Tökum ekki skref til fortíðar Hrönn Svansdóttir, Tótla I. Sæmundsdóttir, Bjarni Gíslason, Ingibjörg Elín Halldórsdóttir, Sigríður Schram, Ragnar Schram, Birna Þórarinsdóttir og Stella Samúelsdóttir skrifa 7. maí 2026 08:03 Í áratugi hefur markmið íslenskra stjórnvalda verið að auka framlög til þróunarsamvinnu. Hluti af því hefur verið að nálgast sem mest langtímamarkmið Sameinuðu þjóðanna um að framlag ríkja til málaflokksins nemi um 0,7% af vergum þjóðartekjum. Ísland hefur lengi verið eftirbátur þeirra ríkja sem við berum okkur gjarnan saman við í þessum efnum. Því fögnuðu frjáls félagasamtök þegar Alþingi samþykkti einróma nýja stefnu í lok árs 2023, um að hækka framlagið úr 0,35% árið 2024 upp í 0,46% yfir fjögurra ára tímabil. Misræmi hefur verið á milli markmiða þróunarsamvinnustefnu og fjármálaáætlunar frá því að þróunarsamvinnustefna var fyrst samþykkt, eins og sést glöggt á þessari mynd: Það eru okkur sem störfum við alþjóðlega þróunarsamvinnu mikil vonbrigði að sjá að í þingsályktunartillögu um fjármálaáætlun 2027-2031, skuli einungis vera gert ráð fyrir því að framlög til málaflokksins nemi um 0,30% af vergum þjóðartekjum á tímabili áætlunarinnar. Samþykktri stefnu hefur í raun aldrei verið fylgt og nú skal vikið enn frekar frá henni þegar lagt er til að á lokaári stefnunnar verði framlög til alþjóðlegrar þróunarsamvinnu aðeins 0,30% í stað 0,46% sem Alþingi samþykkti fyrir árið 2028. Þetta veldur okkur þungum áhyggjum. Fjármálaáætlun styður ekki við markmið eða framkvæmd gildandi þróunarsamvinnustefnu sem Alþingi hefur sjálft sett. Skert framlög til þróunarsamvinnu munu hafa bein áhrif á markmið Íslands um útrýmingu fátæktar, virðingu fyrir mannréttindum og bætt lífsskilyrði í fátækari ríkjum heims. Þau munu draga úr tækifærum til valdeflingar kvenna, minnka aðgengi að grunnheilbrigðisþjónustu, skerða tækifæri til þess að bæta aðlögunarhæfni samfélaga í Ijósi loftslagsbreytinga og koma í veg fyrir styrkingu félagslegra og borgaralegra innviða, svo nokkur dæmi séu nefnd. Nú þegar eru blikur á lofti, vegna þess að hátekjuríki um allan heim hafa dregið verulega úr fjármögnun til þróunarsamvinnu. Það er ekki góður bragur á því að draga nú úr framlögunum eftir að ákvörðun hefur verið tekin um að hækka þau og og skýr áætlun komin um að nálgast markmið Sameinuðu þjóðanna um framlög til betri heims. Ísland er eitt ríkasta, hamingjusamasta og friðsælasta land í heimi samkvæmt alþjóðlegum mælikvörðum og við ættum að fara fram með góðu fordæmi í þróunarsamvinnu í stað þess að taka skref aftur á bak. Því hvetjum við Alþingi til að samræma fjármálaáætlunina þeirri stefnu í þróunarsamvinnu sem hefur þegar verið samþykkt, í stað þess að takast á um brot úr prósenti af þjóðartekjum sem hægt er að verja til að bæta lífsgæði og velferð þeirra sem höllustum fæti standa í heiminum. Hrönn Svansdóttir, framkvæmdastjóri ABC barnahjálpar Tótla I. Sæmundsdóttir, framkvæmdastjóri Barnaheilla - Save the Children á Íslandi Bjarni Gíslason, framkvæmdastjóri Hjálparstarfs kirkjunnar Ingibjörg Elín Halldórsdóttir, framkvæmdastjóri Rauða krossins á Íslandi Sigríður Schram, framkvæmdastjóri Sambands íslenskra kristniboðsfélaga Ragnar Schram, framkvæmdastjóri SOS Barnaþorpa Birna Þórarinsdóttir, framkvæmdastjóri UNICEF á Íslandi Stella Samúelsdóttir, framkvæmdastýra UN Women á Íslandi Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Birna Þórarinsdóttir Stella Samúelsdóttir Tótla I. Sæmundsdóttir Þróunarsamvinna Mest lesið Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal Skoðun Skoðun Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun EES fyrir fyrirtækin, ESB fyrir fólkið? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hvern vantar enn við borðið? Jana Birta Björnsdóttir,Jónína Rósa Hjartardóttir skrifar Skoðun Áfram gakk Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Hvað þarf að vera til staðar ef dánaraðstoð verður heimiluð? Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hver borgar þegar samningurinn er svikinn? Hrönn Stefánsdóttir skrifar Skoðun ESB aðild er óskynsamleg frá efnahagslegu sjónarmiði Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Er kominn tími á nýtt norrænt leiðtogahlutverk? Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Þegar fyrirmyndirnar horfa í skjáinn Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Hver framleiðir matinn okkar eftir 20 ár? Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Skoðun Er dr. Henry Alexander bara til punts? Henry Alexander Henrysson skrifar Sjá meira
Í áratugi hefur markmið íslenskra stjórnvalda verið að auka framlög til þróunarsamvinnu. Hluti af því hefur verið að nálgast sem mest langtímamarkmið Sameinuðu þjóðanna um að framlag ríkja til málaflokksins nemi um 0,7% af vergum þjóðartekjum. Ísland hefur lengi verið eftirbátur þeirra ríkja sem við berum okkur gjarnan saman við í þessum efnum. Því fögnuðu frjáls félagasamtök þegar Alþingi samþykkti einróma nýja stefnu í lok árs 2023, um að hækka framlagið úr 0,35% árið 2024 upp í 0,46% yfir fjögurra ára tímabil. Misræmi hefur verið á milli markmiða þróunarsamvinnustefnu og fjármálaáætlunar frá því að þróunarsamvinnustefna var fyrst samþykkt, eins og sést glöggt á þessari mynd: Það eru okkur sem störfum við alþjóðlega þróunarsamvinnu mikil vonbrigði að sjá að í þingsályktunartillögu um fjármálaáætlun 2027-2031, skuli einungis vera gert ráð fyrir því að framlög til málaflokksins nemi um 0,30% af vergum þjóðartekjum á tímabili áætlunarinnar. Samþykktri stefnu hefur í raun aldrei verið fylgt og nú skal vikið enn frekar frá henni þegar lagt er til að á lokaári stefnunnar verði framlög til alþjóðlegrar þróunarsamvinnu aðeins 0,30% í stað 0,46% sem Alþingi samþykkti fyrir árið 2028. Þetta veldur okkur þungum áhyggjum. Fjármálaáætlun styður ekki við markmið eða framkvæmd gildandi þróunarsamvinnustefnu sem Alþingi hefur sjálft sett. Skert framlög til þróunarsamvinnu munu hafa bein áhrif á markmið Íslands um útrýmingu fátæktar, virðingu fyrir mannréttindum og bætt lífsskilyrði í fátækari ríkjum heims. Þau munu draga úr tækifærum til valdeflingar kvenna, minnka aðgengi að grunnheilbrigðisþjónustu, skerða tækifæri til þess að bæta aðlögunarhæfni samfélaga í Ijósi loftslagsbreytinga og koma í veg fyrir styrkingu félagslegra og borgaralegra innviða, svo nokkur dæmi séu nefnd. Nú þegar eru blikur á lofti, vegna þess að hátekjuríki um allan heim hafa dregið verulega úr fjármögnun til þróunarsamvinnu. Það er ekki góður bragur á því að draga nú úr framlögunum eftir að ákvörðun hefur verið tekin um að hækka þau og og skýr áætlun komin um að nálgast markmið Sameinuðu þjóðanna um framlög til betri heims. Ísland er eitt ríkasta, hamingjusamasta og friðsælasta land í heimi samkvæmt alþjóðlegum mælikvörðum og við ættum að fara fram með góðu fordæmi í þróunarsamvinnu í stað þess að taka skref aftur á bak. Því hvetjum við Alþingi til að samræma fjármálaáætlunina þeirri stefnu í þróunarsamvinnu sem hefur þegar verið samþykkt, í stað þess að takast á um brot úr prósenti af þjóðartekjum sem hægt er að verja til að bæta lífsgæði og velferð þeirra sem höllustum fæti standa í heiminum. Hrönn Svansdóttir, framkvæmdastjóri ABC barnahjálpar Tótla I. Sæmundsdóttir, framkvæmdastjóri Barnaheilla - Save the Children á Íslandi Bjarni Gíslason, framkvæmdastjóri Hjálparstarfs kirkjunnar Ingibjörg Elín Halldórsdóttir, framkvæmdastjóri Rauða krossins á Íslandi Sigríður Schram, framkvæmdastjóri Sambands íslenskra kristniboðsfélaga Ragnar Schram, framkvæmdastjóri SOS Barnaþorpa Birna Þórarinsdóttir, framkvæmdastjóri UNICEF á Íslandi Stella Samúelsdóttir, framkvæmdastýra UN Women á Íslandi
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar