Ein­mitt, al­veg hreint stór­kost­leg vörn

Við Íslendingar myndum greiða með okkur ef við gengjum í Evrópusambandið. Við myndum þannig greiða meira í sjóði sambandsins en skilaði sér til baka úr þeim í hvers kyns styrki. Þar á meðal í bæði landbúnaðar- og byggðastyrki. Einungis er deilt um það hversu marga milljarða eða tugi milljarða króna á ári. Við yrðum í hópi minnihluta ríkja Evrópusambandsins sem greiða reikninginn. Ástæða er einkum háar þjóðartekjur okkar miðað við flest ríki sambandsins.

Meirihluti ríkja Evrópusambandsins fær þannig meira úr sjóðum þess en þau leggja í púkkið eða 17 af 27. Flest gengu þau í sambandið fyrir meira en 20 árum og alls óvíst hvenær þau fara að greiða meira en þau fá til baka. Tíu önnur ríki eru annað hvort samþykkt umsóknarríki, þar á meðal Úkraína og Moldóva, eða möguleg umsóknarríki. Komi til inngöngu þeirra í Evrópusambandið munu þau sömuleiðis öll fá meira frá sambandinu en þau munu greiða til þess.

Fyrir vikið er áhugavert svo ekki sé meira sagt þegar harðir Evrópusambandssinnar hér á landi, eins og til dæmis Magnús Árni Skjöld Magnússon, formaður Evrópuhreyfingarinnar, í grein á Vísi í vikunni, reyna að freista okkar með digrum sjóðum Evrópusambandsins sem við kæmumst í innan þess. Ekki sízt styrki til byggðamála og innviðauppbyggingar. Sem sagt sjóðum sem við myndum greiða meira í en fengist til baka sem nota mætti í slíka uppbyggingu hérlendis.

Hliðstætt má segja um evruna sem Magnús nefndi einnig til sögunnar. Það er ástæða fyrir því að harðir Evrópusambandssinnar tala helzt aldrei um aðrar hagstærðir en vexti þegar hún er annars vegar. Þannig tala þeir til dæmis ekki um hagvöxt, framleiðni eða atvinnuleysi. Enda ekkert til að hrópa húrra yfir eins og lesa má um í skýrslum sem unnar hafa verið fyrir Evrópusambandið. Lágir vextir evrusvæðisins eru það ekki heldur enda birtingarmynd efnahagslegrar stöðnunar.

Magnús nefndi einnig öryggi og skjól í þeim efnum og sagði Evrópusambandið standa vörð um sameiginlega hagsmuni ríkja þess þegar kæmi að öryggismálum „sem og í tollastríðum samtímans.“ Svona eins og þegar sambandinu og ríkjum þess tókst að koma efnahagsöryggi sínu í fullkomið uppnám með því að verða háð rússneskri orku áratugum saman þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir og um leið fjármagna hernað Rússlands að sögn forystumanna sambandsins sjálfs?

Hvað varðar tollamálin var upphaflega lagður 10% grunntollur á Ísland af Bandaríkjunum sem síðan var færður upp í 15%. Hins vegar var lagður 20% tollur á Evrópusambandið þegar Ísland fékk á sig 10%. Donald Trump Bandaríkjaforseti hótaði sambandinu síðan 50% tolli en færði þá tölu síðar niður í 30%. Í kjölfar viðskiptasamnings á milli Bandaríkjanna og Evrópusambandsins, sem fól í sér ýmsa eftirgjöf af hálfu sambandsins, endaði tollurinn í 15%.

Til þess að fá 15% toll, sama toll og Ísland, þurfti Evrópusambandið til að mynda að samþykkja stóraukin kaup ríkja þess á orku og vopnum frá Bandaríkjunum og fella niður tolla á tilteknar bandarískar vörur. Forystumenn sambandsins féllu nánast á kné og samþykktu meira eða minna allt sem Trump fór fram á. Á sama tíma er 15% tollurinn á Íslandi án allra slíkra skilyrða. Einmitt, alveg hreint stórkostleg vörn sem felst ljóslega í því að vera í sambandinu í þessum efnum!

Höfundur er sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur (MA í alþjóðasamskiptum) og heldur úti vefsíðunni Stjornmalin.is.