Að senda kjós­endum fingurinn

Ég er ekki bundinn einum flokki fram yfir annan, en það er ekkert launungarmál að alla jafna kýs ég til vinstri. Það hefur ekki reynst mér vel. Lengst af unnu hægriflokkarnir kosningar þrátt fyrir allar mínar kúnstir í kjörklefanum en upp á síðkastið hafa atkvæðin mín hins vegar hjálpað til við að koma til valda flokkum sem segjast aðhyllast félagshyggju en virðast gleyma hvað orðið þýðir um leið og lyklaskipti hafa orðið.

Hvað er það sem gerist þegar maður sest við skrifborð forsætisráðherra í Stjórnarráðinu? Hvers vegna gufar mannúðin upp og allar stóru hugmyndirnar um sanngjarnara þjóðskipulag? Við sáum þetta gerast hjá Katrínu Jakobsdóttur og nú endurtekur leikurinn sig hjá Kristrúnu Frostadóttur og það er grátlegt að fylgjast með því. Ég kýs til vinstri því mér hugnast ekki stefnumál íhaldsflokkanna. Þar sker ég mig ekki úr kjósendahópnum: Við kjósum félagshyggju því við viljum félagshyggju.

Flatkaka með hangikjöti

Íslendingar búa sannarlega við hátt hlutfall innflytjenda. Hlutfallið hefur hækkað hratt og því fylgja áskoranir. Um sjötíu prósent innflytjenda eru hins vegar hér á grundvelli EES-samningsins. Nafnlausu Miðflokkströllin á netinu vilja auðvitað senda þetta fólk heim - en vilja þau, eins og varaformaðurinn viðraði um daginn, segja þeim samningi upp? Átta þau sig á því hvað það myndi þýða fyrir Ísland? Drögum svo frá úkraínska flóttamenn og eftir standa fimmtán þúsund hræður sem Sigmundur Davíð vill kenna um allt sem hér hefur farið aflaga síðustu áratugi. Fyrir hvert þeirra fáum við 150 ferðamenn til landsins árlega. Hvort ætli valdi meira álagi á okkar annars ágætu kerfi?

Ef það býr agnarögn af vitrænni gagnrýni í málflutningi Miðflokksins í innflytjendamálum þá grafa þingmenn hans og kjósendur í sífellu undan henni með hatursfullum málflutningi sem byggir ekki á staðreyndum heldur ranghugmyndum um fólk sem fæddist ekki maulandi á flatköku með hangikjöti. Af hverju rembist Samfylkingin við að nálgast þessi rasísku tíu til fimmtán prósent en sýnir fólkinu sem kaus það sannarlega til valda fingurinn? Halda þau í alvöru að rugludallarnir greiði þeim þá atkvæði sitt í næstu kosningum? Hvernig væri að læra af mistökum jafnaðarmanna vítt og breitt um Evrópu í stað þess að grafa eigin gröf?

Ábyrgð í útlendingamálum

„Ábyrgð í útlendingamálum“ snýst ekki um að opna fangelsi eða draga úr réttindum fólks á flótta vegna þess að stofnunin sem fjallar um málefni þeirra er ófær um að vinna vinnuna sína á eðlilegum hraða. Raunveruleg ábyrgð í útlendingamálum snýst um að breyta ferlum þannig að aðkomnir fái úrlausn sinna mála á nokkrum vikum eða mánuðum (ekki árum), að stórauka - margfalda - fjármagn til íslenskukennslu og inngildingar, gera fólki kleift að vinna fyrir sér meðan það bíður, og mæta endurteknum lygum Miðflokksmanna og annarra útlendingahatara með staðreyndum og fordæma alla rasíska orðræðu. Sú orðræða hefur þegar ollið skelfilegum skaða eins og allir sem eru dökkir á hörund eða tala með hreim eða eiga eftir að læra íslensku geta vitnað um.

Það er eitthvað virkilega mikið að þegar svokölluð félagshyggjustjórn tekur frá 500 milljónir árlega í rekstrarkostnað brottvísunarstöðvar á meðan hún lækkar framlög til íslenskukennslu í 350 milljónir. Hvort ætli gagnist þjóðfélaginu betur? Hvort ætli stuðli að „breiðri sátt í útlendingamálum“? Þótt ráðherrar og þingmenn Samfylkingar sjái það ekki (lengur) þá er það augljóst fyrir langflesta sem greiddu þeim atkvæði sitt.

Höfundur er m.a. meðlimur í Samfylkingunni.