Nei fyrir komandi kyn­slóðir

Í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar næstkomandi laugardag hefur rignt yfir almenning auglýsingaherferð Já til að sjá sem byggir nær eingöngu á gylliboðum um að lægri vextir, ódýrari matur og minni verðbólga verði eins og fyrir töfra raunin hér á landi við það eitt að ganga í Evrópusambandið. Breytir þar engu þó að þessar mýtur hafi margsinnis verið afsannaðar í bæði ræðu og riti á opinberum vettvangi síðustu vikur.

Gamli góði popúlisminn

Það er ekkert nýtt að stjórnmálaflokkar og fylgitungl þeirra lofi gulli og grænum skógum í skiptum fyrir atkvæði. Almenningi er lofað öllu mögulegu (eða ómögulegu) í þeirri von að kjósendur láti til leiðast og falli á sveif með þeim. Jafnvel er reynt að gera þá sem eru á öndverðu meiði að óvini fólksins og honum gert upp annarlegar skoðanir og hann sé ganga erinda einhvers konar elítu. Þó mér finnist slíkur málflutningur ekki sérlega geðslegur sýni ég honum ákveðinn skilning upp að vissu marki, þar sem popúlismi getur skilað ljómandi góðum árangri fyrir þann sem beitir honum, sbr. velgengni manna eins og Donald Trump og Viktor Orban sem hafa beitt popúlismanum í miklum mæli síðustu ár. Þó er rétt að halda til að haga að Já-liða er ekki hægt að leggja að jöfnu við þá Trump og Orban þó þeir tilenki sér aðferðir þeirra í aðdraganda kosninga.

Barnaleikur

Á milli þess sem að Já-sinnar hafa gert lítið úr eldri kjósendum í áróðursmyndböndum sínum hafa þeir á sama tíma hvatt okkur sem eldri eru til að segja já 29. ágúst „fyrir börnin“ okkar. Ég er ekki viss um að ungu fólki hugnist framtíð þar sem ákvarðanataka um þau og þeirra nærumhverfi verður ekki í okkar eigin höndum heldur embættismanna í Brussel. Ég held mun fremur að þau myndu hugsa okkur fyrri kynslóðum þegjandi þörfina fyrir að takmarka sjálfsákvörðunarrétt þjóðarinnar með því að gangast undir erlent vald.

Ég tel að það sé börnunum, og reyndar öllum Íslendingum, fyrir bestu að ríkisstjórnin hætti að rembast eins og rjúpan við staurinn að reyna að koma Íslandi inn í Evrópusambandið, samband sem aldrei hefur verið áhugi á meðal þjóðarinnar að ganga í. Tíma stjórnvalda og kröftum ætti fremur að vera varið í að ná tökum á vöxtum og verðbólgu, því það gerir enginn annar en við sjálf. Ef við ætlum að hlaupast undan því verkefni og bíða eftir að einhver annar geri það þá munum við aldrei upplifa aftur lægri vexti og minni verðbólgu.

Sjálfstætt Ísland eru hagsmunir ungs fólks

Íslendingar hafa lengi verið sjálfstæð og stolt þjóð eins og má sjá af langri og harðri sjálfstæðisbaráttu okkar á sínum tíma. Þá var ekki til staðar hugarfarið að „við getum þetta ekki sjálf“. Þá skorti Íslendinga ekki sjálfstraust. Þá hafði íslenska þjóðin trú á sjálfri sér og taldi sig sjálfa best til þess fallna til að stjórna landinu. Ég neita að trúa því að meirihluti þjóðarinnar hafa misst þá trú á íslensku þjóðinni. Ég hef ennþá trú á okkur og mun því segja NEI næstkomandi laugardag.

Höfundur er fyrrv. form. Félags eldri borgara í Reykjavík og nágrennis.