Mannréttindasvikarar

Stemming nútímans er afar sérstök að mínu mati. Ýmislegt hefur verið gert að skammaryrði eins og það að styðja mannréttindi ýmissa jaðarhópa. Við erum að tala um hópa eins og fátæka, fatlaða, þeldökka, hinsegin fólks og jafnvel kvenna. Sem auðvitað eru a.m.k. helmingur mannkyns. Þetta er í raun ákveðið einelti gagnvart lýðræðislegum gildum um mannréttindi.

Algeng nöfn fyrir þessa mannréttindabaráttu eru „libbar“ og „vók“ og „góða fólkið“

Ný stjórn Sósíalistaflokks Íslands eru háværir í þessu einelti ásamt Miðflokknum. Sjálfstæðisflokkur reynir að teika umræðuna. Persónulega finnst mér þessi umræða hávær og virkilega sorgleg. Að heyra ofbeldisfulla lygi 100 sinnum gerir hana ekki sanna.

Hún reynir að láta sjálfsagða mannréttindabaráttu þar sem barist er fyrir réttindum minnihlutahópa sem vind um eyru þjóta. Nýr Sósíalistaflokkur telur fátæka hinn eina „rétta“ minnihlutahóp til að berjast fyrir án þess að gera sér grein fyrir því að fatlaðir, brúnir og hinsegin fólk er einmitt oftar fátækir en aðrir hópar.

Þau eru auðvitað að reyna að vera marxistar en átta sig ekki á að Karl Marx var forréttindapési, hvítur, miðaldra ófatlaður karlmaður. Fyndið.

Auðvitað er ekki allt í mannréttindabaráttu fullkomið. Ýmsir fara yfir strikið eða a.m.k. þykja hafa gert það. Oftast eru það þolendur ofbeldis sem augljóslega eru reiðir yfir því að dómskerfið okkar tali ekki máli þolenda. En það er önnur umræða.

Ég heyrði nemandi í dag segja „helvítis vókistar“ þegar ég var að tala um andstöðu sumra gagnvart kynfræðslu í skólum. Hann ruglaði háværu ranghugmyndunum um kynfræðslu og tengdi það aðal skammaryrði samtímans „vókisma“.

Auðvitað eru það vókistar sem berjast fyrir heilbrigðri kynfræðslu í skólum þar sem nemendur eru æfðir í að setja mörk. Aðeins teprur og kynferðisbrotamenn geta verið á móti þessari fræðslu. Sérstaklega þegar litið er til þeirrar staðreyndar að strákar og stelpur frá 10 ára aldri sjá reglulega mjög óheilbrigt og skaðlegt klám.

Ekki vera kind í hjörðinni. Hugsaðu sjálfstætt. Stattu með mannréttindum jaðarhópa þar sem að það er forsendan fyrir alvöru lýðræði.

Höfundur er heimspekikennari í framhaldsskóla og meðlimur vinstrisins í sveitarstjórnarkosningum.