mun ekki væsa um hana, hvað sem verður.