Hesturinn í umferðinni Ólafur Gestur Arnalds skrifar 13. mars 2026 13:30 Þegar bíll situr pikkfastur í forarpytti er um að gera að stíga inngjöfina í botn og reyna að komast dýpra út í fenið. Eða hvað? Þegar stór hluti þjóðarinnar situr fastur í umferðarteppu daginn langan, þá er náttúrulega um að gera að fjölga bara bílum í umferðinni. Með svona 70-100 bílum á viku eins og nú er. Og lengja hinar yndislegu stundir í þvögunni – taka slökunaræfingar, jógaöndun og hlusta á spekingana í útvarpinu úthúða áætlunum um bættar almenningssamgöngur. Borgarlínu. Náttúruheimspekingurinn Edward Abbey skilgreindi kúreka sem mann sem situr á hesti og horfir á afturendann á beljum allan daginn. Hann sá ekkert rómantískt við það. Bílar hafa verið hluti af lífinu alla mína tíð. En mér finnst betra að bíllinn hreyfist – það er eiginlega hugmyndin á bak við þá ágætu uppfinningu, bifreiðina. Að sitja lengi starandi á afturendann á næsta bíl í umferðarþvögu, ja – það er eins og þetta með kúrekann. Ekki heillandi hugmynd. Það er annars merkilegt hvað Íslendingar eru fundvísir á að apa upp mistök annarra þjóða en horfa fram hjá því sem vel er gert. Almenningssamgöngur eru víðast taldar meðal mikilvægustu lífsgæðanna í borgum Evrópu. En við viljum náttúrulega ekki svona lausnir, vitum betur, þar sem við sitjum föst í bílahrúgunni, gott ef sjáum ekki í hyllingum hestvagna og hrossaskít á drullufor gatnakerfisins um þarsíðustu aldamót. Já, það er þetta með „hestinn“... Ég er búinn að hlakka lengi til að fá góðar almenningssamgöngur. En hef nú tekið þann pól í hæðina að nenna ekki lengur að ræða Borgarlínuna og allt það. Þið sem viljið horfa á afturljósin á næsta bíl allan daginn: verði ykkur að góðu. Það er hópur fólks, aðallega eldra karlar á atkvæðaveiðum, sem hefur trumpað umræðu um betri samgöngur og látið skynsemina lönd og leið, enda er hún ekki vænlegur útgangspunktur í stjórnmálum nútímans. Við kjósum yfir okkur það fólk sem við eigum skilið. En „hesturinn“ er ekki minn kostur. Ég keypti rafmagnshjól í gær. Höfundur er fyrrverandi prófessor og áhugamaður um bættar almenningssamgöngur. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson Skoðun Skoðun Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson skrifar Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun EES fyrir fyrirtækin, ESB fyrir fólkið? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hvern vantar enn við borðið? Jana Birta Björnsdóttir,Jónína Rósa Hjartardóttir skrifar Skoðun Áfram gakk Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Hvað þarf að vera til staðar ef dánaraðstoð verður heimiluð? Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hver borgar þegar samningurinn er svikinn? Hrönn Stefánsdóttir skrifar Skoðun ESB aðild er óskynsamleg frá efnahagslegu sjónarmiði Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Er kominn tími á nýtt norrænt leiðtogahlutverk? Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Þegar fyrirmyndirnar horfa í skjáinn Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hver framleiðir matinn okkar eftir 20 ár? Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Sjá meira
Þegar bíll situr pikkfastur í forarpytti er um að gera að stíga inngjöfina í botn og reyna að komast dýpra út í fenið. Eða hvað? Þegar stór hluti þjóðarinnar situr fastur í umferðarteppu daginn langan, þá er náttúrulega um að gera að fjölga bara bílum í umferðinni. Með svona 70-100 bílum á viku eins og nú er. Og lengja hinar yndislegu stundir í þvögunni – taka slökunaræfingar, jógaöndun og hlusta á spekingana í útvarpinu úthúða áætlunum um bættar almenningssamgöngur. Borgarlínu. Náttúruheimspekingurinn Edward Abbey skilgreindi kúreka sem mann sem situr á hesti og horfir á afturendann á beljum allan daginn. Hann sá ekkert rómantískt við það. Bílar hafa verið hluti af lífinu alla mína tíð. En mér finnst betra að bíllinn hreyfist – það er eiginlega hugmyndin á bak við þá ágætu uppfinningu, bifreiðina. Að sitja lengi starandi á afturendann á næsta bíl í umferðarþvögu, ja – það er eins og þetta með kúrekann. Ekki heillandi hugmynd. Það er annars merkilegt hvað Íslendingar eru fundvísir á að apa upp mistök annarra þjóða en horfa fram hjá því sem vel er gert. Almenningssamgöngur eru víðast taldar meðal mikilvægustu lífsgæðanna í borgum Evrópu. En við viljum náttúrulega ekki svona lausnir, vitum betur, þar sem við sitjum föst í bílahrúgunni, gott ef sjáum ekki í hyllingum hestvagna og hrossaskít á drullufor gatnakerfisins um þarsíðustu aldamót. Já, það er þetta með „hestinn“... Ég er búinn að hlakka lengi til að fá góðar almenningssamgöngur. En hef nú tekið þann pól í hæðina að nenna ekki lengur að ræða Borgarlínuna og allt það. Þið sem viljið horfa á afturljósin á næsta bíl allan daginn: verði ykkur að góðu. Það er hópur fólks, aðallega eldra karlar á atkvæðaveiðum, sem hefur trumpað umræðu um betri samgöngur og látið skynsemina lönd og leið, enda er hún ekki vænlegur útgangspunktur í stjórnmálum nútímans. Við kjósum yfir okkur það fólk sem við eigum skilið. En „hesturinn“ er ekki minn kostur. Ég keypti rafmagnshjól í gær. Höfundur er fyrrverandi prófessor og áhugamaður um bættar almenningssamgöngur.
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar