Ferilsskrá í stað fagur­gala

Það er áhugavert að fylgjast með kosningabaráttunni í Garðabæ þessa dagana.

Það eru lofaðar skíðabrekkur, alls kyns afþreyingarverkefni, skemmtilegri bær, betra að eldast í Garðabæ og sífellt nýjar hugmyndir sem eiga að hljóma vel í kosningabaráttu. Stundum minnir umræðan mann helst á keppni um hver geti komið með skemmtilegasta slagorðið til að kaupa sér atkvæði.

En þannig byggjum við víst ekki ábyrg sveitarfélög.

Fjármunum sveitarfélagsins þarf líka að verja í „leiðinlegu“ hlutina. Þjónustuna sem fólk sér ekki alltaf eða verður kannski lítið vart við nema þegar hún vantar. Börnin sem þurfa stuðning. Fatlað fólk. Fjölskyldurnar sem eru að reyna að halda sér á floti inni í kerfi sem reynir á by þær á hverjum einasta degi.

Ég skrifa þetta ekki bara sem bæjarbúi heldur einnig sem stofnandi Þorláksskóla, skóla fyrir einhverf börn með miklar stuðningsþarfir sem mun opna í Garðabæ á þessu ári.

Þorláksskóli varð ekki til út frá einhverri stórri pólitískri stefnumótun eða kosningaloforði. Verkefnið byrjaði í raun á því að ég sem móðir mætti inn á gólf hjá Almari Guðmundssyni bæjarstjóra með áhyggjur af barninu mínu og framtíð þess. Og þar skiptir fólk máli.

Án Almars væri þetta verkefni ekki að verða að veruleika í dag. Ekki vegna stórra slagorða eða fallegra kosningaloforða heldur vegna þess að hann hlustaði. Hann hlustaði á foreldri sem var að reyna að fá hjálp fyrir börn sem passa ekki alltaf inn í hefðbundin kerfi.

Það er nefnilega stundum þannig sem raunverulegar breytingar byrja. Ekki með flottustu loforðunum heldur þegar einhver er tilbúinn að setjast niður, hlusta og taka ábyrgð.

Ég þekki því líka mjög vel hversu mikil þörfin er og hversu oft þessi mál detta niður af forgangslistanum þegar raunverulegar ákvarðanir eru teknar.

Það er áhugavert að samkvæmt nýrri Gallup-könnun fyrir ÖBÍ sögðust yfir 80% þeirra sem tóku afstöðu kjósa frekar framboð sem vilja bæta þjónustu við fatlað fólk í sveitarfélaginu. Nær helmingur telur sveitarfélög leggja of litla áherslu á málaflokkinn.

Samt er þetta varla í forgrunni hjá flestum framboðunum í Garðabæ og raunar í flestum sveitarfélögum.

Í staðinn virðist umræðan oft snúast um sífellt ný og „skemmtileg“ verkefni sem eiga að hljóma vel í kosningabaráttu. Skíðabrekkur, afþreying og alls konar hugmyndir sem auðvelt er að selja í slagorðum.

En á meðan eru fjölskyldur í bænum að bíða eftir þjónustu, stuðningi og raunverulegum úrræðum fyrir börnin sín.

Þegar stefnuskrárnar eru skoðaðar kemur í ljós að Sjálfstæðisflokkurinn er í raun eitt fárra framboða sem fjallar ítarlega um málaflokkinn og setur fram skýra stefnu um snemmtækan stuðning, stoðþjónustu, búsetu- og virkniúrræði, aðgengi barna með fötlun að félagsstarfi og stofnun Þorláksskóla.

Þetta eru ekki bara almenn falleg orð heldur raunveruleg stefna.

Garðabæjarlistinn talar líka mikið um málefni fatlaðs fólks í sinni stefnu. En þar verður kannski líka að horfa á verkin. Þegar Þorláksskóli kom til afgreiðslu í bæjarráði fékk verkefnið ekki stuðning fulltrúa Garðabæjarlistans.

Falleg orð eru auðveld í kosningabaráttu. Raunveruleg forgangsröðun er erfiðari. Þegar öllu er á botninn hvolft snúast sveitarstjórnarkosningar ekki um hver lofar skemmtilegustu verkefnunum. Þær snúast um ábyrgð, forgangsröðun og meðal annars hvort kjörnir fulltrúar séu tilbúnir að standa með þeim fjölskyldum sem mest þurfa á stuðningi að halda.

Ég vona líka að kjósendur hugsi vel um þessi mál þegar þeir verja atkvæði sínu í komandi sveitarstjórnarkosningum. Þjónusta við fatlað fólk og einhverf börn er ekki jaðarmál fyrir fáa einstaklinga. Þetta eru lífsgæði fjölmargra fjölskyldna og mælikvarði á það hvers konar samfélag við viljum vera.

Höfundur er íbúi í Garðabæ.