Svartfuglavilla í Ráð­húsinu: Þegar flokkssystkinin klappa hvert öðru á bakið á kostnað útsvarsins og hækkaðra gjalda

„Heiða Björg Hilmisdóttir á þetta lof svo sannarlega skilið. Hún er stjórnmálamaður sem hlustar ekki bara með eyrunum, heldur líka með hjartanu,“ skrifaði Valgarður Lyngdal Jónsson, oddviti Samfylkingarinnar á Akranesi, nýverið á Facebook. Það kemur svo sem engum á óvart að hann sjái ástæðu til að dásama varaformann flokksins síns með þessum hætti. Tilefnið var lofgrein Ragnars Erlings Hermannssonar á Mannlífi, „Kæra borgarstýra“, og það verður að segjast eins og er: Þessi lofgrein var svo yfirþyrmandi væmin að hún kallaði fram hálfgerða heilablæðingu hjá hverjum þeim sem býr yfir lágmarks raunveruleikaskyni. Það var hreinlega líkamleg raun að komast í gegnum textann og hrollurinn sem fylgdi þessu pólitíska sykuráti sat í mér langt fram eftir degi.

Ef viðhalda á svona mikilli pólitískri slepju og innanhússklappi þarf borgin sennilega að fara að fjárfesta í stærri niðurföllum frekar en fleiri hjólastígum.

Meistaraplan um efnahagslega kafsiglingu

Undir forystu Samfylkingarinnar í ríkisstjórn virðist vera í gangi markvisst plan við að kafsigla efnahagslífið í landinu öllu. Það krefst jú einstakra hæfileika að rækta verðbólgu og álögur af slíkri kostgæfni að venjulegt fólk fær varla dregið andann á meðan landsstjórnin fagnar „árangrinum“ á beinni leið sinni niður á botninn. Það er nöturlegt að horfa upp á hvernig gjöld og skattar á landsmenn eru hækkuð kerfisbundið til að fjármagna sívaxandi yfirbyggingu og hugmyndafræðileg gæluverkefni, svo ekki sé talað um vopnakaup fyrir annað ríki.

En við ættum svo sem ekki að vera hissa; nákvæmlega slíkt hið sama er fyrir löngu búið að gerast hjá borginni; með stjórnlausri óráðsíu og gegndarlausri fjármögnun gæluverkefna á kostnað grunnþjónustu er skuldastaða borgarinnar svimandi há, þökk sé Samfylkingunni sem hefur verið við völd í meira en þrjá áratugi í borginni og hlýtur þar af leiðandi að bera höfuðábyrgð á þessari stöðu.

Sögulegt 2% fylgi og „árangur“ í borginni

Þessi efnahagslega eyðslustefna étur nú upp pyngju borgarbúa og það endurspeglast í raunveruleikanum: Það er stórmerkilegt afrek hjá sitjandi borgarstjóra að mælast með einungis 2% stuðning í nýlegri könnun. Þegar aðeins tveir af hverjum hundrað borgarbúum vilja sjá hana áfram í embætti þá er ljóst að „hjartað“ sem hún hlustar á er ekki í neinum takti við fólkið. Heiða Björg segir sjálf að markmiðið sé að ná árangri í pólitík en ekki vera vinsæl. Ef árangur er skilgreindur sem algjört rof við kjósendur og efnahagslegur glundroði, þá hefur hún vissulega náð markmiðum sínum.

Forræðishyggja í barnaafmælum og skrifstofuveldi

Forræðishyggjan í Ráðhúsinu er orðin svo gjörsamlega klikkuð að Mannréttindaskrifstofan gefur nú út tilmæli um hvernig fólk eigi að halda barnaafmæli! Þegar opinbert skrifstofuveldi skiptir sér af boðskortum inni á heimilum fólks er ljóst að mannaflinn þar inni hefur bókstaflega ekkert þarfara að gera. Það er hrein óráðsía að borga hærri skatta svo skrifstofublókin geti leikið siðaprest í einkalífi fólks á sama tíma og innviðir grotna niður.

Sjálfbjörg í stað bómullar

Á sama tíma og peningum er dælt í afmælistilmæli og kynjapólitík blasir alvarlegur raunveruleiki við: Í lok árs 2022 voru um 3.000 ungmenni á höfuðborgarsvæðinu á aldrinum 16–24 ára hvorki í skóla né vinnu. Í stað þess að eyða mannafla í skrifstofusteypu ætti borgin að leggja allt kapp á að styðja við fjölsmiðjur og verkefni sem kenna sjálfbjargarviðleitni. Það er raunveruleg grunnþjónusta að hjálpa ungu fólki að standa á eigin fótum, en það gerist ekki með bómullarvafningi og meðvirkni, heldur með því að efla þrek þess og getu til að sjá fyrir sér sjálf.

Dauðrotaðir skattgreiðendur

Við búum í samfélagi þar sem löggjöf um mannréttindi er í fremstu röð á heimsvísu. Við þurfum ekki dýrt borgarbákn til að kenna okkur það sem við þegar kunnum. Það er eitthvað mikið að í kerfi þar sem ungum öryrkjum fjölgar um 13,6% frá aldamótum, á sama tíma og skattfé er dælt í hugmyndafræðilegan hégóma. Það er komið nóg af fórnarlambsmenningu og markvissri aumingjavæðingu fullorðins fólks með takmarkalausa tilætlunarsemi.

Vonin um heilbrigða skynsemi

Ég ætla rétt að vona að næsti meirihluti í borginni hafi vit á því að forgangsraða með hausnum en ekki bara flokkshagsmunum. Borgin á að sinna skólum, vegum og sorphirðu – hún á ekki að vera félagsmálastofnun fyrir fullorðið fólk sem mætir með kröfur á hendur þeim sem vinna. Ef næsta borgarstjórn ætlar að halda áfram að hækka gjöld til að dæla peningum í bull og bómull munu nöfn þeirra gleymast jafn hratt og þessi „kæra borgarstýra“. Enginn man eftir þeim sem gerðu ekkert af viti nema að eyða peningum vinnandi fólks í vitleysu.

Höfundur er unglingaráðgjafi og flokksmaður Miðflokksins á höfuðborgarsvæðinu.