„Al­þingi sam­einast“

Alþingi vinnur nú dag hvern að því að koma fangabúðafrumvarpinu sínu í gegn.

Þar á bæ eru allir þingmenn sammála um að fangelsa eigi börn og foreldra þeirra, barnshafandi konur, hinsegin fólk, mansalsþolendur og fleira saklaust fólk.

Stundin rann upp, það kom að því að gríman féll (aftur) og buxurnar með hjá stjórnmálaforystu landsins.

Öll eru þau, Samfylking, Viðreisn og Flokkur fólksins, Miðflokkur, Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur (þótt heyrst hafi kunnuglegt framsóknartíst í Sigurði Inga um þetta mál, svo allrar sanngirni sé gætt) öll eru þau innilega sammála um að það beri að frelsissvifta saklaus börn og læsa þau inni í fangelsi.

Almenningur, Öll hugsanleg og óhugsanleg mannréttindasamtök, Umboðsmaður barna, Barna- og fjölskyldustofa, Mannréttindastjóri Evrópuráðsins, Flóttamannahjálp Sameinuðu Þjóðanna, Málsvari Rauða Krossins, Unicef, Amnesty Internationalhafa risið upp gegn þessum stórhættulega mannskaðaverknaði stjórnvalda sem nú á að keyra í gegn en alþingismönnum er aldeilis nokk sama.

Áfram gakk fasismi, með Þorgerði Katrínu, Kristrúnu, Snorra Má og þau öll hin í fararbroddi.

Þau sem sitja nú á þingi eiga það sameiginlegt að ala á sundrungu og hatri á milli fólks í samfélaginu og sér til fulltingis hafa þau “fjölmiðlana” svokölluðu þar sem þau og þeir níða skóinn af saklausu fólki í allraviðkvæmustu mögulegu stöðu, hrakið fólk, fólksem flýr stríð, og það eru stríð sem stjórnvöld styðja.

Að styðja stríð og níðast svo á fólki sem flýr þau kristallar tilgang stjórnmálanna, það, nærir stöðu stjórnmálafólks og sjálfsréttlætingu, til sífellt aukinnar og ofbeldisfyllri valdníðslu gagnvart varnarlausum.

Svo er fasískur málstaðurinn skreyttur með íslenska fánanum.

Það sést afar skýrt á þessu frumvarpi, þessu óhæfuverki stjórvalda nú, sem mun renna í gegnum þingið eins og lítill lækur hve “lýðræðið” svokallaða, er mikið skrum.

Á alþingi vinna kjörnir fulltrúar meðvitað og gagngert gegn vilja fólksins í landinu.

Á alþingi er nú unnið ötullega að því að brjóta alla grundvallarmannréttindasáttmála mélinu smærra.

Og hver ætli sé tilgangurinn?

Tilgangurinn er að senda skilaboð. Skilaboð út í samfélagið.

Þegar alþingi gefur lagalegt leyfi til að níðast á saklausummanneskjum sem biðja í örvæntingu um hjálp þá gefur það skýr skilaboð um stigmögnun og réttlætingu kúgunar yfirvalda á almenningi yfirleitt.

Þau flauta líka út aukið ofbeldi innan samfélagsins sjálfs.

Skilaboðin eru skýr og þau koma að ofan.

Og hér er enginn að finna upp hjólið.

Þessi fasismi er eins og við vitum, í hátísku hjá valdníðingum Vesturlanda um þessar mundir.

Og það færist sífellt nær...

Spurningin sem við, kjósendur, venjulegt fólk í þessu samfélagi þurfum að spyrja okkur að er: hvað ætlum við að gera?

Ætlum við að halda áfram að fussa ofan í hálsmálið á okkur eða ætlum við að tjá hug okkar?

Svo þau heyri?

Þannig, að þau skilji, að þjóðarvilji er sterkari en vilji einhverrar fráleitrar stjórnmála kaup-elítu sem selt hefur sál sína, land og þjóð fyrir slikk og dettur ekkert skemmtilegra í hug heldur en að fangelsa börn?

Hvað verður það næst?

Getum við ímyndað okkur eitthvað sem "toppar" þessa ákvörðun íslenskra stjórnvalda?

Svarið er já, það er alltaf eitthvað sem toppar hana þótt við höfum ekki ímyndunarafl í það.

Það höfum við vitnað sem áhorfendur að þjóðarmorði í beinni, undanfarin tvö og hálft ár.

Við lifum tíma þar sem ákvörðun fólks um að taka þátt í stjórnmálum er eins og hver önnur viðskiptahugmynd.

Þetta kann að fara öfugt ofan í einhverja en stjórnmál eru löngu hætt að hafa nokkuð með velferð eða atlæti borgaranna að gera (hafi þau nokkurn tímann haft það) heldur byggja þau á því að tryggja eigin hagsmuni stjórmálafólks og áhangenda þeirra með samtryggingunni frægu svo viðhalda megi völdunum.

Nærtækt og skýrt dæmi um þetta er Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir.

Aldrei hefur það verið skýrara hverjar raunverulegar afætur samfélagsins eru.

Erindi stjórnmálafólks og hagsmunaaðila þeirra er að níðast á þeim sem minnst meiga sín, á fólki, sem getur enga björg sér veitt.

Grundvallarskylda okkar er að mótmæla því.

Við meigum alls ekki láta þetta fólk, sem vill lögleiða glæpi gegn börnum komast upp með það möglunarlaust.

Íslendingar, sem alla jafna eru langþreyttir til vandræða og hafaí gegnum tíðina ekki fundið það fyrst af öllu hjá sér (með undantekningum þó) að mótmæla gerspilltri ólígarkaelítunni sem arðrænir þá dag hvern, þeim, er í þessu máli, algerlega nóg boðið.

Staðreyndin er sú að skoðun okkar flestra er sú að fangelsun barna sé siðlaus, að fangelsun barna sé glæpur.

Að láta sér detta í hug að boða lögleiðingu slíks ber hreinlega vott um illsku.

Engin manneskja sem stendur undir því, að vera manneskja, myndi nokkurn tímann láta sér detta í hug að una fangelsun barna.

Reglulega hafa komið upp mál hér á landi sem vekja sanninn um barnaníð hvers konar sem framið hefur verið í skjóli hins opinbera.

Forsætisráðherra Kristrún Frostadóttir gerðist svo ófyrirleitin að segja frá því að hún hefði “mælt fyrir um frumvarp um rannsókn á aðbúnaði barna á fósturheimilum" í kjölfar slíks barnaníðsmáls, Hún gaukaði þessu að okkur rétt einmitt í sömu svifum og hún keyrir fangelsun barna í gegn með kjörnum kollegum sínum.

Öll vitum við að fangelsun barna er einmitt ein birtingarmynd barnaníðs.

Það rennur nokkuð óþægilega upp fyrir okkur hvers konar fólk við höfum kosið til valda...

---

Fjölmennum á Austurvöll í dag klukkan 15.

Mótmælum lögleiðingu mannréttindabrota.

Margrét Kristín Blöndal/Magga Stína.