Sam­fé­lag regn­bogans

Enn einu sinni hefur Snorra Mássyni tekist að fá stóra hópa fólks upp á móti sér með skoðunum sem ég tel frekar einstrengingslegar og lítið í takti við það sem hinn almenni samfélagsþegn hugsar. Eftir því sem ég best veit, hefur hann ekki þá reynslu að börnin hans upplifi sig í röngum líkama eða hrífist af einstaklingi af sama kyni.

Ég á þrjú börn, börn sem fæddust öll sem drengir. Í dag samanstendur hópurinn af tveimur sonum, einni dóttur og svo bættist tengdasonur í hópinn fyrir nokkru síðan. Við erum áhugaverður söfnuður, skemmtileg og lífleg en hokin af alls kyns reynslu sem lífið hefur fært okkur. Og við tilheyrum regnboganum, þar sem tvö börnin mín eru þar.

Það er ekki alltaf að sjá á unga fólkinu okkar ef því líður illa, margir bera hugsanir sínar í hljóði og koma fólki verulega á óvart þegar þau opna sig. Það upplifðum við með fyrra barnið. Seinna barnið var augljósara og þá var líka búið að ryðja brautina.

Það er ekki auðvelt að fá þá vitneskju frá barninu sínu að það upplifi sig ekki í réttum líkama. Það er drullutöff, svo það sé bara sagt. Maður upplifir ákveðið áfall, syrgir einstaklinginn sem maður ól í heiminn og er að ala upp. Á sama tíma er maður að styðja einstakling inn í nýjan veruleika. En þegar maður er í þessari stöðu, er ekkert annað í dæminu en að vera í liði með barninu sínu, það er ekki spurt að því hvernig manni líður.

Eitt af því sem bjargaði sálarheill okkar foreldranna þegar við vorum að fara í gegnum brimskaflana með transbarninu voru starfsmenn í grunnskólanum hennar. Það sem þau lögðu á sig, skilningurinn og hlýjan sem þau sýndu henni og ekki síst okkur foreldrunum. Þau gerðu sér grein fyrir því hversu mikið þetta reyndi á okkur foreldrana, sorgarferlið og allar skrítnu tilfinningarnar. Á sama tíma studdu þau dótturina inn í nemendahópinn sem nýr einstaklingur í sama líkama. Fyrir þessum góðu vinum okkar í skólakerfinu berum við ómælda virðingu, þið vitið hver þið eruð. Þetta er fólkið sem bera regnbogalyklakippurnar um hálsinn og hefur fánana vaðandi um allar koppagrundir. Af því að það elskar starfið sitt og sinnir nemendum sínum af allri þeirri alúð sem þau eiga til og rúmlega það.

Í störfum mínum innan skólakerfisins hef ég oft fengið til mín foreldra í sömu stöðu og ég sjálf var, þá hef ég óhikað rætt mína reynslu og gert allt sem ég hef getað til að vera fólki stuðningur. Ég mun aldrei gleyma stórsigrinum sem við náðum með einum nemanda, því hann fór í skólasund. Undirbúningurinn tók marga mánuði og var samvinnuverkefni heimilis, skóla og sundlaugarinnar. Þar lögðust allir á eitt um að standa með nemandanum og styðja eins og okkur framast var unnt.

Það er svo margt flókið sem gerist þegar börnin manns fara undir regnbogann og mætti Snorri Másson hafa samband við foreldra og hlusta á reynslu þeirra. Skólinn er eitt, búningsklefar annað, skólasund og íþróttir, vinahóparnir, nafnið, íþróttaæfingar, fataskápurinn, ættingjar sem hafa hinar og þessar skoðanir. Þetta eru bara nokkur dæmi.

Megi regnbogafáninn flæða um alla grunnskóla og öll bókasöfn, því með fánanum sýnum við þeim nemendum stuðning sem eru í basli með sjálfa sig. Þau vita hvar þau eiga skjól og hvert þau geta leitað.

Höfundur er bæjarfulltrúi, skólamanneskja og móðir barna sem standa undir regnboganum.