Áramótaheit ríkisstjórnarinnar Helgi Brynjarsson skrifar 1. október 2026 08:45 Árið 2026 hefur verið erfitt fyrir íslenskt efnahagslíf, en árið hófst með ríflegum skattahækkunum sem tóku gildi 1. janúar. Ekki bætti úr skák þegar ríkisstjórnin lögfesti tengingu bóta við launavísitölu, Seðlabankinn var í það minnsta ekki ánægður með það og benti m.a. á að áformin gætu falið í sér aukin verðbólguþrýsting og að bætur gætu hækkað umfram laun. Í kjölfarið gerðist það sem hefði ekki átt að koma neinum á óvart. Verðbólga jókst og stýrivextir verið hækkaðir í þrígang. Erfitt er að kenna öðrum en ríkisstjórninni um það ástand sem upp er komið, þó vissulega hafi staða heimsmála einnig verið óhagstæð eins og svo oft áður, en t.a.m. hefur Seðlabankinn lýst því yfir að gjaldahækkanir hins opinbera séu stærsti orsakavaldur þeirrar aukningar á verðbólgu sem átt hefur sér stað seinasta árið. Raunveruleikin og draumarnir Þessar hrakfarir hafa þó ekki dregið úr ánægju ríkisstjórnarinnar með eigin störf. Þegar fjármálaráðherra kynnti með stolti fjárlagafrumvarpið fyrir árið 2027, hvar gert er ráð fyrir fimm milljarða afgangi ríkissjóðs á næsta ári, kallaði hann á Valkyrjurnar þrjár upp á svið þar sem skælbrosandi forsætisráðherra teiknaði núll á tússtöflu sem tákna átti hallalaus fjárlög. Í kjölfarið hafa ráðherrarnir og stjórnarliðar hver á fætur öðrum og fagnað fjárlögunum sem stórkostlegum árangri og því að ríkisstjórnin hafi „loksins stöðvað hallarekstur ríkissjóðs“. Virðast þau horfa algjörlega fram hjá því að áætlaður halli er ekkert annað en áætlun um að allt falli í ljúfa löð á næsta ári. Í þessu tilviki er þó réttara að tala um draumóra en áætlun, a.m.k. ef litið er til þess að áætlaður halli í seinustu fjárlögum var um 28 milljarðar en afkomuhorfur benda nú til þess að hallinn verði þegar upp er staðið tæpum 40 milljörðum meiri en gert var ráð fyrir. Reynist fjárlögin 2027 jafn sannspá og þau voru 2026 mun ríkissjóður enda í 35 milljarða halla. Ólíklegt er að forsætisráðherra muni hafa fyrir því að teikna þá tölu fyrir okkur. Þyngdartapinu fagnað í janúar Algengt er að landsmenn strengi sér metnaðarfull áramótaheit um verulegt þyngdartap með tilheyrandi heilbrigðari lífstíl. Þrátt fyrir að líkamsræktarstöðvar séu þétt setnar í janúar ár hvert kvarnast þó verulega úr hópnum eftir því sem á líður og fæstir enda léttari í desember, heldur frekar enn sverari en þeir voru árinu áður. Þess vegna dettur engum í hug að monta sig yfir þyngdartapinu í byrjun janúar, enn þá með afganginn af jólatertunni í munnvikinu og án þess að hafa stigið fæti í ræktina. Það gerir ríkisstjórnin hins vegar með fagnaðarlátum sínum yfir planinu um hallalaus fjárlög. Þau hafa strengt álíka heit áður, hvort sem það er tengt halla í fjárlögum, um að hækka ekki skatta eða að slá niður vexti og verðbólgu. Aldrei hafa þau þó staðið við loforðin. Því kemur spánskt fyrir sjónir að sjá öll þessi fagnaðarlæti þegar árangurinn er enginn, enn sem komið er. Staðan kallar ekki á fögnuð, heldur u-beygju Þrátt fyrir að ríkisstjórnin hafi boðað mikinn fögnuð eru aðstæður með engu móti þannig að tilefni sé til sérstakrar gleði. Almenningur hefur á þessu ári þurft að þola aukna verðbólgu, þrjár vaxtahækkanir, aukið atvinnuleysi og hinar ýmsu skattahækkanir. Nú á að bæta um betur og hækka tekjuskatt einstaklinga, skatta á bifreiðaeigendur og skatta á heimili fólks með forvarnargjaldi eins og boðað er í fjárlagafrumvarpinu. Og þá eru ótaldar óbeinar skattahækkanir á almenning líkt og hækkun virðisaukaskatts vegna vinnu á byggingarstað, sem leiðir af sér hækkun á fasteignaverði, og bankaskatt, sem er fyrirséð er að muni á endanum lenda á viðskiptavinum bankanna. Það er líkt og ríkisstjórnin hafi engan skilning á áhrifum gjörða sinnar á landsmenn alla og velti því ekkert fyrir sér hvaða afleiðingar skattahækkanir þeirra hafa á heimilisbókhald landsmanna. Eina sem virðist komast að er að leggja fram plan. Það hefur því miður verið saga þessarar ríkisstjórnar þegar kemur að efnahagsmálum. Áætlunum, loforðum og plönum er fagnað en aldrei árangrinum, enda er hann ekki til staðar. Höfundur er lögfræðingur og starfsmaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Sjálfstæðisflokkurinn Mest lesið Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson Skoðun Ættarnöfn í nýju ljósi: álit umboðsmanns Alþingis Marteinn Jónasson Skoðun 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson Skoðun Íslendingar kusu fátækt og einangrun þann 29. ágúst 2026 Jón Frímann Jónsson Skoðun Gíraffaheilkennið þvert á flokka Bjarni Karlsson Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson Skoðun Íslenskunám í starfi er sameiginleg ábyrgð Rebekka Levin,Heiða Björk Vignisdóttir Skoðun Verstfirðir eða Bestfirðir? Erna Lea Bergsteinsdóttir Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun Skoðun Skoðun Sátt um hvað? Ofbeldi er ekki ágreiningur Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Er samþykki skálkaskjól fyrir skepnuskap ? Magnea Marinósdóttir skrifar Skoðun Ósýnileg hamlandi einkenni – þegar baráttan sést ekki Sigrún Heimisdóttir skrifar Skoðun Íslendingar kusu fátækt og einangrun þann 29. ágúst 2026 Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Innviðirnir verða að ráða hraðanum Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Falleinkunn fyrir Heima-dæmi Sigurður Sævarsson skrifar Skoðun 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir skrifar Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar Skoðun Margt smátt Sigurður Líndal Þórisson skrifar Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson skrifar Skoðun Stígum inn, konur eiga ekki að þurfa að herða sig Jakob Tryggvason skrifar Skoðun Verkin fylgja, varla fé Magnús Magnússon skrifar Skoðun Þrjú lögregluembætti – á hvaða forsendum? Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar Skoðun Ríkisútvarpið og hlutverk þess skrifar Skoðun Leyndinni loks aflétt Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Vaxtabætur hverfa þegar vextirnir bíta mest Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Þegar unga kynslóðin missir trúna á framtíðina Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Ættarnöfn í nýju ljósi: álit umboðsmanns Alþingis Marteinn Jónasson skrifar Skoðun Hvar var rannsóknarblaðamennskan? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Er náttúrupassinn áhættunnar virði? Valdís María Smáradóttir skrifar Skoðun Keisarinn er ekki í fötum! Hjördís Guðný Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Gíraffaheilkennið þvert á flokka Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Verstfirðir eða Bestfirðir? Erna Lea Bergsteinsdóttir skrifar Skoðun Íslenskunám í starfi er sameiginleg ábyrgð Rebekka Levin,Heiða Björk Vignisdóttir skrifar Skoðun Hversu marga dökka sérðu á myndinni? Óskar Steinn Ómarsson skrifar Skoðun Ritskoðun fjölmiðlanefndar? Hallmundur Albertsson skrifar Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar Skoðun Fleyg ummæli á Alþingi! Steingrímur Jónsson skrifar Skoðun Leikskóli á að vera réttur allra barna Dagur B. Eggertsson skrifar Sjá meira
Árið 2026 hefur verið erfitt fyrir íslenskt efnahagslíf, en árið hófst með ríflegum skattahækkunum sem tóku gildi 1. janúar. Ekki bætti úr skák þegar ríkisstjórnin lögfesti tengingu bóta við launavísitölu, Seðlabankinn var í það minnsta ekki ánægður með það og benti m.a. á að áformin gætu falið í sér aukin verðbólguþrýsting og að bætur gætu hækkað umfram laun. Í kjölfarið gerðist það sem hefði ekki átt að koma neinum á óvart. Verðbólga jókst og stýrivextir verið hækkaðir í þrígang. Erfitt er að kenna öðrum en ríkisstjórninni um það ástand sem upp er komið, þó vissulega hafi staða heimsmála einnig verið óhagstæð eins og svo oft áður, en t.a.m. hefur Seðlabankinn lýst því yfir að gjaldahækkanir hins opinbera séu stærsti orsakavaldur þeirrar aukningar á verðbólgu sem átt hefur sér stað seinasta árið. Raunveruleikin og draumarnir Þessar hrakfarir hafa þó ekki dregið úr ánægju ríkisstjórnarinnar með eigin störf. Þegar fjármálaráðherra kynnti með stolti fjárlagafrumvarpið fyrir árið 2027, hvar gert er ráð fyrir fimm milljarða afgangi ríkissjóðs á næsta ári, kallaði hann á Valkyrjurnar þrjár upp á svið þar sem skælbrosandi forsætisráðherra teiknaði núll á tússtöflu sem tákna átti hallalaus fjárlög. Í kjölfarið hafa ráðherrarnir og stjórnarliðar hver á fætur öðrum og fagnað fjárlögunum sem stórkostlegum árangri og því að ríkisstjórnin hafi „loksins stöðvað hallarekstur ríkissjóðs“. Virðast þau horfa algjörlega fram hjá því að áætlaður halli er ekkert annað en áætlun um að allt falli í ljúfa löð á næsta ári. Í þessu tilviki er þó réttara að tala um draumóra en áætlun, a.m.k. ef litið er til þess að áætlaður halli í seinustu fjárlögum var um 28 milljarðar en afkomuhorfur benda nú til þess að hallinn verði þegar upp er staðið tæpum 40 milljörðum meiri en gert var ráð fyrir. Reynist fjárlögin 2027 jafn sannspá og þau voru 2026 mun ríkissjóður enda í 35 milljarða halla. Ólíklegt er að forsætisráðherra muni hafa fyrir því að teikna þá tölu fyrir okkur. Þyngdartapinu fagnað í janúar Algengt er að landsmenn strengi sér metnaðarfull áramótaheit um verulegt þyngdartap með tilheyrandi heilbrigðari lífstíl. Þrátt fyrir að líkamsræktarstöðvar séu þétt setnar í janúar ár hvert kvarnast þó verulega úr hópnum eftir því sem á líður og fæstir enda léttari í desember, heldur frekar enn sverari en þeir voru árinu áður. Þess vegna dettur engum í hug að monta sig yfir þyngdartapinu í byrjun janúar, enn þá með afganginn af jólatertunni í munnvikinu og án þess að hafa stigið fæti í ræktina. Það gerir ríkisstjórnin hins vegar með fagnaðarlátum sínum yfir planinu um hallalaus fjárlög. Þau hafa strengt álíka heit áður, hvort sem það er tengt halla í fjárlögum, um að hækka ekki skatta eða að slá niður vexti og verðbólgu. Aldrei hafa þau þó staðið við loforðin. Því kemur spánskt fyrir sjónir að sjá öll þessi fagnaðarlæti þegar árangurinn er enginn, enn sem komið er. Staðan kallar ekki á fögnuð, heldur u-beygju Þrátt fyrir að ríkisstjórnin hafi boðað mikinn fögnuð eru aðstæður með engu móti þannig að tilefni sé til sérstakrar gleði. Almenningur hefur á þessu ári þurft að þola aukna verðbólgu, þrjár vaxtahækkanir, aukið atvinnuleysi og hinar ýmsu skattahækkanir. Nú á að bæta um betur og hækka tekjuskatt einstaklinga, skatta á bifreiðaeigendur og skatta á heimili fólks með forvarnargjaldi eins og boðað er í fjárlagafrumvarpinu. Og þá eru ótaldar óbeinar skattahækkanir á almenning líkt og hækkun virðisaukaskatts vegna vinnu á byggingarstað, sem leiðir af sér hækkun á fasteignaverði, og bankaskatt, sem er fyrirséð er að muni á endanum lenda á viðskiptavinum bankanna. Það er líkt og ríkisstjórnin hafi engan skilning á áhrifum gjörða sinnar á landsmenn alla og velti því ekkert fyrir sér hvaða afleiðingar skattahækkanir þeirra hafa á heimilisbókhald landsmanna. Eina sem virðist komast að er að leggja fram plan. Það hefur því miður verið saga þessarar ríkisstjórnar þegar kemur að efnahagsmálum. Áætlunum, loforðum og plönum er fagnað en aldrei árangrinum, enda er hann ekki til staðar. Höfundur er lögfræðingur og starfsmaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins.
Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun
Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar
Skoðun Íslenskunám í starfi er sameiginleg ábyrgð Rebekka Levin,Heiða Björk Vignisdóttir skrifar
Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar
Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun