Orku­drottningar Orku­eyjunnar

Á ársfundi Landsvirkjunar 2026 voru kynsystur mínar og jafnöldrur, fluggáfaðar í fallegum fötum, í brúnni. Þær fluttu boðskapinn, orð fyrir orð, hvert einasta orð borið fram skýrt og með þunga. Svipaður hrynjandi var í gegnum allt prógrammið eins og það hafi verið samstillt í stafrænu hljóðblöndunartæki. En þetta var alltsaman alvöru, ég þekki þessar konur sumar og þær eru ekta. Hugtakið samkeppnishæfni var notað eins og listræn klifun, það skyldi enginn fara frá borði án þess að vera umhugað um samkeppnishæfni Íslands á alþjóðavísu. Orkuöryggi á orkueyjunni kom einnig fram en lítið var talað um orkuöryggi fyrir almenning eða forgangsröðun orkunnar. Það var þó talað um samfélagsmódelið sem við viljum jú ekki fórna, velferðasamfélagið okkar, sem allir geta verið sammála um að þurfi að vernda en það veltur jú allt á samkeppnishæfni orkunnar sem mun sporna við hnignun evrópskrar framleiðslugetu. Þá komu lokaorðin, um samhljóminn í samfélaginu, það ríkir samstaða og jákvæðni gagnvart Landsvirkjun samkvæmt könnunum síðasta árs. En það virðist lítið hafa verið spurt í þessum könnunum um álit almennings til einstakra verkefna eða útí framtíðasýnina sem kynnt er þessa dagana. Náttúran var heldur ekki spurð neins. Á ársfundinum í ár var ekki minnst á vistkerfi og hnignun líffræðilegs fjölbreytileika, sem er helsta ógn við heilbrigði jarðar og þar með velferðasamfélagsins. Loftslagsmálin voru lítið nefnd en á síðustu árum voru þau mikið rædd til að færa rök fyrir orkuskiptunum. Árið 2026 var náttúran nær einungis nefnd í samhengi við ferðaþjónustuna. Því þessar kynningar voru jú fyrir fólk með fyrirtæki en ekki fugla með vængi. Vindmyllugarðar og gagnaver munu spretta upp hér á landi. Hvammsvirkjun verður byggð af því að þjóðin öll og nærsamfélalgið vilja það. Eða hvað?

Höfundur er náttúruverndarsinni.