Niðurskurðarkrafa Landspítalans fer í stríðsrekstur Sveinn Hjörtur Guðfinnsson skrifar 13. febrúar 2026 09:17 Í kvöldfréttum var augljóst að heyra neyðarkall forstjóra og starfsmanna Landspítalans vegna skelfilegs ástands sem er á bráðamóttökunni. Við heyrum fréttir af því að bílageymsla spítalans í Fossvogi sé notuð sem legurými, gangar eru fullir af bekkjum og stólum til að koma fólki fyrir og yfirkeyrt starfsfólkið gerir sitt allra besta og gera það sem telst ómanneskjulegt í eðlilegu vinnuumhverfi. Ofan á allt þetta er farið fram á 5 milljarða niðurskurðakröfu á Landspítalann en það ástand mun kalla á enn meiri hættu á mistökum og líklega dauðsföllum því álagið er nú þegar hræðilegt á allt starfsfólk og sjúklinga. Fyrir nokkrum árum var núverandi heilbrigðisráðherra landlæknir. Hún var óspar á að láta vita um skoðun sína á skelfilegu ástandi Landspítalans og bráðamóttökunnar og vildi aðgerðir strax. Nú er hún ráðherra og henni finnst í dag ekki eins ákallandi að leysa vandann í Fossvoginum og hún er hörð með fimm milljarða niðurskurðinn á stjórn spítalans. Það mátti sjá þjakaðan forstjórann í kvöldfréttunum reyna að tala ekki niður til ráðherra með von um að fá ekki reisupassann eða skammir. En þriðja fréttin var það sem vakti undrun mína en það var fundur utanríkisráðherra Íslands á Natófundi og þar ákvað hún að verja einum milljarði 1.000.000.000 milljón króna til vopnakaupa fyrir Ukraníu - aftur. Íslensk stjórnvöld hafa sett um 11 milljarða króna í stríðið í Úkraníu. Af því eru tæpir 6 milljarðar í stríðsrekstur og hernaðarmál. Ofan á þetta bætir utanríkisráðherra við einn milljarð. Ætla má að fyrir lok árs gætu íslensk stjórnvöld verið búin að setja um 15 milljarða til Úkraníu. Á meðan neyðarkall þjóðar er vegna bráðamóttöku Landspítalans þá eyðir ríkisstjórnin skattfé í stríðsrekstur annarra þjóða. Það er ljóst að ríkisstjórn Íslands hefur misst raunveruleikaskyn sitt og er algjörlega tengingarlaus við þjóð sína. Hún sýnir íslenskri þjóð algjöra niðurlægingar framkomu og upphefur sig erlendis í verkefnum sem fyrir löngu á að vera búið að stöðva. Höfundur er markþjálfi og fyrrum viðbragsaðili hjá 112. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Það er mikið talað um ESB. En hver á Ísland í raun? Valerio Gargiulo Skoðun Þú þarft ekki samninginn til að sjá það sem mestu skiptir Daði Freyr Ólafsson Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Þegar orðaslagurinn stríðir við þjóðarsálina Sigurður Sigurðsson Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson Skoðun Skoðun Skoðun Fíllinn í stofunni Eldur Smári Kristinsson skrifar Skoðun Framtíð heilbrigðisþjónustu á Akureyri er í sjónmáli Sindri S. Kristjánsson skrifar Skoðun Engar formlegar aðlögunarviðræður við ESB mögulegar án umsóknar Íslands um aðild Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þú þarft ekki samninginn til að sjá það sem mestu skiptir Daði Freyr Ólafsson skrifar Skoðun Þegar orðaslagurinn stríðir við þjóðarsálina Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Gervigreind er ekki sjálfkrafa góð eða slæm. Hún er alin upp Helgi S. Karlsson skrifar Skoðun Það er mikið talað um ESB. En hver á Ísland í raun? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson skrifar Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson skrifar Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Sjá meira
Í kvöldfréttum var augljóst að heyra neyðarkall forstjóra og starfsmanna Landspítalans vegna skelfilegs ástands sem er á bráðamóttökunni. Við heyrum fréttir af því að bílageymsla spítalans í Fossvogi sé notuð sem legurými, gangar eru fullir af bekkjum og stólum til að koma fólki fyrir og yfirkeyrt starfsfólkið gerir sitt allra besta og gera það sem telst ómanneskjulegt í eðlilegu vinnuumhverfi. Ofan á allt þetta er farið fram á 5 milljarða niðurskurðakröfu á Landspítalann en það ástand mun kalla á enn meiri hættu á mistökum og líklega dauðsföllum því álagið er nú þegar hræðilegt á allt starfsfólk og sjúklinga. Fyrir nokkrum árum var núverandi heilbrigðisráðherra landlæknir. Hún var óspar á að láta vita um skoðun sína á skelfilegu ástandi Landspítalans og bráðamóttökunnar og vildi aðgerðir strax. Nú er hún ráðherra og henni finnst í dag ekki eins ákallandi að leysa vandann í Fossvoginum og hún er hörð með fimm milljarða niðurskurðinn á stjórn spítalans. Það mátti sjá þjakaðan forstjórann í kvöldfréttunum reyna að tala ekki niður til ráðherra með von um að fá ekki reisupassann eða skammir. En þriðja fréttin var það sem vakti undrun mína en það var fundur utanríkisráðherra Íslands á Natófundi og þar ákvað hún að verja einum milljarði 1.000.000.000 milljón króna til vopnakaupa fyrir Ukraníu - aftur. Íslensk stjórnvöld hafa sett um 11 milljarða króna í stríðið í Úkraníu. Af því eru tæpir 6 milljarðar í stríðsrekstur og hernaðarmál. Ofan á þetta bætir utanríkisráðherra við einn milljarð. Ætla má að fyrir lok árs gætu íslensk stjórnvöld verið búin að setja um 15 milljarða til Úkraníu. Á meðan neyðarkall þjóðar er vegna bráðamóttöku Landspítalans þá eyðir ríkisstjórnin skattfé í stríðsrekstur annarra þjóða. Það er ljóst að ríkisstjórn Íslands hefur misst raunveruleikaskyn sitt og er algjörlega tengingarlaus við þjóð sína. Hún sýnir íslenskri þjóð algjöra niðurlægingar framkomu og upphefur sig erlendis í verkefnum sem fyrir löngu á að vera búið að stöðva. Höfundur er markþjálfi og fyrrum viðbragsaðili hjá 112.
Skoðun Engar formlegar aðlögunarviðræður við ESB mögulegar án umsóknar Íslands um aðild Júlíus Valsson skrifar
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar