Já er upp­gjöf og Nei er ekki nóg

Eftir því sem nær dregur þessum kosningum sem "valkyrjur" Íslands hafa komið okkur í... þessum klofningi þjóðarinnar sem þær settu okkur í, þá verð ég sífellt meira hugsandi yfir ástandinu. Og ákvörðuninni minni...

Ekki að hún hafi mest að segja, en hún setur mig í ákveðna stöðu. Ég er 54 ára. Ég á 6 börn, 5 tengdabörn og 10 barnabörn hér á Íslandi. Mín ákvörðun varðar ekki bara mig. Hún varðar þau líka.

Ég hef alla tíð unnið mikið, oft margar vinnur í einu, lært, verið með mitt eigið fyrirtæki og ég hef líka brotnað illilega. Ég hef alla tíð reynt að vera heiðarleg, borga mína skatta og skyldur og reynt að trúa því að samfélagið væri betra en það er. En ég hef líka illilega rekist á annað.

Ég hef trúað því að stjórnvöld væru fyrir okkur... almenning... að þau væru að vinna fyrir okkur. Ég hef trúað því að bankarnir væru alvöru lánastofnanir og að ástæðan fyrir svona háum vöxtum væri sú að það væri bara óumflýjanlegt út af smæð okkar.

Ég hef aldrei verið sátt við að mestmegnis af mínum ráðstöfunartekjum færi í að borga bara vexti. En ég hef samt greitt það. Og trúað á betri tíð... Að kannski kæmi að því að hlutirnir yrðu betri...

En á sama tíma horfi ég upp á hundruð milljarða í hagnað bankanna á hverju ári og ég skil bara ekki af hverju þeir hagnast svona svakalega. Og handstýrða verðbólgu af fjármagnseigendum.

Ég veit... Frekar barnalegt...

En á sama tíma er ég orðin handviss um að þannig hafi bara forritunin á okkur Íslendingum verið í gegnum árin.

Hinir fullkomnu þrælar.

Sem vinna bara meira þegar peningarnir duga ekki. Borga bara það sem fyrir þá er lagt. Kvarta kannski aðeins heima í eldhúsi en mótmæla aldrei. Spyrja ekki of margra spurninga og sætta sig alltaf við næstu útskýringu á því af hverju við þurfum enn og aftur að borga meira, eiga minna og sætta okkur við minna.

En safnast svo saman í þúsundatali á „gleðigöngu BDSM“ og „kvenna- og kvárgöngu“.

Hversu innilega dapurt...

Fyrir nokkrum árum opnuðust augun mín algjörlega og eftir það er ekki hægt að snúa til baka. Þú ferð bara að sjá meira og meira. Tengingar alls staðar.

Og síðastliðin 3 ár hef ég flækst inn í pólitíkina með réttsýnu, heiðarlegu og harðduglegu fólki sem hefur þurft að berjast eins og Davíð við Golíat aftur og aftur. Ég hef farið inn í þá orku og óska engum þess.

Ógeðsleg, spillt græðgisorka sem spillir öllu sem hægt er að spilla...

En nær ekki að spilla þessu fólki sem ég hef kynnst.

Ég hef séð hvernig allt sem ég hélt að væri, er blekking... Blekking til að fá okkur til að halda áfram að gera það sem við gerum.

Vinna bara meira. Borða minna. Leyfa okkur minna. Borga bara.

Og sætta okkur við að öll kerfin sem við höldum að við séum að greiða í virki.

Og á meðan eru „útvaldir“.

Sem er ekki rétta orðið...

Frekar kvislingar sem mokgræða á því. Og víla ekkert fyrir sér að viðhalda blekkingum, lygum og falsi til að ná sínu fram.

Fólk sem horfir aldrei í hjarta sitt og spyr sig aldrei þeirrar spurningar hvort þeirra gjörðir séu að hafa mannskemmandi áhrif á þau 95% sem þær hafa áhrif á.

Fyrir mér er það óskiljanlegt.

En það er eitt sem er algjörlega skýrt í huga mér.

Til þess að hægt sé að lifa hérna mannbætandi, mannsæmandi og uppbyggjandi lífi fyrir börnin mín og barnabörn, þá er ekki nóg að segja nei.

Það þarf líka að losna við blóðsugurnar, græðgisvæddu Íslendingana sem myndu selja fjölskyldu sína og þá sömu kvislinga úr öllu stjórnkerfinu.

Og að segja já er algjör uppgjöf gagnvart því að geta lifað hér sem sjálfstæð, fullvalda þjóð.

Þarna liggur vandinn minn.

Nei er ekki nóg. Og já er uppgjöf.

En ég trúi því innilega að við höfum alla burði.

Við erum lítil þjóð í ótrúlega auðugu landi. Við eigum landið okkar. Við eigum vatnið. Við eigum orkuna. Við eigum fiskinn í kringum landið okkar…eða kannski bara örfáir sem eignuðu sér hann??

Við eigum auðlindir sem margar þjóðir gætu aðeins látið sig dreyma um.

Við eigum menntað, duglegt og úrræðagott fólk. Við höfum hugvitið, vinnusemina, sköpunarkraftinn og alla möguleika á að gera þetta litla land að einu besta landi í heimi til að lifa í. Við erum nógu fá til þess að þetta ætti meira að segja að vera hægt.

Það ætti ekki að vera einhver fjarlægur draumur að ungt fólk geti eignast heimili hér. Það ætti ekki að teljast lúxus að fjölskylda geti lifað mannsæmandi lífi af laununum sínum án þess að bankinn hirði stóran hluta ráðstöfunarteknanna í vexti.

Það ætti ekki að vera eðlilegt að fólk vinni meira, spari meira, neiti sér um meira og eigi samt sífellt minna eftir í lok mánaðarins. Og það ætti svo sannarlega ekki að vera of mikið að ætlast til þess að kerfin sem við höfum greitt fyrir alla okkar starfsævi virki þegar við þurfum loksins á þeim að halda.

Við eigum að geta gert miklu betur.

Við höfum alla burði til þess.

Þess vegna neita ég að trúa því að vandamálið sé Ísland.

Vandamálið er ekki landið okkar. Vandamálið er ekki smæðin okkar. Vandamálið er ekki að við eigum of lítið.

Vandamálið er hvernig farið hefur verið með það sem við eigum.

Og versta byrði okkar Íslendinga er fólkið sem stjórnar núna og allir þeir stjórnmálamenn og konur sem hafa verið við stjórnvöllinn síðustu ár.

Fólk sem hefur fengið það verkefni að gæta hagsmuna landsins og fólksins sem hér býr en hefur, að mínu mati, sett græðgina og eiginhagsmuni framar.

Og þarna kem ég aftur að kosningunum.

Ég vil ekki segja já vegna þess að ég vil ekki gefast upp á Íslandi sem sjálfstæðri og fullvalda þjóð. En mér finnst ekki heldur nóg að segja nei og vakna svo daginn eftir við nákvæmlega sama Ísland.

Sömu stjórnmálin. Sömu kerfin. Sömu bankana. Sömu blóðsugurnar. Sömu kvislingana. Sama fólkið sem segir okkur að vinna aðeins meira, borga aðeins meira og sætta okkur við aðeins minna.

Nei verður að þýða eitthvað meira en að halda bara áfram eins og áður.

Það verður líka að þýða að við ætlum að taka til hér heima. Að við ætlum að krefjast þess að fólkið sem stjórnar þessu landi vinni fyrir fólkið sem býr í því.

Að við hættum að sætta okkur við að það sé einhver náttúrulögmál að venjulegt fólk eigi sífellt minna eftir á meðan aðrir mokgræða.

Að við hættum að vera hinir fullkomnu þrælar.

Því ég trúi enn á Ísland. Ég trúi á landið okkar. Ég trúi á fólkið okkar.

Og ég trúi því að börnin mín og barnabörn eigi að geta átt hér framtíð sem er ekki bara barátta.

Við höfum auðlindirnar. Við höfum hugvitið. Við höfum vinnusemina. Við höfum fólkið.

Við höfum alla burði.

En þá verðum við líka að hafa kjark til að horfast í augu við það sem er að.

Því ef þetta litla, auðuga land getur ekki boðið venjulegu fólki upp á mannsæmandi, mannbætandi og uppbyggjandi líf, þá hlýtur maður á endanum að mega spyrja:

Hver í fjandanum er þá að græða á því hvernig við höfum þetta?

Höfundur er snyrtifræðimeistari og jógakennari.